Se connecterHaneppp... masayang masaya ang manyakol. Sana naman ay tuloy tuloy na ang kaligayahan nila. Abangan niyo po ang susunod na kabanata at kita kits po sa next chapter. Please stay with me po and don;t forget to vote for me kung may extra kayoong gems dyan, bekenemen... At huwag niyo rin pong kalimutang mag comment at i-rate po ang book par po sa additional exposure. Maraming salamat!
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
NoelleHabang papalapit ang dalawang lalaki, hindi ko mapigilan ang mapakunot-noo. May kung anong pamilyar sa kanilang mga mukha. Parang may kamukha sila, pero hindi ko mawari kung sino.Ang paraan ng kanilang paglakad, ang tikas ng tindig, pati ang aura nila... may kakaiba. Titig na titig sila kina
Chanden“Your baby boy, Mr. and Mrs. Lardizabal,” nakangiting wika ni doktora habang dahan-dahan niyang inilapat ang munting katawan ng anak namin ni Noelle sa ibabaw ng tiyan ng aking asawa.Halos mapaluha ako sa eksenang iyon. Hindi ko akalain na magiging saksi ako ng gannitong scene na sa T.V. ko
NoelleNagpunta kami sa ospital kung saan may kaibigan daw ang aking biyenan na isang doktor. Habang papunta roon, hindi ko maiwasang magtaka, parang mas alam pa ng asawa ko ang nararamdaman ko kaysa sa akin na mismong may katawan.Tinatamad talaga akong gumalaw. Inaantok rin ako, parang bang may ta
Chanden“Dad, Mom,” sabi ko habang magkahawak kami ng kamay ni Noelle at unti-unting lumapit sa kanila. Humalik ang aking asawa sa pisngi ni Mommy at magalang na nagmano sa kamay ni Daddy. Kita sa mukha nila ang saya sa aming pagdating.Kagagaling lang namin sa ospital para sa buwanang check-up ni N







