Mag-log inNapatingin ako kay Chandler, at this time, siya naman ang ngumiti nang bahagya. Hindi yung malaki, pero yung ngiting alam kong ibig sabihin ay interesting.“And finally,” sabi ni Daisy, medyo binigyang diin ang boses, “our Platinum Package.”Inangat niya ang tablet at ipinakita ang isang slideshow—m
MitchSunday.Pinagbuksan ako ni Chandler ng pintuan matapos niyang ma-park nang maayos ang sasakyan. Automatic na agad ang pag-abot niya ng kamay ko, parang muscle memory na naming dalawa. Hindi na kailangang magsalita; sapat na ang magkahawak naming palad habang naglalakad papasok sa loob ng Let’s
MitchIsang linggo na ang lumipas, at sa bawat araw na dumadaan, parang umiikot na lang ang mundo namin ni Chandler sa iisang topic—ang kasal.Walang araw na hindi namin iyon napag-usapan. Minsan seryoso, minsan pabiro, minsan nauuwi sa kulitan at pang-aasar, pero laging may halong kilig at konting
Mitch“Bakit naman ako aayaw?” tanong ko matapos akong makabawi sa pagkagulat, kahit ramdam ko pa rin na medyo mabilis ang tibok ng puso ko.Bigla-bigla na lang niyang binanggit ang kasal—out of nowhere, walang warning—kaya natural lang na matigilan ako. Hindi dahil ayaw ko, kundi dahil hindi ko ina
“Habang nasa San Francisco ako,” nagpatuloy ako, seryoso na ang tono, “habang hinaharap ko yung mga bastards na ‘yon at pinagtatanggol ang pamilya ng mga kasamahan ko, doon ko naisip kung gaano kaikli lang talaga ang buhay.” Huminga ako nang malalim bago ko dinugtungan. “I’m not getting any younger.
ChandlerNasa sixth floor na si Mitch para sa practice nila habang ako naman ay dumiretso na sa opisina ko sa ibaba. Habang bumababa ako, ramdam ko na unti-unti nang bumabalik ang normal na ritmo ng araw ko, yung pakiramdam na parang bumabalik ka sa isang lugar na matagal mong iniwan pero sa puso mo
HoneyOver the moon pa rin ang feeling ko kahit ilang araw na ang nakalipas mula nang mag-dinner kami ni Chanton kasama ang parents niya. As in hanggang ngayon, kinikilig pa rin ako kapag naaalala ko kung paano ako ipinakilala ni Chanton—proud na proud siya habang hawak ang kamay ko. Tapos bigla pa
“Wala kang dapat ipag-alala kay Honey,” sabi ko nang may diin pero hindi pagalit. “Matapang siya. Kahit na nandito lang ako, we both know she’s been living independently for a long time.” Saglit akong huminto, saka nagpatuloy. “She learned how to stand on her own kahit bata pa siya.”Tumango ako, pa
“Because she knows about you,” tugon niya, diretso pero may kaba sa tono.“My brothers know about me as well,” sagot ko agad, halos defensive. “Are they your suspects, too? Lahat na ba ng may alam about me, iisipin ninyo na potential killer?”“Baby, hindi gano’n,” malumanay niyang tugon. “Wala akong
Ayun, napangiti ako nang malapad. “Thank you, Ezra. Malaking tulong ‘yon,” sagot ko sabay thumbs up pa. “Anak, siguraduhin mo na tutuparin mo yang pangakong ‘yan ha,” singit bigla ni Tita Marie, sabay tawa. Napansin ko tuloy na parang mas madaldal siya ngayon kaysa usual. May extra energy. Hindi ko






