Hindi Ako Maganda... Pero Ako ang Pinili ng CEO

Naupo si Mikaela Santiago sa lounge ng Aurelia Prime Realty, mahigpit na hawak ang tatlong kopya ng kanyang interview invitation.

Pakiramdam niya ay parang lalabas na ang puso niya sa sobrang kaba.

Hindi lang dahil ito ang una niyang job interview matapos grumadweyt sa kolehiyo.

Kundi dahil isinugal niya na ang lahat para makarating doon.

Iniwan niya ang kanilang maliit na bayan sa Bicol at bumiyahe patungong Maynila dala lamang ang isang maleta, ilang ipon, at napakaraming pangarap.

Wala nang atrasan.

Kung mabibigo siya rito, hindi niya alam kung saan siya pupulutin.

Tahimik siyang napabuntong-hininga at lihim na sinulyapan ang mga kapwa aplikante sa kabilang sofa.

Halos lahat ng babae roon ay mukhang modelo.

May isang nakasuot ng mamahaling corporate dress na halos magpahinto sa paghinga ng sinumang makakita rito. Makinis ang balat nito at perpekto ang katawan.

May isa namang petite at mukhang artista sa K-drama. Maya't maya itong naglalabas ng compact mirror para ayusin ang make-up.

Samantalang ang babaeng direktang nakaupo sa tapat ni Mikaela ay tila ipinanganak na may korona sa ulo.

Paminsan-minsan ay tinitingnan nito ang mga kasama nang may halong pagmamataas bago muling ituon ang pansin sa makikintab nitong kuko.

Napayuko si Mikaela.

Bigla niyang naramdaman ang pagiging ordinaryo.

Simple lamang ang kanyang puting blouse at itim na palda.

Wala siyang mamahaling bag.

Wala ring branded na sapatos.

Kung tutuusin, hiniram lang niya ang suot niyang high heels sa matalik niyang kaibigan.

Pero wala na siyang magagawa.

Nandito na siya.

Bago siya pumasok sa lounge ay nakita niya ang napakaraming aplikante sa labas.

Hindi nakapagtataka.

Isa ang Aurelia Prime Realty sa pinakamalalaking real estate company sa buong Pilipinas.

Mataas ang sahod.

Magaganda ang benepisyo.

At kakaunti lamang ang bakanteng posisyon.

Kaya naman nag-aagawan ang mga aplikante para makapasok.

Ang mas nakakapagtaka pa, hindi naman sales ang kurso ni Mikaela.

Bachelor of Foreign Languages ang tinapos niya.

Ngunit isa sa mga requirements ng kompanya ay marunong magsalita ng hindi bababa sa tatlong banyagang wika.

Iyon ang naging alas niya.

At syempre...

Nagtatrabaho rin doon ang matalik niyang kaibigan na si Jessa Ramirez.

Kung matatanggap siya, doble ang pakinabang.

Magkakaroon na siya ng trabaho, makakasama pa niya ang kanyang best friend.

Habang iniisip niya iyon ay bumukas ang p***o ng lounge.

Isang babaeng empleyado ang lumabas.

Nakasuot ito ng corporate uniform at may ID ng kumpanya.

"Good morning po. Sumunod na po kayo sa akin."

Agad na tumayo ang apat na aplikante.

Kasama si Mikaela.

Ngunit muntik na siyang matisod.

Napakapit siya sa gilid ng sofa.

Namula siya sa hiya.

Unang beses niyang magsuot ng limang pulgadang heels.

Pinilit pa siyang isuot iyon ni Jessa.

"Masyado kang pandak, bes. Kailangan mong magmukhang executive kahit papaano."

Noon ay pakiramdam niya napakataas na ng sapatos.

Pero ngayon?

Parang siya pa ang pinakapandak sa grupo.

Tahimik siyang sumunod sa likuran.

Maingat ang bawat hakbang.

Ayaw niyang matumba bago pa man siya ma-interview.

Pagpasok nila sa pangunahing gusali ng kumpanya, mas lalo siyang namangha.

Makintab ang marmol na sahig.

Mamahalin ang mga ilaw.

At napakatahimik ng paligid.

Tila bawat sulok ay sumisigaw ng salitang "pera."

Dinala sila ng empleyada sa harap ng isang malaking pintuang yari sa narra.

Ngumiti ito.

"Pakihintay lang po rito. Kayo na po ang susunod para sa final interview."

Agad na kinabahan si Mikaela.

Isa siyang taong may kakaibang ugali.

