LOGINAno na Estella. Okay ka pa ba? Overthinking ka yata malala ah...
“Pa…”Marahan siyang napalingon.At nang makita niya ako, mahina siyang ngumiti.“Anak.”Doon tuluyang nangilid ang luha ko.Agad akong lumapit at hinawakan ang kamay niya.Mainit pa rin.Salamat.“Bakit mo kami tinatakot ng ganito?” pilit kong biro kahit nanginginig ang boses ko.Mahina siyang nata
Magulo ang buhok niya at namumugto ang mga mata.At nang makita niya ako ay lalo siyang napaiyak.“Ma…” mahinang tawag ko nang makalapit.Agad ko siyang niyakap.Mahigpit.Pakiramdam ko ako na rin ang kumakapit.“Mitch…” nanginginig niyang sabi habang nakakapit sa akin. “Ang Papa mo…”Kasunod noon a
MitchAgad akong nagpaalam sa lahat.Hindi ko na maalala kung paano ko iyon nasabi nang maayos. Ang malinaw lang sa akin ay ang biglang panlalamig ng katawan ko matapos marinig ang umiiyak na tinig ni Mama sa kabilang linya.Ang Papa mo…Hindi niya natapos nang maayos ang pangungusap, ngunit sapat n
“More intensity!” sigaw nito.“Teka lang po,” sabi ni James. “Emotionally unavailable po talaga face ko.”“James,” babala ni Sir Sol.“Sorry po.”“Mitch,” tawag ng photographer sa akin kanina habang nasa set. “Can you give us strong captain energy?”“Captain energy? Hindi naman ako captain,” bulong
“Ganito kalaki? Oo.”Iba siya sa nakaraang season dahil per team ang naging photoshoot.Ngayon ay magkakasama ang lahat.Siguro ay dahil bago ang tatlong team.“Get used to it.”Mico stretched his arms dramatically.“Ako sanay na.”Tinignan namin siya.“Kailan pa?”“Sa imagination ko.”Napailing si
MitchMainit ang sikat ng araw nang makarating kami sa studio complex para sa official photoshoot ng bagong season ng Honorable.Afternoon na ngunit buhay na buhay pa rin ang buong paligid. Mula pa lang sa parking area ay tanaw ko na ang malalaking LED billboards ng event na may umiikot na teaser vi
ChandenSunday."Kinakabahan naman kasi ako," mahina ngunit may halong pagkataranta na sabi ni Noelle nang iparada ko ang sasakyan sa garahe ng mansyon nila Dad. Alam niyang ipinakilala ko na siya sa aking pamilya bilang espesyal sa akin, pero iba pa rin ang personal na pagkikita. Hindi ito tulad ng
Chanden“Anong sabi ng mga pulis?” tanong ko habang nilalaro ang ballpen na hawak ko at nakatingin sa security team na nasa harapan ko.Nasa Luxuria kami ngayon ni Noelle na nakaupo lang sa aking tabi dahil sa isang insidente na nagdulot ng ingay sa social media. Isang player sa casino ang nahuli ng
Noelle“Hindi mo nalalaman ang sinasabi mo!” sigaw ni Tito Vergel, nanginginig ang kanyang tinig sa galit.Napakurap ako, napaatras nang bahagya. Parang lumiliit ang espasyo sa pagitan naming lahat, kasabay ng pagbigat ng hangin sa loob ng bahay.“Mang Vergel, totoo naman ang sinasabi ni Lyn. Hindi
NoelleAng bawat araw ng pagtatrabaho namin ni Chanden ay parang isang panaginip na ayokong magising. Kahit saan siya magpunta, palagi niya akong isinasama. Para bang hindi siya mapalagay kapag hindi ako nasa tabi niya.Minsan naman, kung may kaharap kaming mahahalagang tao, kasama rin namin si Nels







