LOGINUy, magho-honeymoon na talaga sila. Bukas po baka late na muna ulit ang update dahil may practice po ng graduation sa umaga ulit. Maraming salamat, God bless!
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
GiannaNaglakad si Chancy papunta sa kusina, hawak pa rin ang kamay ko, na para bang ayaw talagang pakawalan kahit isang segundo.“Hindi ka pa ba kumakain?” tanong ko habang binubuksan ko ang refrigerator.“Nope. Nawala ang gutom ko dahil sa pag-aalala,” aniya sabay upo sa counter chair at nanuklay
ChancyNapansin ko ang marahang pagbuntong-hininga niya bago muling ibinalik ang atensyon sa ginagawa niya. May bigat sa kanyang kilos, para bang pinipilit niyang ituon ang sarili sa anumang nasa harap niya kahit malinaw na may bumabagabag sa loob niya.Hindi ko na siya inistorbo pa. Hinayaan ko siy
ChandenHindi ko inakalang malilibre ang dalawang kapatid ko kaya nagulat ako sa bigla nilang pagdating sa hotel, eksakto kung saan kami naroroon nina Noelle at Marcus. Hindi ko akalain na makikipagkita ang dalawang 'yon sa amin and I'm thankful that they did.Nang sumapit na ang araw na kailangan n
Gianna“Kumain ka ng kumain, Arc. Ano ba ang kinatutulala mo?” tanong ni Hailey habang walang pakundangang sumusubo ng pasta. Titig na titig siya sa akin na para bang binabasa ang laman ng utak ko.Linggo ngayon. Walang pasok. At syempre, bigla na namang nagyaya si Hailey na lumabas. Sabi niya, para







