LOGINMalaman kaya nila ang tungkol sa pagpapakasal ni Noelle?
Habang pinagmamasdan ko sila, may kung anong kumirot sa puso ko—hindi sakit, kundi paghanga. Ganun pala ang itsura ng pagmamahal na tumagal ng maraming taon.Well, nakikita ko rin naman ang pagmamahalan ng aking mga magulang. Ngunit sa tingin ko, kumpara sa mag-asawang Lardizabal ay mahiyain sina Ma
Hindi ko agad alam kung ano ang mararamdaman ko.Hanggang sa—“AYIEEEEE!” sabay-sabay na reaksyon ng buong mesa.Biglang sumabog ang tawanan, kulitan, at sunod-sunod na komento mula sa kung saan-saan.“Maraming pwedeng flower girls at abay!” excited na sabi ni Ate Nina, halos hindi na mapakali sa ki
“Inom ka muna,” sabi niya, sabay abot ng baso.“Thanks,” sagot ko, tinanggap iyon habang nakatingin pa rin sa kanya.“Okay ka lang?” tanong niya, bahagyang yumuko para magpantay ang mga mata namin.Tumango ako. “Oo. Sobra.”Parang hindi pa rin siya kumbinsido dahil muli niya akong tinanong. “Sure ka
MitchHindi ko maipaliwanag kung paano nagsimula, pero habang tumatagal ay, mas lalo kong nararamdaman kung gaano kasaya at ka-exciting ang bawat activity sa celebration ng wedding anniversary ng mga magulang ni Chandler. Hindi lang siya basta simpleng handaan—parang bawat oras may bagong ganap, may
MitchHindi ko inakalang ganoon ka-intense—at kaaliw—ang isang simpleng family basketball game.Sa unang pito pa lang ng bola, ramdam ko na agad ang kakaibang energy sa court. Hindi mo mawari kung seryoso ba talaga silang manalo o mas nangingibabaw ang trip nilang maglokohan. May konting banggaan, m
MitchMatapos kumain, hindi agad nagkanya-kanya ang lahat. Parang natural na extension na lang ng breakfast yung kwentuhan—yung tipong walang gustong tumayo agad dahil ang gaan ng vibe. May mga nagkakape pa, may mga naka-relax lang sa upuan, at may mga tawa na hindi pilit, kusang lumalabas.Sa gilid
Chansen “Sa ngayon, anak, sikapin mo muna na alisin sa dibdib mo ‘yung guilt. Hindi maganda na dalhin mo ‘yan habang-buhay. Alam mo na kung saan ka nagkamali, at dahil doon, sigurado akong hindi mo na hahayaan na maulit pa ‘yon,” malumanay na sabi ni Dad, habang pinagmamasdan ako ng mga mata niyang
“Okay lang ‘yan, hija,” sabat ni Mommy, malambing ang boses habang hinahaplos ang braso ko. Nakangiti siya, ‘yung ngiting punong-puno ng pag-unawa. “Natural lang ‘yang nararamdaman mo. Tao ka lang, at minsan, kahit hindi mo gusto, may sumisilip na ganyang tanong sa puso mo.” Sumabay pa sina Ate Cha
Napangiti ako nang malalim. Kahit ilang beses ko pa siyang makita sa caller ID, iba pa rin ‘yung kilig. Parang unang tawag pa rin niya sa akin noong bago pa lang niya ako tinanggap.Agad kong pinindot ang answer button.“Hey, Wifey,” bati ko agad, medyo excited pa ang tono ko.“Sen…”Napakunot ang n
Tumango ako. “No!” bulalas ko. "Tayo ang kakain ng dala mo syempre." Napakamot ako sa batok, pilit na pinapakalma ang sarili.Relax, Chansen. You’re not guilty. Wala kang ginawang mali.Pero kahit anong self-reminder, hindi ko pa rin maiwasang mapansin kung gaano siya ganda kahit seryoso ang mukha n







