LOGINAyan, kahit papaano ay makakahinga ka na ng maluwag. Alam na nila Maximus at Sarina.
Pabiro ko siyang inirapan.“Cecilio, manahimik ka.”“Uy, compliment ’yon.”“Questionable compliment.”Tumawa si James at saka sumandal sa upuan niya.“Maganda, sexy, matangkad, comrade pa ni Boss…” sabay dramatic niyang tingin sa akin. “Are you sure okay ka lang na magkasama sila?”“Hoy, James!” aga
“Talaga lang?”“Medyo.”“Medyo?”“Okay fine,” sabi ko habang tumatawa. “Very.”“Noted,” sagot niya na may obvious na amusement sa boses.Then before I could say anything else ay kinabig niya ako palapit.Napasinghap ako nang bahagya sa biglaang paghila niya.Mainit ang yakap niya.Secure.Familiar.
MitchAlam ko na naiipit si Chandler sa sitwasyon.At ayaw kong mahirapan siya.Hindi ko naman ugaling gawing komplikado ang mga bagay lalo na kung malinaw naman sa akin ang totoo.Kaya bago pa tuluyang lumaki ang awkwardness sa room, pinili kong huminga nang malalim at ayusin ang sarili ko.Mas gus
Sa ibang pagkakataon, hindi sana magiging issue ang simpleng request ni Venice. Ngunit ngayong nasa iisang silid kami ni Mitch, habang sariwa pa ang tensyon na ilang minuto nang umiikot sa hangin, biglang naging komplikado ang isang bagay na dapat sana ay diretso lang.Napansin kong bahagyang natigi
ChandlerNatigilan ako at napatingin kay Mitch, ngunit nanatiling nakatutok ang mga mata niya sa monitor.Hindi siya lumingon.Hindi rin siya nagsalita.Tahimik lang siyang nakaupo sa harap ng setup niya habang gumagalaw ang cursor sa screen, ngunit sa dami ng oras na nakasama ko siya, natutunan ko
Magulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
EstellaHe’s impossible!Para akong sinasakal sa sitwasyon ko ngayon. Parang habang tumatagal, mas lalo lang akong nahuhulog sa bitag niya. At ang mas nakakainis? Hindi ko alam kung kailan nagsimula ‘to. Dati naman, parang wala lang siya ngayon, bigla na lang naging sobrang possessive, as if pag-aar
Tumingin siya ulit sa akin. Hindi basta tingin, sinipat niya ako mula ulo hanggang paa. Ramdam ko ang bawat pagdaan ng mata niya. Para akong binabalatan, para bang sinusuri niya hindi lang ang itsura ko kundi pati ang kaluluwa ko.Nainis ako. Umigting ang panga ko. “Stop looking at me like that,” ma
Estella“Uy, bakit parang ang saya mo?”Maang akong natigil sa paglakad papunta sana sa table ko dahil sa narinig kong sinabi ni June. Naka-cross legs siya sa upuan, hawak ang isang cup ng coffee americano niya na galing lang sa coffee shop dalawang store mula sa studio, at para bang matagal na niya
Chansen“Gusto mo bang ipadala ko dito ang damit na susuotin mo mamaya?” tanong ko habang nakatayo malapit sa kanya, sinusubukang makakuha man lang ng kahit konting reaksyon, kahit sa mukha lang niya.“No need,” mabilis niyang tugon, hindi man lang iniangat ang tingin mula sa cellphone niya. Parang







