LOGINSama talaga nila Conrado!!
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
MitchSa pagdaan ng mga araw, pakiramdam ko ay parang lumulutang ako sa alapaap.Hindi ko maipaliwanag kung bakit—pero alam ko kung sino ang dahilan.Sa tuwing naaalala ko yung mga gabi namin sa rooftop, yung mga usapan, yung mga simpleng yakap at halik… kusa na lang akong napapangiti kahit wala nam
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
ChanningFirst time nangyari sa akin na two hours before my flight ay nasa airport na ako. Iyon ay dahil sa pagkasabik na nararamdaman ko pati na ang kaligayahan na makita si Arnie na ngayon pa lang ay bumabalot na sa akin.Punong puno ng pag-asa ang aking dibdib na sumakay ng eroplano. Excited akon
Channing“Ayaw mong magalit ako pero kanina pa ako dumating ni hindi ka humalik sa akin.”Natigilan ako. Oo nga, kaya natural lang na magalit siya sa akin. “I'm really sorry, babe.”“Nawala sa isip mo dahil sa babaeng yon!”“I’m really sorry, babe. Huling beses na itong mangyayari ‘yon, hindi na ma
Ipinilig ko ang aking ulo. Hindi ko na dapat pang isipin ‘yon. Ang mabuti pa ay kumain na lang muna ako ng agahan tapos ay maliligo at aalis. Tsaka na lang ako magbu-beauty rest pag natapos ko na ang project ko kila ate Cha.Pagbukas ko ng pintuan ay sakto namang bumukas din ang pintuan ng katapat k
Channing“Bukas na lang tayo ng umaga gumala. Sa ngayon dito lang tayo maghapon, okay lang ba?” tanong ko kay Arnie pagpasok namin ng silid ko sa LVN.“Okay lang,” nakangiti niyang sabi. Ngumiti ako at hinaplos ang kanyang pisngi at hinalikan yung part na sinabi ni Tito na tinamaan nga ng siko ng is







