MasukGo lang Estella. Akala nila eh mapapahiya ka nila.
Isang linggo na ang nakalipas mula nang magsimula akong magkabodyguard at nagbabantay mula sa malayo. Akala ko aware siya. Akala ko alam niyang may nagmo-monitor na sa bawat galaw ko.Ibig sabihin pala… hindi niya alam ang tungkol sa bagay na ito? Didn't Dad told her? Ganito ba siya kaseryoso na pan
Honey“Hija, kamusta naman ang stay mo dito?”Napabaling ako ng tingin kay Tita Marie. Nasa likod kami ng bahay nila, sa lanai na diretso ang view sa tahimik na swimming pool na ngayon ay bahagyang nagre-reflect ng ilaw mula sa garden lamps. Mahinang hangin ang humahaplos sa balat ko, pero kahit gan
Napasinghap ako. “Invested sa trabaho,” mabilis kong depensa.“Sure ka?” taas-kilay niyang tanong. “O invested sa taong binabantayan mo?”"Kuya, be serious.""I am serious," sagot niya, sabay sandal sa upuan na parang wala lang pinag-uusapan namin. "Bakit, hindi ba pwedeng pagsabayin ang mission at
ChantonThis three days is going to be hell. Walang mission, walang distraction, walang dahilan para hindi ko siya maisip. Kailangan kong mag-isip ng paraan para malibang ang sarili ko para hindi ako mabaliw sa katahimikan at sa kung anong gumugulo sa utak ko. And the best way to do that? Keep Kuya
“Coming from you, that’s a plot twist,” tukso niya pa. “Dati ang tingin mo sa ingay ay istorbo. Ngayon hinahayaan mo na magkalat sa rooftop mo?”“Kasi minsan,” sagot ko, mas mababa na ang boses, “kailangan din ng konting gulo para maalala mong hindi puro trabaho ang buhay. Hindi puro depensa. Hindi
ChantonNakaupo na kami sa stool ng biglang maglakbay na naman ang isip ko. Wala pa akong babaeng seryosong naisip kailanman. Ever. Sa mundo ko, work always comes first. Para sa akin, mas gusto ko ang pakiramdam ng thrill at adrenaline rush na hatid ng trabaho ko. Yung constant danger, yung edge ng







