MasukHuwag padalos dalos ng desisyon, Arnie.
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
Chancy“Hey, are you alright?” tanong ni Gianna habang kumakain kami ng almusal. Bahagyang nakakunot ang noo niya at tila sinusuri ang bawat galaw ko. Mataman siyang nakatitig sa akin, para bang sinusubukang basahin ang iniisip ko.Ngumiti ako, pilit man, bago ako tumango. “Wala naman,” sagot ko, pe
ChancyNakikita ko kung gaano kasaya si Gianna, at ganoon din naman ako. Kapag siya’y nakangiti, parang buong mundo ko'y sumasaya na rin. Kaligayahan ko na ang makita siyang ganon. Masigla, magaan ang kilos, tila walang bumabagabag sa puso.Pero kahit pilitin kong magpaka-relax, hindi ko maalis ang
GiannaPagkapasok namin sa bahay, agad na bumungad ang malamig pero maayos na ayos na sala. Ang bawat sulok ay punong-puno ng antigong kagamitan na gawa sa mamahaling kahoy, may mga litrato na naka-frame sa dingding, at ang chandelier sa gitna ng double high ceiling ay tila muling nagpapaalala na hi
Chancy“Makikilala mo na rin siya sa birthday mo, Mommy,” nakangiting sabi ni Ate Cha habang inaabot ang isang baso ng juice sa aming ina. Nasa mansyon ako ngayon dahil pinatawag kaming magkakapatid. Ang mga magulang namin kasi, bagong dating mula sa ilang linggong cruise. Fresh pa ang tan lines nil







