FAZER LOGINKapit lang Chanden, nnandyan naman ang Daddy mo para tulungan ka. Huwag masyadong mainit nga ang ulo dahil baka mapahamak ka rinn. Paanno na si Noelle?
Hindi ko alam kung bakit pero habang tumatagal na walang paramdam siya, mas lalo akong nagiging restless.Napailing ako bago mabilis na tumayo.“Coming po!” sagot ko habang naglalakad papunta sa pinto dala pa rin ang cellphone ko.Pagkabukas ko no’n ay agad akong sinalubong ng nakangiting mukha ni A
Mitch“Ate Cha, wala po kayong dapat alalahanin dahil ligtas po ako dito sa HQ,” mahinahon kong sabi habang mas inaayos ko ang pagkakasandal ko sa headboard ng kama.“Sigurado ka?” tanong niya ulit at halatang hindi pa rin nawawala ang pag-aalala sa tono niya.Napangiti ako nang bahagya.Nakakapanib
“Kamusta ka?”Bahagyang kumunot ang noo ko sa tanong niya.Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kakaibang bigat sa simpleng paraan ng pagkakasabi niya no’n. Hindi siya tunog casual. Parang may gusto talaga siyang i-confirm.“Okay naman po,” alanganin kong sagot habang nilalaro ang dulo ng kumot
MitchIlang araw na rin ang lumipas matapos ang nangyari sa club ni MC at ang akala ko noong una ay tuluyan nang natapos ang lahat.Unti-unti ko nang kinukumbinsi ang sarili ko na okay na ako.Na wala nang dapat isipin.Hindi na rin naman nakita ang mga taong nanggulo sa akin no’ng gabing iyon at mu
ChandlerDahil nakainom ako, hindi pumayag si Mitch na ako ang mag-drive pauwi.Kahit tahimik siya simula nang lumabas kami ng club at halatang drained pa rin sa nangyari, nanatiling matigas ang ulo niya pagdating sa bagay na iyon. Kaya kahit na buksan ko na ang sasakyan ay hindi parin siya sumakay.
Hindi siya sanay lalo na at ang bahay nila sa Pateros ay literal na katapat lang ng police station.Kaya sigurado akong natatakot siya ngayon.Mabilis akong lumapit sa kanya at agad kong hinawakan ang magkabilang braso niya nang marahan.“Love,” mahina kong tawag habang hinaharap siya sa akin.Bahag
EstellaHindi pa ako nakakabawi ng magpatuloy siya.“Don’t get me wrong, Estella. I really like you a lot. Pero sa tingin ko, hindi naman ito romantic.”Nakahinga ako nang maluwag sa sinabi niyang ‘yon. Parang biglang nawala ‘yung bigat na kanina pa nakadagan sa dibdib ko. Hindi ko kasi alam kung an
Hindi ko alam kung dahil ba sa sobrang saya o dahil hindi pa talaga nagsi-sink in sa amin ang lahat. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang tunog ng mga sapatos namin sa sahig at ang mabilis na pintig ng puso ko. Pagpasok namin sa sasakyan, tahimik pa rin. Nasa driver’s seat siya, nakahawak
ChansenGano’n na lang ang paghinga ko nang maluwag nang marinig ko ang boses niya.Parang biglang gumaan ang lahat at tila ako nabunutan ng tinik sa dibdib.“Wifey, thank God you answered,” sabi ko agad, halos sabay sa pagbuga ng hangin na kanina ko pa pinipigilan.Narinig ko ang pagtawa niya sa ka
Tumawa si Chansen, hinawakan pa ako sa baywang at mas lalo akong nahiya. “Eh ‘di mas okay, at least alam nilang sweet talaga ako sa’yo.” “Grabe ka,” bulong ko, pero napangiti rin ako. Kahit may halong kaba, hindi ko rin mapigilang ma-appreciate ‘yung effort niya. Pero sana next time, sa tamang tim







