LOGINGood decision Nina... Sana ay mas lumago pa ang nararamdaman mo para kay Chase!
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
Tumango ako nang dahan-dahan. Alam niya talaga ang schedule ko, hiningi niya kasi iyon noong simula pa lang, para raw maayos niya oras niya kapag kailangan niya akong bantayan o samahan. “Mamaya-maya pa naman ’yon,” tugon ko, medyo small voice pa.“Go and prepare. Ako na ang bahala dito.”Para bang
HoneyHiniklat ko agad ang comforter at ibinalot sa katawan ko na para bang iyon na lang ang natitirang dignidad ko sa mundo. “Normal lang sa akin ’yan, ’wag ka nang mahiya…” nakangisi niyang sabi, parang wala lang sa kanya na nakita niya akong hubo’t hubad five seconds ago.Nanlaki lalo ang mga mat
May kung anong lumuwag sa dibdib ko sa sinabi niya. Hindi dahil may sagot na ako kundi dahil malinaw sa akin ngayon na hindi niya ako nilalayo sa katotohanan. Pinoprotektahan lang niya ako sa paraan na alam niya.“Hon,” tawag niya sa akin bago siya muling nagsalita. Mas mababa na ang boses niya ngay
ChantonAng reason kung bakit ko nilagyan ng camera ang loob ng bahay ni Honey ay simple lang, yun ay para mabantayan ko lahat ng kilos ng kahit na sinong bumibisita sa kanya. Para at least, aware ako sa nangyayari kapag nasa loob lang siya ng bahay niya. Pero every time na dumadalaw si Jacob, paran