Kapag kinakabahan siya, gusto niyang umihi.

At kapag sobrang kinakabahan naman...

Biglang nabablanko ang utak niya.

Paano kung Espanyol agad ang gamitin ng interviewer?

O French?

O German?

Paano kung bigla siyang mautal?

Napahawak siya sa dibdib.

Huminga.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Biglang bumukas ang p***o.

Lumabas ang isang magandang babae.

Ngunit mukhang galit na galit ito.

Dire-diretso itong naglakad palayo.

Napakunot ang noo ng babaeng nakatayo sa tabi ni Mikaela.

"Hindi natanggap?"

"Wala namang interview na dapat ikagalit nang ganyan, ah."

Makalipas ang ilang segundo ay bumukas muli ang p***o.

Isa na namang babae ang lumabas.

At mukhang mas galit pa kaysa sa nauna.

Napatingin ang lahat sa isa't isa.

Unti-unting napalitan ng takot ang kaba ni Mikaela.

Ano bang klaseng interview ang ginagawa sa loob?

Lumipas pa ang ilang minuto.

Tatlong aplikante naman ang sunod-sunod na lumabas.

Mukhang gustong manakit ng mga ito.

May isa pang napabulong habang naglalakad.

"Bwisit. Baliw yata 'yon."

Lalong lumakas ang tibok ng puso ni Mikaela.

Ano ba talaga ang meron sa loob?

Wala na siyang panahon para mag-isip.

Dahil sumenyas na ang empleyada.

"Kayo na po."

Mahigpit niyang hinawakan ang mga dokumento.

Huminga nang malalim.

At sumunod sa grupo.

Pagpasok nila sa opisina ay agad siyang natigilan.

Napakalaki ng silid.

May mahabang pasilyo muna bago bumungad ang isang malawak na espasyo.

Halos kasinlaki ng isang function hall.

Ngunit sa laki ng kwartong iyon...

Iisang mesa lang ang naroon.

At sa likod ng mesa ay may isang computer.

May taong nakaupo roon ngunit nakatagilid ang upuan kaya hindi nila makita ang mukha.

Tanging manggas lamang ng polo at isang nameplate ang makikita.

MARKETING DIRECTOR

Nagkatinginan ang apat na aplikante.

Lahat sila ay nagulat.

Ito ba ang final interview?

Nasaan ang panel?

Nasaan ang HR team?

Nasaan ang mga executive?

Matapos silang ihatid ng empleyada ay agad itong lumabas at isinara ang p***o.

Biglang lumubog sa katahimikan ang buong silid.

At saka nila narinig ang isang malalim at tamad na boses ng lalaki.

"Magtapat na tayo."

Bahagyang natigilan ang lahat.

Pagkatapos ay muli itong nagsalita.

"Kung may retoke kayo..."

"...lumabas na kayo ngayon din."

Nanlaki ang mga mata ni Mikaela.

Akala niya mali lang ang kanyang narinig.

Napalingon siya sa katabing babae.

Mukha rin itong nagulat.

Ngunit wala ni isa sa kanila ang nagsalita.

Lumipas ang ilang segundo.

Muling nagsalita ang lalaki.

Ngayon ay halatang nawawalan na ito ng pasensya.

"Ms. Bianca Morales."

Biglang napatingin ang isang babae.

"Tama ba?"

Tumango ito.

Narinig nila ang mahinang pagtawa ng lalaki.

"Noong 2018, nagpa-rhinoplasty ka sa isang aesthetic clinic sa BGC."

Nanigas ang babae.

"Pagkatapos, nagpa-double eyelid surgery ka sa Quezon City."

Lalong namutla ang mukha nito.

"Dalawang taon pagkatapos noon, lumipad ka papuntang South Korea para magpaayos ng cheekbones at noo."

Tahimik ang buong silid.

Maging si Mikaela ay hindi makapaniwala.

Samantalang tuloy-tuloy lamang ang lalaki.

"At nitong nakaraang taon..."

"...nagpa-V-line treatment ka ulit."

Huminto siya sandali.

Pagkatapos ay malamig na nagsalita.

"Sa dami ng pinagawa mo sa mukha mo..."

"...kilala ka pa kaya ng mga magulang mo?"

At sa unang pagkakataon...

Lubos na naunawaan ni Mikaela kung bakit galit na galit ang mga aplikanteng lumalabas sa opisinang iyon.

Dahil ang taong nasa likod ng computer...

Ay hindi lamang matalino.

Nakakatakot siya.