MasukGo lang Estella. Akala nila eh mapapahiya ka nila.
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Hindi ko agad nasagot iyon noon. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil iniisip ko kung makakabuti ba talaga. Kung magiging fair ba sa lahat. Kung magiging fair ba sa sarili k, higit lalo sa kanya. Pero bago pa man kami nagsimula ng lahat, siya ang unang nag-suggest ng team. Kita ko rin kung gaano niya k
Honey“Dad, wala kang kasalanan sa nangyari,” mariin kong sabi kahit nanginginig ang boses ko. “Kahit ikaw, hindi mo inaasahan na magagawa ni Tita Marie ’yon.”Huminga ako nang malalim bago nagpatuloy, pilit inaayos ang sarili ko.“Kahit sina Isaiah at Ezra… alam kong nasasaktan sila. Alam kong hind
ChantonMatagal na katahimikan ang sumunod.Ramdam ko ang tensyon sa bawat segundo, sa bawat paghinga ni Honey, at sa kung paano unti-unting nag-iiba ang ekspresyon ni Mrs. Deguia.Unti-unti, bumagsak ang balikat ng matanda ba para bang biglang bumigat ang buong katawan niya.“Hindi ko… inaasahan ‘y
Mitch“Ang hilig mo rin lang laruin yan, bakit hindi mo pagkakitaan?” tanong ng aking Kuya na nakatingin sa aking cellphone habang nakaupo kaming magkatabi sa sofa.“Baka utangan mo lang ako eh,” tugon ko.“Ah ganon,” sabi niya sabay kiliti sa akin.“Kuya! Kuya! Tigilan mo ako!!! Ma!!!” sigaw ko hab







