LOGINKung nanahimk ka na lang sana, baka sakali, nanatili ka ring bunsong anak ng mga Palanca. Kaso mo naging sobrang greedy mo pa...
Nakatayo si Chandler, nakangiti, medyo gusot ang buhok na parang ilang beses na niyang nasabunutan sa pagod, pero gwapo pa rin in that effortless way, dala siguro ng helmet. Suot pa rin niya ang panglabas niya, pero halata sa aura niya na kagagaling lang sa mahabang araw.“Hi,” sabi niya, simple lan
MitchKinagabihan, matapos ang isang araw na punong-puno ng scrims, meetings, at kung anu-anong ganap sa team, nagpakabusy naman ako sa aking online class.Nakakabaliw isipin kung gaano kabilis tumakbo ang oras—parang kailan lang, first day ko pa lang, nangangapa sa schedule at nag-aadjust sa bagong
Sa totoo lang, simula nung makumpirma ang relasyon namin ni Chandler, mas lalo pa akong naging determinado. Imbis na maging kampante, parang may nadagdag pang pressure pero hindi yung pressure na nakaka-down, kundi yung nagtutulak sa’kin na galingan pa lalo. Parang may gusto akong patunayan, hindi l
MitchHalos araw-araw na kaming nakababad sa practice dahil papalapit na ang finals, at ramdam ko ang bigat ng bawat scrim na nilalaro namin. Paulit-ulit naming inaayos ang strategies, ina-adjust ang galaw ng bawat isa, at tinitiyak na walang sablay sa execution.Sa gitna ng ganitong klaseng prepara
Kung kailangan kong maghintay, kahit gaano katagal, pipiliin ko pa rin iyon kung iyon ang paraan para hindi siya masaktan o mapigilan.Siguro ganoon din ang nasa isip niya.Siguro pareho kaming nagtatago ng parehong tanong, parehong takot, at parehong pag-asa.At sa tahimik na sandaling iyon, doon k
Chandler“Alam mo, kahit hindi mo sabihin, halata naman sa itsura mo,” wika ni Kuya Lualhati habang marahang tumatayo mula sa kanyang swivel chair. May halong biro at pag-unawa ang tono niya, na para bang matagal na niyang binabasa ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin nang direkta.Inaayos niya
Nanatili lang akong tahimik. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isagot.“Hindi ko naiintindihan ang ibig mong sabihin,” sagot ko sa wakas.Tumingin siya nang diretso sa akin, tila tinatantiya kung nagsasabi ako ng totoo. At nang magsalita siya, mahina ang boses niya, pero ramdam ko ang lalim ng k
Noelle"Anong sinabi mo? Totoo nga na nag-asawa ka na?" Hindi pa rin makapaniwalang tanong ni Tito Vergel. Kitang-kita sa mga mata niya ang pag-aalinlangan, para bang pilit niyang hinahanap ang butas sa sinabi ko. Akala niya kanina na si Atty. Santander ang asawa ko, pero heto’t hindi pa rin siya ku
NoelleNakaalis na si Atty. Santander at naiwan kaming mag-asawa sa loob ng kwarto. Tahimik ang paligid, pero hindi ang namumuong tensyon sa pagitan namin ni Chanden.Titig na titig sa akin ang asawa ko na tila ba may hinahanap sa aking mukha na malamang ay kumpirmasyon ng kasiguraduhan na ayos lang
Nagdalawang isip pa ako kung sasagutin ko iyon o hindi, pero dahil nga sa amo ko siya at baka importante ang pakay niya ay pinindot ko na ang answer button.“Hello,” sagot ko.“Where are you?” tanong niya. Ha? Bakit siya nagtatanong ng ganon?“Dito sa condo, bakit?”“Anong ginagawa mo?” tanong niya







