LOGINSelos selos ang ating Lovey, but I'm sure feeling secured na siya sa Dovey niya. Ganyan lang dapat ang away niyo ha, lambingan lang...
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
Humigpit ang hawak ko lata ng soft drinks bago ko iyon marahang ibinaba sa mesa. Diretso ang tingin ko sa kanila, walang alinlangan. “Eighteen years old ako nung umalis sa bahay niyo. Bente sais na ako ngayon.” Ramdam kong nanginginig ng bahagya ang boses ko, hindi dahil sa takot kundi sa bigat ng e
EstellaAng “sa dati” na tinutukoy ko ay ang once-a-month date namin noon ni Nash. Bawal ang relasyon namin at kung mahuli kami, siguradong katapusan ko sa eskuwela at ng reputasyon niya bilang guro. Pero pareho naming hindi kayang iwasan ang isa’t isa. Kaya kahit delikado, kahit mali, pilit pa rin
“Damn, Ate Cha…” bulong ko sa sarili, sabay mariing hawak sa manibela. “Sana hindi ka nagsalita.”Hindi ko alam kung kaya ko nang harapin ang Mommy ko kung sakaling banggitin niya ang pangalan ng asawa ko. Hindi pa nga namin naaayos nang buo ang pagitan namin ni Estella, tapos bigla na lang ay ipapa
“Chansen…” mahina kong sambit, halos nagmamakaawa. “Alam mo bang mas masakit minsan yung kailangan ka, pero hindi ka mahal? Na parang… kasama ka dahil hindi nila kaya mag-isa, pero hindi dahil pinili ka talaga?”Nakita ko kung paano kumirot ang mga mata niya, parang bigla siyang binuhusan ng malamig







