FAZER LOGINAyan, kahit papaano ay makakahinga ka na ng maluwag. Alam na nila Maximus at Sarina.
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Estella“Anong sinabi mo kay Yohan?” malamig kong tanong habang nakapamewang, pilit na iniwas ang tingin sa kanya para hindi mahalata na affected ako. Pagkatapos ng meeting namin ay pumunta lang ako saglit sa studio at umuwi na rin agad. Gusto ko ng makausap si Chansen.Meron na akong number niya. I
Kumunot ang noo niya. “Bakit ‘di mo agad sinabi?”“Ayaw kong mag-alala ka pa at sigurado ako na sisisihin mo rin ang sarili mo. Sakto rin naman na may schedule ka today, kaya sana after nito ay mapalagay ka na rin, okay?”Umiling siya, pero walang galit sa mga mata. Pag-aalala lang. “Seryoso, G. Kap
GiannaNang tuluyan akong makatapos ay lumabas na ako ng kwarto para harapin si Drew, na tila kanina pa nag-aabang sa sala. Napatingin siya agad sa akin, at kahit may bahid ng pagod sa kanyang mga mata, hindi nawala ang lambing ng kanyang titig."Okay lang ba sa'yo ang kumain?" tanong niya agad, hal
Chancy“Sweetheart… sigurado ako na mahal mo ako kagaya ng sinabi ko sa sulat. At oo, sigurado ako na ako ang ama ng baby natin.”Tinignan niya ako ng masama na may halong pagkainis. Yun tipong pikon isya dahil agn gusto niya ay saktan ako pero walang epekto."I trust you, Sweetheart. Ikaw ang hulin







