เข้าสู่ระบบAlam iyon ni Riz.At honestly, wala siyang problema roon.Ang problema ay kung paano kumilos ang mga ito kanina.Mapangmata.Mapangmaliit.At higit sa lahat, mabilis manghusga.Hindi iyon basta-basta nakakalimutan ni Riz.She holds grudges.At kapag may taong minamaliit ang pamilya niya, lalong hind
“Hi, Dr. Jeanette, Dr. Riz.”Agad na lumiwanag ang mukha ni Jeanette nang makita kung sino ang bumati sa kanila.“Doc Sarina!” magiliw nitong bati habang mabilis na tumayo.Katabi ni Sarina ang kanyang asawang si Maximus. Tulad ng nakasanayan ng lahat, halos hindi talaga naghihiwalay ang mag-asawa.
Third PersonNagsimula na ang event kaya tuluyan nang ibinaling nina Riz at Jeanette ang kanilang atensyon sa unahan. Humina ang mga bulungan sa paligid nang magsimula ang programa, at isa-isang nakinig ang mga bisita sa mga pormal na pagbati at opening remarks para sa charity ball.Paminsan-minsan
“Ah, okay.”“Pero bakit parang wala ka sa mood?” tanong ni Jeanette, agad na napansin ang bahagyang tensyon sa mukha niya. “May nangyari ba?”Umiling si Riz at ngumiti. “Wala naman. Actually, may nangyari nga pala.”Napalingon si Jeanette sa kanya, halatang interesado. “Oh? Spill.”Natawa si Riz nan
Third Person“Ah—eh… mag-restroom na ako,” sabi ni Riz, na halatang nag-panic nang bahagya dahil sa sariling kaba. Nabulol pa siya sa simpleng excuse na iyon bago dali-daling tumalikod. Halos hindi na niya hinintay ang magiging reaksyon ni Jared at mabilis na naglakad palayo, pilit na pinapakalma an
“You are right.” Mataray ang tugon ni Mrs. Elizalde, at kahit pilit niyang pinapanatiling composed ang mukha niya, halatang kumukulo pa rin ang dugo niya. “Kaya siguraduhin mo na talagang nararapat kang um-attend ng charity ball na ’to.”Napakunot nang bahagya ang noo ko.There she goes again.Hindi
Napakagat ako sa labi. “Paano po kung matagal pa siyang gumising?”“Kung hindi pa rin siya magising sa loob ng 12 hanggang 24 hours post-op, doon pa lang kami magsisimulang mag-order ng additional tests, CT scan o MRI ng utak, kung saka-sakaling may gusto kaming i-rule out,” paliwanag niya. “Pero sa
Gianna“Mukhang masaya ka, Architect ah,” puna ni Engr. Jaime habang papalapit ako sa aking sasakyan. Ang araw ay unti-unting lumulubog, at ramdam na ang pagod mula sa mahaba naming araw sa site. Tapos na ang oras ng trabaho at handa na akong umuwi sa condo.Kanina lang ay nag-message ako kay Chancy
ChancyNakaupo ako sa sulok ng meeting room, hawak ang tablet habang tahimik na nagbabasa ng storyline ng bagong character na ginawa ng narrative designer namin. Maagang binuo ang konsepto nito kahit kakasimula pa lang ng unang season ng HPL. Pero ganito talaga kami, laging may inihahanda dahil alam
Biglang tanong ni Tita, “May nobyo ka na ba ngayon, hija?” Natigilan ako. Bigla kong naisip si Chancy. Ang mga ngiti niya, ang kaswal naming ugnayan. Pero pagkatapos ng ilang segundo, binalikan ko ang katotohanang walang malinaw sa amin. Walang label. Walang katiyakan. Umiling ako. “Wala po.” Ngu







