LOGINKung nanahimk ka na lang sana, baka sakali, nanatili ka ring bunsong anak ng mga Palanca. Kaso mo naging sobrang greedy mo pa...
Nakatayo si Chandler, nakangiti, medyo gusot ang buhok na parang ilang beses na niyang nasabunutan sa pagod, pero gwapo pa rin in that effortless way, dala siguro ng helmet. Suot pa rin niya ang panglabas niya, pero halata sa aura niya na kagagaling lang sa mahabang araw.“Hi,” sabi niya, simple lan
MitchKinagabihan, matapos ang isang araw na punong-puno ng scrims, meetings, at kung anu-anong ganap sa team, nagpakabusy naman ako sa aking online class.Nakakabaliw isipin kung gaano kabilis tumakbo ang oras—parang kailan lang, first day ko pa lang, nangangapa sa schedule at nag-aadjust sa bagong
Sa totoo lang, simula nung makumpirma ang relasyon namin ni Chandler, mas lalo pa akong naging determinado. Imbis na maging kampante, parang may nadagdag pang pressure pero hindi yung pressure na nakaka-down, kundi yung nagtutulak sa’kin na galingan pa lalo. Parang may gusto akong patunayan, hindi l
MitchHalos araw-araw na kaming nakababad sa practice dahil papalapit na ang finals, at ramdam ko ang bigat ng bawat scrim na nilalaro namin. Paulit-ulit naming inaayos ang strategies, ina-adjust ang galaw ng bawat isa, at tinitiyak na walang sablay sa execution.Sa gitna ng ganitong klaseng prepara
Kung kailangan kong maghintay, kahit gaano katagal, pipiliin ko pa rin iyon kung iyon ang paraan para hindi siya masaktan o mapigilan.Siguro ganoon din ang nasa isip niya.Siguro pareho kaming nagtatago ng parehong tanong, parehong takot, at parehong pag-asa.At sa tahimik na sandaling iyon, doon k
Chandler“Alam mo, kahit hindi mo sabihin, halata naman sa itsura mo,” wika ni Kuya Lualhati habang marahang tumatayo mula sa kanyang swivel chair. May halong biro at pag-unawa ang tono niya, na para bang matagal na niyang binabasa ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin nang direkta.Inaayos niya
Chansen“It’s okay. Kung anuman ang gusto mong sabihin, pwede mong sabihin sa harap nila.”Tumango si Tristan pagkatapos kong sabihin ‘yon. Nakaupo na rin siya sa tapat naming magkakapatid at ni Dad. Si Kuya Lander, syempre, nandiyan pa rin ay steady, tahimik, pero alerto. He’s family, after all.“S
ChantonDalawang linggo na mula nang makabalik kami ni Chandler ng Pilipinas, pero hanggang ngayon parang hindi pa rin nagsi-sink in sa akin na nandito na talaga kami. Na wala na ang tunog ng sirena sa kampo, wala na ang malamig na barracks, at napalitan na ng ingay ng sariling tahanan, ng amoy ng n
My dear readers,Salamat sa patuloy na pagsubaybay. Sa mga patuloy na nagbibigay ng gems, like at comments pati na rin ng review, maraming maraming salamat po sa inyo.Sa mga hindi bumibitaw at silent readers, paramdam din po kayo paminsan minsan.Kaya po ayaw kong magpalya sa pag-update dahil narar
Estella“Did something happen?” agad na tanong ni Chansen pagbalik sa dressing room. Halata sa boses niya ang pag-aalala, at sa bawat hakbang niya papasok ay para bang hinahanap niya kung sino ang dapat niyang pagalitan. Pinagsalitan niya ng tingin sa amin ni Tristan, pero pareho lang kaming ngumiti







