Mag-log inNgunit hindi nagtagal ang katahimikan na iyon.May narinig akong pagbukas ng pinto sa katabing cubicle.Napahinto ako.Kasunod nito ay isang boses—malinaw, pamilyar.“Yes, may kasamang girlfriend si Chandler. Kailangan ko pa ngang lumabas para magyosi dahil ayaw ni Chandler na makalanghap ng usok an
MitchDahil sa akin, nag-order si Chandler ng kung anu-anong pagkain—fried chicken, fries, pati kung anong pulutan na hindi ko na maalala ang pangalan. Parang gusto niyang siguraduhin na may mapagkakaabalahan ako, na hindi ako maiilang sa lugar na hindi ko naman talaga nakasanayan.Napangiti ako sa
“At ni Chandler, of course,” singit ni Arnie mula sa upuan niya, may pilyong ngiti.Narinig ko ang bahagyang pag-ubo ni Chandler sa tabi ko, parang gusto niyang pigilan ang usapan bago pa lumalim.Pero hindi ko napigilan ang mapatingin sa kanya.Sandali lang, pero sapat na para makita ko yung itsura
MitchPagkapasok namin sa private room ng club, parang biglang tumahimik ang mundo ko—o baka ako lang ang biglang naging hyper-aware sa lahat. Ang ilaw ay dim, may halong kulay na gumagalaw sa dingding, at kahit wala pang malakas na tugtog, ramdam ko na agad na hindi ito yung mga lugar na nakasanaya
“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Estella“Ang ganda mo, my love.”Titig na titig sa akin si Chansen, para bang kahit konting iglap ay may mawawala sa kanya. Kita ko sa mga mata niya ‘yong sinseridad, hindi lang basta papuri, kundi ‘yong tipong parang proud siya na ako ang babaeng kaharap niya. Pero syempre, kahit kinikilig na ako s
HoneyTanghalian na nang tuluyang matapos ang aming cleanup drive, at sa buong oras na ‘yon ay hindi pa rin natatapos ang call namin ni Chanton, as in straight, walang patid, parang naka-automatic mode ang bunganga niya. He’s so annoying, sobrang kulit, sobrang clingy sa boses, pero hindi ko maintin
Pero kung totoo ang sinasabi niya, kung dugo nga namin ang nagdurugtong sa isa’t isa… anong klaseng gulo ‘to? Hindi ko ma-process ng tama ang mga nalaman ko. Naiisip ko si Maui na siya ngang in-announce na ng pamilya Palanca bilang nawawalang anak. And wait—speaking of Chansen. Napatingin ako sa s
HoneyNakakainis. Seriously, nakakainis sa lahat ng levels. Wala akong nagawa dahil sa hindi ko maintindihang dahilan, agad ding nagustuhan ni Dad si Chanton. Para bang jackpot sa kanya ang ideya na ang magiging bodyguard ko ay hindi madaling mapasunod, hindi basta-basta natitinag, at may sariling p






