ログインNgunit hindi nagtagal ang katahimikan na iyon.May narinig akong pagbukas ng pinto sa katabing cubicle.Napahinto ako.Kasunod nito ay isang boses—malinaw, pamilyar.“Yes, may kasamang girlfriend si Chandler. Kailangan ko pa ngang lumabas para magyosi dahil ayaw ni Chandler na makalanghap ng usok an
MitchDahil sa akin, nag-order si Chandler ng kung anu-anong pagkain—fried chicken, fries, pati kung anong pulutan na hindi ko na maalala ang pangalan. Parang gusto niyang siguraduhin na may mapagkakaabalahan ako, na hindi ako maiilang sa lugar na hindi ko naman talaga nakasanayan.Napangiti ako sa
“At ni Chandler, of course,” singit ni Arnie mula sa upuan niya, may pilyong ngiti.Narinig ko ang bahagyang pag-ubo ni Chandler sa tabi ko, parang gusto niyang pigilan ang usapan bago pa lumalim.Pero hindi ko napigilan ang mapatingin sa kanya.Sandali lang, pero sapat na para makita ko yung itsura
MitchPagkapasok namin sa private room ng club, parang biglang tumahimik ang mundo ko—o baka ako lang ang biglang naging hyper-aware sa lahat. Ang ilaw ay dim, may halong kulay na gumagalaw sa dingding, at kahit wala pang malakas na tugtog, ramdam ko na agad na hindi ito yung mga lugar na nakasanaya
“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Chanden“Dovey, nagugutom ako,” mahina at medyo pa-cute na bulong ni Noelle habang magkayakap pa rin kami sa sofa. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan, at sa tono pa lang ng boses niya tila ito isang batang nanghihingi sa kanyang ina.Napangiti ako at napailing. “Heto na nga ba ang sinasabi ko,” s
Kaya hindi naman ako nag-aalala, alam ko na mamahalin nila ang anak namin ni Chanden. Isa pa, sa magkakapatid ng asawa ko ay kita kong pantay-pantay din ang tingin nila.Given na ang pagiging espesyal siguro ni Ate Cha kung sakali dahil sa nag-iisa nga itong babae sa pamilya.Pumikit na ako dala ng
Third PersonAgad na tumayo si Mang Vergel nang makita si Conrado, ramdam ang pagbigat ng hangin sa paligid. Alam niyang may sama ng loob ang matanda, at hindi niya maitatanggi na may bahagi ng kanyang loob na bumigat din. Ang galit na nasa mukha ni Conrado ay parang bagyong handang sumalanta, nguni
Third Person“Chanden Lardizabal! Sino ang lalaking ‘yon?” sigaw ni Conrado, kasabay ng pagtama ng kamao niya sa ibabaw ng mesa. Kumalabog ito sa lakas ng bagsak, dahilan para mapapitlag ang ilang dokumentong naroon.“Pinaaalam ko na sa mga tauhan natin, Dad,” kalmadong sagot ni Brando, bagamat hind







