LOGINPa-like, comment and gem votes po. Maraming salamat!
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
MitchHindi ko alam kung anong mas nakakainis. Yung kaba na nararamdaman ko habang kaharap ko siya, o yung katotohanang kahit anong pilit kong magalit, hindi ko magawang panindigan hanggang dulo.Nakaupo pa rin ako sa kandungan niya.At oo, aware ako doon. Sobra...Ramdam ko yung init ng katawan niy
Saglit akong natigilan.Parang may kung anong kumalabit sa dibdib ko, hindi dahil guilty ako, kundi dahil alam kong mali ang dating nito kung iba ang makakakita. At mukhang gano’n na nga ang nangyari.Dahan-dahan akong tumingin pabalik kay Mitch, pilit pinapakalma ang sarili ko bago magsalita. “Hind
ChandlerMay kakaibang kaba na bumalot sa akin. Yung tipong hindi mo ma-explain kung saan nanggagaling, pero ramdam mo hanggang dibdib. Parang may mabigat na bagay na unti-unting pumipisil sa puso ko habang papalapit ang sandali na kailangan naming mag-usap.Mag-uusap daw kami.Plano ko naman na tal
At ang guilt na iyon, ang katotohanang minahal ko ang isang babae bago pa siya at kahit asawa ko na siya. Iyon ang dala-dala ko araw-araw. Isang kasalanang hindi ko hinihingan ng kapatawaran, dahil alam kong iyon ang kabayaran sa lahat ng katahimikan at distansyang ibinigay ko sa kanya.Alam ko na m
Chanton “Pero bakit niya ginawa ’yon? Like… anong reason talaga?” tanong ni Honey, halatang naguguluhan—hindi lang sa tono, kundi pati sa expression niya na parang nagfr-freeze sa shock. Kahit sino naman siguro ay mapapaisip. Ang relationship nila, sobrang smooth—almost perfect. At kahit ayaw kong
Sa gitna ng ingay, tawanan, at halakhakan ng mga volunteers at pasyente, parang may maliit na bubble kami ni Chanton—isang silent understanding na kahit busy, kahit abala, siya lang ang nakakaalala sa akin sa pinaka-simple at sweet na paraan.Nagpatuloy na kami sa gawain.Si Arvin, na walang kapagur
Tumingin siya sa akin, parang naghahanap ng kung ano sa mukha ko, inis ba, lungkot, disappointment. Pero hindi ko ibinigay.“Pabalik na tayo bukas,” dagdag ko pa, mas magaan na ang tono. “If you want, pwede tayong gumala sa bayan. Kumain, maglakad-lakad, normal lang. Kung gusto mo lang naman.”Ngumi







