LOGINMukhang tuloy na tuloy na talaga ah...
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
ChansenTatlong magkasunod na katok ang pumunit sa tahimik na atmosphere ng opisina ko. Mabilis akong nag-angat ng tingin mula sa laptop screen at halos mapahinto sa paghinga nang bumukas ang pinto. Una kong nakita si Sophie, ang bago kong assistant, at kasunod niya… si Maui, na may bitbit na ngitin
ChansenNasa bahay na ako, at kagaya ng mga nakaraang araw, ako na naman ang naunang umuwi kaysa kay Estella. At to be honest, hindi na ako natutuwa. Nakakainis na. Para bang ang invisible wall sa pagitan namin ay araw-araw na mas lalo lang tumitibay.Hawak ko ang phone, at kanina pa ako nakatitig s
“Wala kang choice, ibigay mo na lang,” sabi ko, tinangkang gawing biro kahit ramdam ko na may halong pakiusap ang tono ng boses ko.Pinaglaruan niya muna ang cellphone sa kamay niya, paikot-ikot sa pagitan ng mga daliri, bago siya nagsalita. “You know what, my contact number is not for everyone.”Ba
EstellaNawe-weird-uhan talaga ako kay Chansen. Like, hindi ko in-expect na mag-aaksaya siya ng oras para lang dumaan sa akin sa lunch break. Alam naman niya kung gaano kabigat ang traffic kahit na sa ganong oras, tapos bigla siyang magpupumilit dito? Hindi biro ‘yon. Kahit sabihin mong “patay na or







