LOGINAyan, welcome sa hacienda namin... Wahahaha
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
ChantonHindi ko namalayan na pinipigilan ko pala ang paghinga ko.Nakatayo ako sa harap ng altar, tuwid ang tindig, maayos ang suite, handang-handa sa paningin ng lahat. Pero sa loob-loob ko, parang may bagyong pilit kong kinokontrol. Tahimik sa labas, magulo sa dibdib.Naririnig ko ang musika.Ban
ChantonHindi ako nakisabay mag-breakfast kina Dad. Kahit ilang beses pa akong alukin, mas gusto kong hintayin si Honey at makasabay siya kumain. Kaya ko pa namang tiisin ang gutom. Hindi rin naman ako mamamatay kung hindi ako agad mag-almusal. Ang mas mahalaga sa akin ngayon ay kapag nagising siya,
“Anong nangyayari sa’yo?” biglang tanong ni Mommy, nakataas ang isang kilay habang sinusuri ang buonog mukha ko. “Ngiting-ngiti ka diyan ah. Don’t tell me sumalisi ka sa kwarto kagabi—”“Mom!” awat ko agad, sabay tawa. Napailing ako habang inilapag ang siko sa mesa. Hindi ko maintindihan kung bakit
HoneyNatapos ang tanghalian na parang dumaan lang sa akin ang oras. Present ako sa mesa, pero malayo ang isip. Saglit lang akong nakipagkwentuhan kina Ate Cha at Mrs. Lardizabal, pilit na nakangiti, pilit na normal. Nang maramdaman kong unti-unti na akong nauubusan ng lakas, nagpaalam na rin ako na







