로그인Kapit lang Chanden, nnandyan naman ang Daddy mo para tulungan ka. Huwag masyadong mainit nga ang ulo dahil baka mapahamak ka rinn. Paanno na si Noelle?
Hindi ko alam kung bakit pero habang tumatagal na walang paramdam siya, mas lalo akong nagiging restless.Napailing ako bago mabilis na tumayo.“Coming po!” sagot ko habang naglalakad papunta sa pinto dala pa rin ang cellphone ko.Pagkabukas ko no’n ay agad akong sinalubong ng nakangiting mukha ni A
Mitch“Ate Cha, wala po kayong dapat alalahanin dahil ligtas po ako dito sa HQ,” mahinahon kong sabi habang mas inaayos ko ang pagkakasandal ko sa headboard ng kama.“Sigurado ka?” tanong niya ulit at halatang hindi pa rin nawawala ang pag-aalala sa tono niya.Napangiti ako nang bahagya.Nakakapanib
“Kamusta ka?”Bahagyang kumunot ang noo ko sa tanong niya.Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kakaibang bigat sa simpleng paraan ng pagkakasabi niya no’n. Hindi siya tunog casual. Parang may gusto talaga siyang i-confirm.“Okay naman po,” alanganin kong sagot habang nilalaro ang dulo ng kumot
MitchIlang araw na rin ang lumipas matapos ang nangyari sa club ni MC at ang akala ko noong una ay tuluyan nang natapos ang lahat.Unti-unti ko nang kinukumbinsi ang sarili ko na okay na ako.Na wala nang dapat isipin.Hindi na rin naman nakita ang mga taong nanggulo sa akin no’ng gabing iyon at mu
ChandlerDahil nakainom ako, hindi pumayag si Mitch na ako ang mag-drive pauwi.Kahit tahimik siya simula nang lumabas kami ng club at halatang drained pa rin sa nangyari, nanatiling matigas ang ulo niya pagdating sa bagay na iyon. Kaya kahit na buksan ko na ang sasakyan ay hindi parin siya sumakay.
Hindi siya sanay lalo na at ang bahay nila sa Pateros ay literal na katapat lang ng police station.Kaya sigurado akong natatakot siya ngayon.Mabilis akong lumapit sa kanya at agad kong hinawakan ang magkabilang braso niya nang marahan.“Love,” mahina kong tawag habang hinaharap siya sa akin.Bahag
Gianna“Anak, kamusta naman ang farm project mo?” tanong ni Mama habang inaabot sa akin ang baso ng malamig na calamansi juice. Bumisita ako sa kanya ngayon dahil ilang linggo na naman ang lumipas mula nang huli ko siyang makita. Ayaw kong maramdaman niyang napapabayaan ko siya, lalo na at unti-unti
"Okay lang," sagot ko, pilit na ngumiti. "Basta ang mahalaga sa akin, nakita ko siyang gising at ligtas." Sinikap kong gawing magaan ang boses ko kahit ramdam kong nanlalambot na ang katawan ko sa pagod. Ayokong bigyan sila ng dagdag na inaalala."Medyo energized pa naman ako, kumain na rin ako kani
Chancy“Hey, are you alright?” tanong ni Gianna habang kumakain kami ng almusal. Bahagyang nakakunot ang noo niya at tila sinusuri ang bawat galaw ko. Mataman siyang nakatitig sa akin, para bang sinusubukang basahin ang iniisip ko.Ngumiti ako, pilit man, bago ako tumango. “Wala naman,” sagot ko, pe
ChancyNakikita ko kung gaano kasaya si Gianna, at ganoon din naman ako. Kapag siya’y nakangiti, parang buong mundo ko'y sumasaya na rin. Kaligayahan ko na ang makita siyang ganon. Masigla, magaan ang kilos, tila walang bumabagabag sa puso.Pero kahit pilitin kong magpaka-relax, hindi ko maalis ang







