LOGINAt bantayan na mabuti si Maui...
Ngunit hindi nagtagal ang katahimikan na iyon.May narinig akong pagbukas ng pinto sa katabing cubicle.Napahinto ako.Kasunod nito ay isang boses—malinaw, pamilyar.“Yes, may kasamang girlfriend si Chandler. Kailangan ko pa ngang lumabas para magyosi dahil ayaw ni Chandler na makalanghap ng usok an
MitchDahil sa akin, nag-order si Chandler ng kung anu-anong pagkain—fried chicken, fries, pati kung anong pulutan na hindi ko na maalala ang pangalan. Parang gusto niyang siguraduhin na may mapagkakaabalahan ako, na hindi ako maiilang sa lugar na hindi ko naman talaga nakasanayan.Napangiti ako sa
“At ni Chandler, of course,” singit ni Arnie mula sa upuan niya, may pilyong ngiti.Narinig ko ang bahagyang pag-ubo ni Chandler sa tabi ko, parang gusto niyang pigilan ang usapan bago pa lumalim.Pero hindi ko napigilan ang mapatingin sa kanya.Sandali lang, pero sapat na para makita ko yung itsura
MitchPagkapasok namin sa private room ng club, parang biglang tumahimik ang mundo ko—o baka ako lang ang biglang naging hyper-aware sa lahat. Ang ilaw ay dim, may halong kulay na gumagalaw sa dingding, at kahit wala pang malakas na tugtog, ramdam ko na agad na hindi ito yung mga lugar na nakasanaya
“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Chanton“Wait for me, I’ll just go to the restroom.”“Okay,” tugon ni Honey, casual lang, parang wala lang. Tumango ako pero hindi ko agad inalis ang tingin sa kanya. Pinagmasdan ko siya mula ulo hanggang paa, yung paraan ng pagkakatayo niya, yung ngiti niya, yung itsura niyang sobrang comfortable s
Sen. DeguiaKailangan kong matandaan kung sino ang lalaking iyon. Kailangan kong hukayin ang alaala ko hanggang sa pinakadulo, dahil alam kong sa sandaling mabuo ko ang mukha at pangalan niya, doon ko rin tuluyang mapuputol ang banta sa buhay ni Honey. Malakas ang kutob ko, hindi basta kutob ng isan
HoneyAbala ang buong covered court. May umiiyak na bata sa bandang kaliwa, may matandang inuubo sa kabilang mesa, at may sunod-sunod na tawag ng mga pangalan sa registration. Halo-halo ang tunog—usap, yabag ng paa, kaluskos ng papel, at mahihinang dasal ng mga nanay.Habang inaayos ko ang clipboard
HoneyNanatili pa rin ako sa 14th floor. Sinikap kong i-distract ang sarili ko kahit na hindi talaga nawawala ang kaba sa dibdib ko—yung tipong kahit anong inhale-exhale gawin ko ay hindi gumagana. Sina Amber at Jade ang naging instant noise-cancelling device ko. Hindi nila ako matigil-tigilan. Imbi







