로그인Uy, magho-honeymoon na talaga sila. Bukas po baka late na muna ulit ang update dahil may practice po ng graduation sa umaga ulit. Maraming salamat, God bless!
Pabiro ko siyang inirapan.“Cecilio, manahimik ka.”“Uy, compliment ’yon.”“Questionable compliment.”Tumawa si James at saka sumandal sa upuan niya.“Maganda, sexy, matangkad, comrade pa ni Boss…” sabay dramatic niyang tingin sa akin. “Are you sure okay ka lang na magkasama sila?”“Hoy, James!” aga
“Talaga lang?”“Medyo.”“Medyo?”“Okay fine,” sabi ko habang tumatawa. “Very.”“Noted,” sagot niya na may obvious na amusement sa boses.Then before I could say anything else ay kinabig niya ako palapit.Napasinghap ako nang bahagya sa biglaang paghila niya.Mainit ang yakap niya.Secure.Familiar.
MitchAlam ko na naiipit si Chandler sa sitwasyon.At ayaw kong mahirapan siya.Hindi ko naman ugaling gawing komplikado ang mga bagay lalo na kung malinaw naman sa akin ang totoo.Kaya bago pa tuluyang lumaki ang awkwardness sa room, pinili kong huminga nang malalim at ayusin ang sarili ko.Mas gus
Sa ibang pagkakataon, hindi sana magiging issue ang simpleng request ni Venice. Ngunit ngayong nasa iisang silid kami ni Mitch, habang sariwa pa ang tensyon na ilang minuto nang umiikot sa hangin, biglang naging komplikado ang isang bagay na dapat sana ay diretso lang.Napansin kong bahagyang natigi
ChandlerNatigilan ako at napatingin kay Mitch, ngunit nanatiling nakatutok ang mga mata niya sa monitor.Hindi siya lumingon.Hindi rin siya nagsalita.Tahimik lang siyang nakaupo sa harap ng setup niya habang gumagalaw ang cursor sa screen, ngunit sa dami ng oras na nakasama ko siya, natutunan ko
Magulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
“May balita na ba?” tanong ko agad, diretso na sa punto. Halos dalawang buwan na kaming parang mga bulag na naglalakad sa dilim. Walang malinaw na lead. Walang solid na sagot. Ni hindi ko man lang na-attain yung goal ko na maresolba na ang kasong ’to. At bilang ako ang may hawak, ramdam ko ang bigat
ChantonSa isang fast food nag-park si Al. Kitang-kita ko kung paano siya dahan-dahang huminto sa slot, parang wala lang, parang normal lang ang lahat. Hinayaan ko munang makapasok sila sa loob bago ako sumunod. Ayokong magmukhang obvious. Ayokong mahalata. Kahit sa totoo lang ay mas gusto ko na sab
Sen. DeguiaTahimik akong nakaupo sa loob ng maliit kong opisina sa aming bahay, ang tanging maririnig lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang tik-tak ng wall clock sa likod ko. Nakapikit akong sandaling huminga nang malalim, pilit inaayos ang magulong isip ko, lahat umiikot sa isang pangalan.S
Parang may malamig na hangin na dumaan sa batok ko habang hinihintay ko ang unang tunog ng boses mula sa kabilang linya.“Hi, dear. Pasensya ka na ha, may sinabi kasi ang daddy mo,” bungad ng boses ng babae sa kabilang linya.Napakunot ang noo ko. Wait, what?Hindi ko inaasahan ‘yon. Hindi ko rin ag







