ログインKayang kaya niyo anng kahit na ano basta sama sama at tulong tulong. Iyan ang tunay na lakas ng pamilya Lardizabal.
MitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Chandler“You really—”Hindi ko na hinintay na matapos pa niya ang sasabihin niya.“Yes, I really love you,” putol ko agad, diretso, walang pag-aalinlangan. “Sa sobrang pagmamahal ko sa’yo, isasama kita sa wedding anniversary ng mga magulang ko at ipapakilala sa pamilya ko. As in, level-up ng relati
ChandlerNanatiling nakatingin sa akin si Mitch nang ilang segundo, para bang naghahanap siya ng tamang salitang puwedeng isagot, pero walang lumalabas. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw sa ekspresyon niya—gulat, pagdududa, o yung takot na baka totoo ang naririnig niya.“Bakit ganyan ka m
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
“Oh, may food ka na pala.” Nanlamig ako sa boses na ‘yon. Hindi ko na kailangang lingunin para malaman kung sino ang nagsalita.Dahan-dahan kong binaling ang tingin ko, at ayun siya, Estella.Nakatayo sa may pintuan, hawak pa ang cellphone niya, habang ‘yung mga mata niya… diretso lang sa amin ni So
Estella Iba talaga ‘yung saya kapag marami kayo. Habang pinagmamasdan ko sina Mommy, pati na sina Ate Cha at mga bilas ko, napapangiti na lang ako. Isama pa ang makukulit na pamangkin ni Chansen na parang walang kapaguran sa kakalaro, parang biglang gumaan ang buong paligid. Ang ingay nila, pero ‘y
Chansen Meryenda muna ang pinahanda ni Mommy, at gaya ng dati, parang fiesta ang dating kahit simpleng get-together lang. Paborito ko pa naman ‘yung ginataang bilo-bilo niya, kaya napangiti ako habang inaayos ni Estella ang mangkok ko. Sa patio na rin kami kumain. Pero bago pa man kami makapagsimu
EstellaHindi siya fancy, walang guests, walang magarbong lugar, at mas lalong walang sing-sing. Pero higit sa lahat, hindi ko inaasahan na maiisipan pa niyang yayain akong magpakasal ulit — and that’s what really matters. Parang na-freeze ang mundo ko sa moment na ‘yon. I swear, parang lumulutang a







