로그인Anong iniisip mo, Channing?
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
HoneyAkala ko, tapos na yung sakit na naramdaman ko nung gabing makita ko siyang may kasamang iba, na naglalakad na magkahawak-kamay, at halatang-halata pa sa gitna ng mall na parang wala silang pake… akala ko yun na yung worst. Akala ko wala nang pwedeng tumusok pa nang mas malalim.Pero mali pala
Chanton “Bakit ganyan ang tingin mo?” tanong ko kay Honey, halatang nagtataka habang nasa loob kami ng elevator. Kanina pa siya nakatitig sa akin na para bang may nakita siyang kung anu-anong kakaiba sa mukha ko. Nasa loob kami ng main building ng Lardizabal Group, at kahit ilang beses na akong nak
HoneyIlang araw na ang lumipas, pero kahit anong pilit kong i-divert ang isip ko, ang fake relationship pa rin namin ni Chanton ang paulit-ulit na bumabalik sa utak ko. Parang sirang plaka. Lalo na kapag naaalala ko yung mga salitang binitawan niya noong mag-sprain ang paa ko. Yung tono ng boses ni
Napahinto rin ako, automatic. Hindi ako ang tipo ng babae na super selosa dahil talagang madali akong magbigay ng tiwala. Pero hindi ibig sabihin non ay hindi na ako marunong magtaka.Ang sabi ni Jacob sa akin, pupuntahan daw niya ang nanay niya.So… anong ginagawa niya dito?Masakit para sa akin, s







