LOGINHabang nandyan si Honey ay paniguardong safe siya. Makakapag-isip ka pa kung paano tuluyang mawawala ang banta sa buhay niya.
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
ChantonMedyo malayo ako sa kanila kaya hindi ko klarong makita ang expression ni Honey. Hindi ko alam kung anong itsura niya ngayon kung talagang namumula ba sa init o sa inis dahil sa akin. And for a second, napaisip ako kung itutuloy ko pa ba ang pang-aasar o hahayaan ko muna siyang huminga.Pero
Ramdam ko ang pagyakap din niya sa akin, ‘yung yakap ng isang inang matagal nang nananabik hawakan ang anak niya. Para akong bumalik sa pagiging bata, walang takot, walang alinlangan habang nakasubsob sa balikat niya. At kahit pansamantala kong naisantabi ang katotohanan kung bakit sila narito at k
“Paano po,” sabi ng doktor, “ligtas naman na kayo ni baby. Pero bukas ko na kayo ipapadischarge para mas masigurong okay na kayong mag-mommy. At siguraduhin na wala ng stress, hindi maganda sa iyo at sa sanggol." “Promise, Dok,” sagot ko sabay tingin kay Chansen. “Right, my love?” “Promise,” sagot
Walang ni-isang kakaibang detalye ang napansin sa CCTV footage ng restaurant. Walang suspicious movements, walang taong kitang-kitang lumapit sa mesa ko, at lalong walang nakitang naghalo ng kung ano sa pagkain ko. Everything looked painfully normal, too normal, to the point na mas lalo akong kinila

![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





