LOGINSusme, Nayomi... wahahaha
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Lander“Honey, how are you feeling?” tanong ko agad ng makita kong dumilat ang mga mata ni Cha. Tumingin siya sa akin at bahagyang ngumiti ngunit saglit lang, siguro ay dahil masakit pa ang bibig niya.Ibinuka niya ang kanyang bibig ngunit wala pa ring lumabas doon. Kahapon tinanggal ng doktor ang t
“Kailangan ko munang hingin ang opinyon ng mga doktor mo kung pwede na ba,” sabi ko pero pinisil niya ang aking kamay na may kasamang bahagyang paghila.“Gusto mo ng malaman?” Tumango siya.“May inaayos lang si Channing. Kailangan mong maghintay muna ha?” Lumungkot ang kanyang mukha pagkasabi ko non
Hindi ko na siya pinatapos at hinalikan ko na siya. Wala na siyang kailangan pang ipaliwanag sa akin dahil ang kaalaman na may nararamdaman na siya para sa akin ay sapat na para mapanatag din ako. Ang mga mata niyang sinserong nakatingin sa akin habang sinasabi niya iyon ay matibay na ebidensya.Tin
Nag-angat siya ng tingin sa akin na sinalubong ko naman. Napansin ko ang paggala ng kanyang mga mata sa kabuuan ko bago niya inayos ang aking buhok. Pakiramdam ko ay namula ang aking pisngi dahil doon, nahiya ba.“Eherm, okay lang ba?” tanong ko. Kahit na binabalot na ang puso ng saya dahil sa nakik







