MasukChandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
And I swear, hindi ko hahayaang masira yung moment na ’yon.Akala ko okay na siya. Akala ko kailangan lang niya magpahinga, mag-unwind nang konti after everything. Pero bigla siyang lumingon pabalik sa akin at boom, huli ako. Nakatingin pala ako sa kanya ng sobra, yung tipong hindi ko na namalayang
Honey“P-Pwede mo na akong ibaba,” sabi ko, pilit na iniiwasan ang diretsong tingin sa kanya. Ramdam ko ang init ng katawan niya kahit may pagitan pa kami. Sobrang lapit, masyadong malapit para sa isang usapang dapat ay seryoso.“Anong sabi ko sayo bago kita iwan dito?” tanong niya.Napatingin ako s
ChantonPagdilat ko ng mga mata, unang bumungad sa akin ang mukha ni Honey. Ilang pulgada lang ang layo namin sa isa’t isa. Nakahiga ako nang nakatagilid paharap sa kanya at ganon din siya. Para kaming dalawang taong kusang naghanap ng init at napunta sa natural na posisyon na ‘to.Saglit akong nati
Sakay kami ng cart habang binabaybay ang daan pauwi, presko ang hangin kahit tirik pa rin ang araw. “Bukas ng umaga, saan mo gustong magpunta?” tanong ko, casual lang habang nakatuon ang tingin ko sa daan. “I don’t know,” sagot niya agad, bahagyang napangiti. “Saan pa ba maganda?” “Gusto mo sa tan







