LOGINMitchSina Kuya Channing, Ate Cha, Kuya Chanden, Kuya Chancy, at Kuya Chansen.Lima sila.Limang magkakapatid na sabay-sabay na nasa iisang lugar at hindi iyon normal. Lalong hindi sa ganitong sitwasyon. Kung may event ay walang imposible. But now?Agad pumasok sa isip ko ang dalawang wala rito. Si
Pero kahit ganoon, iba pa rin ang presensya nina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Iba ang pakiramdam kapag ang mga magulang ng taong mahal mo ang mismong nananatili sa tabi mo na parang tahimik nilang sinasabi na kasama ka sa amin, anak ka rin namin.At somehow, gumaan ang kalooban ko habang nakikita
MitchHindi agad naputol ang yakap ni Mommy Sarina. Para bang alam niyang kapag binitawan niya ako, baka tuluyan na akong gumuho. Kaya nanatili siya roon, marahang hinahaplos ang likod ko, paulit-ulit, parang gusto niyang ipasa sa akin ang lakas na pilit niyang hinuhugot mula sa sarili niya.“Hindi
MitchNasa sala ako ng seventh floor, tahimik ngunit mabigat ang hangin, at kaharap sina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Kagabi lang ay panalo kami sa match laban sa bagong team na HonoPH—isang clean win, solid plays, walang palya. Dapat masaya ako. Dapat nagce-celebrate pa rin. Kaya nga raw nandito
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
Tumingin siya ulit sa akin. Hindi basta tingin, sinipat niya ako mula ulo hanggang paa. Ramdam ko ang bawat pagdaan ng mata niya. Para akong binabalatan, para bang sinusuri niya hindi lang ang itsura ko kundi pati ang kaluluwa ko.Nainis ako. Umigting ang panga ko. “Stop looking at me like that,” ma
Estella“Uy, bakit parang ang saya mo?”Maang akong natigil sa paglakad papunta sana sa table ko dahil sa narinig kong sinabi ni June. Naka-cross legs siya sa upuan, hawak ang isang cup ng coffee americano niya na galing lang sa coffee shop dalawang store mula sa studio, at para bang matagal na niya
Chansen“Gusto mo bang ipadala ko dito ang damit na susuotin mo mamaya?” tanong ko habang nakatayo malapit sa kanya, sinusubukang makakuha man lang ng kahit konting reaksyon, kahit sa mukha lang niya.“No need,” mabilis niyang tugon, hindi man lang iniangat ang tingin mula sa cellphone niya. Parang
ChansenKahit Sabado, kailangan kong pumunta sa Y Channel para makausap si Kuya Yohan, ang mismong may-ari ng network. Paalis kasi siya ng bansa, at ngayon lang kami nagkaroon ng pagkakataong magkita. Isa pa siya sa tatlong matagal nang ka-close ng bayaw kong si Kuya Lander, asawa ni Ate Cha. May na







