LOGINMaya na po ulit ang kasunod pa...
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Chanton Mabilis akong nakalapit, sobrang bilis na parang hindi ko na na-process kung paano. Ang alam ko lang, bago pa man naka-react si Jacob, nahila ko na si Honey palayo sa motor. Para bang nauna ang katawan ko bago ang utak. “Dammit!” bulong ko, mababa ang tono, habang naka-yakap pa rin ang isa
HoneyNilabas na si Stallion, at sa sandaling iyon ay literal na napako ako sa kinatatayuan ko habang nakatitig sa napakalaking kabayo sa harap ko. Ang tangkad niya, ang laki ng katawan, at yung mga mata niyang parang kayang tumingin diretso sa kaluluwa mo. Maganda siya—sobrang ganda, actually—pero
“Sige po, salamat,” sagot ko agad. “Dito na lang din po kami kakain para hindi na maglakad itong si Honey. Mahirap na at baka magpabuhat pa po,” sabay turo ko sa kanya, “eh mukhang mga seventy-five kilos ang timbang.” Natawa si Manang Alma, alam niyang biro lang ’yon. Pero nang lumingon ako sa kata
HoneyPakiramdam ko ay may kung anong sinabi si Mr. Lualhati kay Chanton kanina. Hindi ko man narinig kung ano iyon, ramdam kong may binago iyon sa aura niya. Kaswal pa rin ang itsura niya, relaxed ang postura, kalmado ang mukha. Pero bilang babae, may instinct ako. At sinisigawan ako ng instinct ko






