MasukMitchMalawak ang players' lounge at unti-unti nang napupuno ng mga player mula sa iba't ibang teams.May mga players na nagkukuwentuhan.May mga coaches na may hawak nang tablets at kung anu-anong notes.May ilang content creators na abala sa pagkuha ng photos at videos para sa social media pages n
ChandlerNgayong araw ang opisyal na pagbubukas ng bagong season ng Honorable. At sa totoo lang, laking pasalamat ko na Sunday ngayon.Walang pasok sa opisina, meetings o report na kailangang tapusin.Walang directors na naghihintay ng approval. Although kailangan kong silipin ang Sarina’s Hotel and
ChandlerPagpasok ko sa boardroom ay bahagya akong natigilan. Hindi dahil sa dami ng taong naroon, kundi dahil sa nakita ko.Nandoon ang halos lahat ng kapatid ko maliban kay Kuya Chase na kasalukuyang nakatira sa Bukidnon kasama ang kanyang pamilya.Nakangiti silang lahat habang nakatingin sa akin
ChandlerLumipas pa ang dalawang araw at gaya ng naging routine namin nitong mga nakaraan, magka-video call ulit kami ni Mitch habang nagla-lunch ako. Nakakatuwa dahil kahit pareho kaming abala sa kani-kaniyang mga ginagawa, parang nagawa pa rin naming humanap ng paraan para magkaroon ng oras para s
ChandlerSa totoo lang, kung tatanungin ako ilang buwan na ang nakalipas, malamang sasabihin kong isa sa pinaka-boring na bagay sa mundo ang buhay sa opisina.Kumpara sa adrenaline ng esports, sa ingay ng tournaments, at sa walang katapusang galaw sa ArmyGamers HQ, napakatahimik ng corporate environ
Chandler“Sigurado ka bang okay ka lang?”Napaangat ako ng tingin mula sa financial report na binabasa ko nang marinig ko ang tanong ni Kuya Chanden. Kanina pa niya ako tinatanong ng kung anu-anong bersyon ng parehong bagay simula nang dumating ako sa opisina niya ngayong umaga. Sa puntong ito ay ha
Estella“Estella!”Napahawak ako sa dibdib ko, ramdam ko pa ang biglang pagtalon ng puso ko sa gulat. Bigla rin akong tumayo mula sa pagkakaupo. “Ano ba ‘yan! Halos atakihin ako sa puso! Anong nangyari? May problema ba?”Titig na titig sa akin sina June at Vivian, parang mga nanay na nakahuli ng ana
Chansen Inuna ko talaga ang mga urgent request dahil ayokong matambakan pa ng backlog. Buti na lang at maayos na na-sort ni Sophie ang lahat, parang puzzle na pinagtagpi-tagpi niya hanggang sa maging malinaw para sa akin. Kaya mas madali kong naintindihan kung ano ang uunahin. May mga request na h
ChansenYes, I was wrong. Oo, mali ang lumabas sa bibig ko nang sabihin kong "halik lang iyon." Hindi ko sinasadya, pero andiyan na, wala nang bawian. May karapatan siyang magalit, I get that. Pero kahit ganon, parang sumabog ang eardrums ko sa sinabi niya. Makikipaghalikan din siya sa ibang lalaki?
Pagkatapos naming mag-usap ni Tristan ay nilibot ko siya sa studio. Kahit dalawang taon na rin mula nang itayo namin ni June at Vivian ang lugar na ‘to, hindi pa rin ako nagsasawang pagmasdan ang bawat sulok. Ang mga soundproofed na pader na may nakadikit na acoustic foam, ang makintab na grand pian







