Mag-log inNakaligtas na nga kaya si Chandler?
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Nagkaroon ng mga kuro-kuro at theories na parang teleserye ang peg, pero strangely, wala pa namang nag-attempt na mag-ambush interview kay Dad para tanungin kung ano ba talaga ang connection naming lahat.Naisip ko bigla si Billy, baka kung ano-ano na ang mga tanong na kinakaharap niya since kita n
Napatingin siya sa akin, sabay taas ng isang kilay. “Ha? Bakit naman?”I leaned forward, voice steady pero may halong panunukso. “Don’t tell me, style mo yan para hindi magsabi sa akin ng nangyari sa resto kagabi?”The moment those words left my mouth, biglang nagbago ang expression niya. As in inst
Honey“Salamat naman at tinawagan mo na ako!” bungad ni Carla sa kabilang linya nang sagutin niya ang tawag ko. May halong biro pero ramdam ko ang bahagyang inis sa boses niya. Yung tipong matagal na siyang nag-aalala pero pilit lang tinatago. Ilang araw na rin kasi ang lumipas mula nang dumating si
Honey“Are you really testing me, baby?” ulit niyang tanong, mas mababa na ang boses ngayon, mas malapit.Pakiramdam ko ay biglang nanuyo ang lalamunan ko. Shit. Kapag nagpatuloy siya sa ganitong tono, sa ganitong tingin, pakiramdam ko ako mismo ang mauunang hindi makakapagpigil.Hindi ko na nagawa







