INICIAR SESIÓNChandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Mitch“Mitch, I know this is hard on you,” mahinahong sabi ni Sir Sol habang nakatayo siya sa harap ko, hawak pa ang tablet na gamit niya sa pagre-review ng laro. “Kung hindi mo kayang maglaro, just tell me.”Katatapos lang ng practice namin. Isang buong session na dapat sana ay productive, pero nau
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
Estella“Tigilan mo na ang panggugulo, Maui.”Napatingin ako kay Chansen na siyang nagsalita. Matigas ang boses, kalmado pero ramdam ang pagpipigil. Pati ang mga bisita ay natahimik, nakatuon lahat ng atensyon sa kanya. Ang ilan ay nakahinto pa sa gitna ng pagkain, ang iba naman ay hawak ang cellpho
Estella “Bakit ganyan kayo makipag-usap? Parang nilalait niyo ako,” reklamo ni Nayomi, halatang pigil ang inis pero nanginginig ang labi. Kanina pa siya nag-a-attitude, pero ngayon lang niya nahalata? Really? “Kung nakikinig ka at inalam mo lang ang proseso ng contest,” mahinahon kong sagot, “nal
Estella“Walo na ang mga anak ko,” panimula ni Mommy, sabay ngiti habang inaalala ang nakaraan, “nang atakihin ako ng insecurities. Ang masama pa, sumabay ‘yon sa panahon na abala ang Daddy n’yo sa pagpe-prepare ng anniversary namin. Tinutulungan siya ng secretary niya—na, ayun, hindi ko alam, girlf
Honey Wala na rin akong nagawa. Kahit pa pilitin kong magmatigas, heto at nakaupo ako ngayon sa isa sa maraming upuan sa isang malamig at seryosong silid na matatagpuan sa second floor ng isang security agency. Ang mga dingding ay kulay abo, sterile at walang kahit anong warmth, parang eksaktong re







