LOGINHala,sana ay okay ka lang Cha at baka mabaliw si Lander... Thank you po sa patuloy na pagsuporta. Please don't forget to leave a like, comment and gem votes. Paki-rate na rin po and add niyo po ako sa epbi: MysterRyght Writes
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
Estella Nagising ako na nasa dibdib ni Chansen ang kamay ko, habang nakaunan naman ako sa braso niya. Ang init ng balat niya, ramdam ko pa yung steady na tibok ng puso niya na parang lullaby. Simula noong dinner na ‘yon, halos dalawang linggo na rin ang lumipas ay mas naging close kami. Hindi pa ri
Estella“Tigilan mo ang pagtawa, Chansen, at talagang tatamaan ka na sa akin,” banta ko sa kanya, sabay irap. Tumigil nga siya pero obvious na nagpipigil lang dahil nakaukit pa rin ang lokong ngiti sa labi niya. Nasa kotse na kami, on the way sa mansion ng pamilya niya para sa dinner, at ramdam ko a
Doon ko lalo nakita yung kasiyahan sa mukha niya. Hindi iyon peke o pilit, para bang nabunutan siya ng tinik at binigyan ng bagong pag-asa. Sa pag-uusap namin during interview, kung paano niya sinagot nag mga tanong ko na may kinalaman sa pagtuturo at syempre sa musika, pati na ang pagpapakanta ko s
Natawa ako sa pagkakabitaw niya ng huling linya. Para naman kasing si Lord Voldemort lang ang peg. “Grabe ka… Voldemort agad?” sabay tawa ko habang umiling. Ngumiti siya, pero may kasunod agad. “Sinisita ko na sila… in a nice way. Kasi may utang na loob din ako sa kanya.” Bigla akong natahimik. Do







