Mag-log inPero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
ChancyDalawang linggo na ang lumipas, at ngayon ay papunta kaming buong pamilya sa shop ni Ate Cha para sa fitting ng gown ni Gianna. Gusto ng Sweetheart ko ang unang gown kaya ire-repair na lang iyon pero kailangan pa rin ng sukat niya. Kapapanganak lang niya at kumpara noon ay talagang makikita a
Tahimik kong isinara ang pinto sa likod ko. Maingat. Walang ingay. Pero kahit ‘yon, hindi niya napansin.Busy pa rin siya sa kakadaldal. Sa kung sinuman ‘yung nasa kabilang linya. Lumingon siya saglit papunta sa closet pero hindi ako nakita.Sinundan ko siya. Tahimik pa rin.Hanggang nasa pintuan
Gianna's POVTuesday, 11:46 a.m.Nasa loob kami ng consultation room, tahimik si Chancy habang binabasa ng kanyang doktor ang MRI results niya sa tablet. Ako naman, hawak-hawak ang tumbler naming dalawa at pinipilit hindi kabahan kahit na wala naman akong iniinda, well, technically.“Maganda ang pro
“Estella…” Mahina kong tawag. Puno ng pagsisisi ang boses ko.Pero tinabig lang niya ang kamay ko na para bang hindi na ako pwedeng lumapit, hindi na ako pwedeng humawak. At doon, sumabog ang kirot at inis na kanina ko pa pinipigil.Napakuyom ako ng kamao ko, mahigpit, parang sinusubukan kong ikulon







