LOGINFeel free to comment po.. Pa vote po with your gems and see you po sa next chapter, Salamat.
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ArnieNagpunta kami sa bahay ng biyenan ko upang ihatid si baby Axel sa kanila. Iiwan muna namin ang bata sa mga ito dahil sa 1 year wedding anniversary nga namin ni Channing.Hindi pumayag ang asawa ko na sa bahay lang kami. Ang siste, nagsabi na siya sa mga biyenan ko bago pa man niya ako kinausap
Third Person“I miss you,” sabik na sabi ni Joy nang makita si Noelle. Halos mapatakbo siya papalapit, at nang magtagpo ang kanilang mga bisig, mahigpit silang nagyakapan na tila ayaw nang bumitiw sa isa’t isa.Ramdam nila ang init ng muling pagkikita, ang lungkot ng mga panahong hindi sila magkasam
Arnie“Susme, Christian! Alam mo naman na buntis ako ngayon!” bulalas ko. Magkausap kaming magkaibigan at nasa Sacramento na siya ulit. Hindi na nasundan ang aming pagkikita noong nandito siya dahil sa mga pangyayari sa buhay buhay namin ni Channing.Ang kaso ni Alodia ay lumalakad na at wala naman
ChandenSunday."Kinakabahan naman kasi ako," mahina ngunit may halong pagkataranta na sabi ni Noelle nang iparada ko ang sasakyan sa garahe ng mansyon nila Dad. Alam niyang ipinakilala ko na siya sa aking pamilya bilang espesyal sa akin, pero iba pa rin ang personal na pagkikita. Hindi ito tulad ng







