MasukChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
ChantonMedyo malayo ako sa kanila kaya hindi ko klarong makita ang expression ni Honey. Hindi ko alam kung anong itsura niya ngayon kung talagang namumula ba sa init o sa inis dahil sa akin. And for a second, napaisip ako kung itutuloy ko pa ba ang pang-aasar o hahayaan ko muna siyang huminga.Pero
Chansen “Hijo…” mabagal na sabi ni Dad, halatang nagpo-proseso pa ng narinig. “Sinasabi mo ba na kambal sina Maui at Estella?” Halata ang disbelief sa boses niya. Alam mo ‘yung tipong gusto niyang intindihin pero ayaw pa ring paniwalaan. “Please don’t get me wrong,” dagdag niya, “pero after everyt
Estella“No! Hindi ako makakapayag!” sigaw ni Maui, halos bumasag sa katahimikan ng hall. Naramdaman kong may mga bisitang napaatras, habang ang ilan ay napakapit sa upuan dahil sa lakas ng boses niya.“Sa akin ka lang dapat!” patuloy niya, halos nanginginig na sa galit. Pagkatapos ay bigla siyang l
Walang ni-isang kakaibang detalye ang napansin sa CCTV footage ng restaurant. Walang suspicious movements, walang taong kitang-kitang lumapit sa mesa ko, at lalong walang nakitang naghalo ng kung ano sa pagkain ko. Everything looked painfully normal, too normal, to the point na mas lalo akong kinila







