LOGINKapit lang Chanden, nnandyan naman ang Daddy mo para tulungan ka. Huwag masyadong mainit nga ang ulo dahil baka mapahamak ka rinn. Paanno na si Noelle?
“Aba, at pinagtatanggol pa niya…”Napailing ako at natawa.“Hindi naman sa gano'n. Sinasabi ko lang kung ano ang totoo.”“Hmm.”Nagkatinginan sila ni Lolo.Agad kong napansin iyon.May something.Iyon ang klase ng tinginan ng dalawang taong matagal nang magkasama at may pinag-uusapang bagay na ayaw
RizLimang araw na mabilis na lumipas dahil halos pare-pareho lang ang naging routine namin. Check-up. Medication. Monitoring. Rehabilitation assessment. At siyempre, pakikipagtalo kay Jared sa mga pagkakataong feeling niya ay kaya na niyang gawin ang mga bagay na hindi pa naman dapat niyang ginagaw
Bahagyang natawa si Jared. Napailing pa siya habang nakatingin sa akin na parang hindi niya alam kung matatawa ba siya o maiinis sa sagot ko.“You really know how to ruin a serious moment.”“I'm just being realistic.”“Still,” mahinang sambit niya, at bahagyang lumiit ang mga mata niya habang nakati
RizMaaga pa rin akong nagising kinabukasan, gaya ng nakasanayan ko simula nang magsimula akong mag-duty bilang doktor. Kahit ilang oras lang ang tulog ko, kusa pa ring nagigising ang katawan ko na parang may sarili itong alarm clock.Marahil dahil na rin sa pagiging alerto ko sa kondisyon ni Jared.
Tahimik kong minonitor si Jared habang kumakain.Wala siyang reklamo.Wala ring reklamo si Jacob.Para silang sanay na sa ganitong routine.Nang matapos ang agahan ay dumating si Dr. Nazario.“Kamusta ang naging pahinga mo?” tanong ng matandang doktor habang papasok sa room.Ngumiti si Jared.“Okay
RizMay biglang pagsikdo sa dibdib ko nang ma-realize ko kung gaano kalapit ang mukha namin sa isa’t isa.Parang ilang segundo akong nawalan ng tamang reaction. Hindi ko alam kung saan ako dapat tumingin o kung paano ko ibabalik sa normal ang sitwasyon. Ang tanging malinaw sa isip ko ay ang sobrang
Estella“So, okay na ang lahat? Wala na kayong gustong ipabago?” tanong ko kina June at Vivian habang inaayos ko ang pagkakapatong ng tablet sa harap ko. Nasa isa na naman kaming video conference, pero this time, hindi na puro kulitan. Mas seryoso na ang usapan dahil nakasalalay dito ang renovation
Chanton“Hon, it’s me,” sabi ko, sabay ngisi na halos umabot sa tenga ko. I already know manggagalaiti siya sa boses ko pa lang, and honestly? That thought alone lowkey amuses me. I could already imagine her beautiful face na sobrang pula sa galit, yung tipong parang gusto na akong sakalin kahit sa
ChansenHindi ko maipaliwanag kung gaano ako kasaya. May kung anong magaan sa dibdib ko habang nakikita kong buo at masigla ang pamilya ko. Kaya kahit ayaw ko talagang iwan si Estella, napapayag din ako sa huli.Pagpasok namin sa silid nila Dad, agad kaming pumwesto sa living area kagaya ng mga girl
Estella Nagulat na lang ako nang biglang may humila sa akin palayo. Banayad at may pag-iingat pero mabilis, at puno ng tensyon. Paglingon ko, si Chansen pala. Nakakunot ang noo niya, parang isang segundo na lang ay sasabog siya sa galit. Bago ko pa man maintindihan ang nangyayari, sumunod ang isang







