INICIAR SESIÓNMitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Chandler“You really—”Hindi ko na hinintay na matapos pa niya ang sasabihin niya.“Yes, I really love you,” putol ko agad, diretso, walang pag-aalinlangan. “Sa sobrang pagmamahal ko sa’yo, isasama kita sa wedding anniversary ng mga magulang ko at ipapakilala sa pamilya ko. As in, level-up ng relati
ChandlerNanatiling nakatingin sa akin si Mitch nang ilang segundo, para bang naghahanap siya ng tamang salitang puwedeng isagot, pero walang lumalabas. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw sa ekspresyon niya—gulat, pagdududa, o yung takot na baka totoo ang naririnig niya.“Bakit ganyan ka m
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
Unknown POVMalakas kong ibinato ang baso ng alak diretso kay Juan. Walang pag-aalinlangan—hindi siya umiwas, hindi kumurap. Hinayaan niyang tumama iyon sa ulo niya na parang deserved niya ang bawat basag ng salamin. Bumagsak ang baso sa sahig, kasunod ang tunog ng pumutok na katahimikan. Ngayon, ra
HoneyNakatulog ako ng mahimbing, yung klase ng tulog na parang hiniram sandali ng katawan ko matapos ang lahat ng emosyonal na pagod. Hindi ko na namalayan kung anong oras ko tuluyang naipikit ang aking mga mata, at lalong hindi ko napansin kung kailan ako iniwan ni Chanton.Paggising ko, agad kong
HoneyNatapos ang tanghalian na parang dumaan lang sa akin ang oras. Present ako sa mesa, pero malayo ang isip. Saglit lang akong nakipagkwentuhan kina Ate Cha at Mrs. Lardizabal, pilit na nakangiti, pilit na normal. Nang maramdaman kong unti-unti na akong nauubusan ng lakas, nagpaalam na rin ako na
“Anong nangyayari sa’yo?” biglang tanong ni Mommy, nakataas ang isang kilay habang sinusuri ang buonog mukha ko. “Ngiting-ngiti ka diyan ah. Don’t tell me sumalisi ka sa kwarto kagabi—”“Mom!” awat ko agad, sabay tawa. Napailing ako habang inilapag ang siko sa mesa. Hindi ko maintindihan kung bakit







