LOGINGrabe, Chanden, scary ka naman...
Sa huli, iisa lang naman ang taong gusto kong makasama kapag natapos ang mahabang araw ko.At ang taong iyon ay si Mitch.Dahil sa pag-uusap naming ito, may isang bagay akong tuluyang naunawaan.May nararamdaman si Venice para sa akin.At hindi iyon simpleng pagkagusto na madaling mawawala kapag lum
ChandlerPatapos na sana ang araw ko nang biglang bumukas ang pinto ng opisina ko nang walang kahit anong paunang abiso.Hindi na ako nag-angat agad ng tingin mula sa dokumentong binabasa ko. Akala ko ay si Sol lang iyon na may panibagong kontratang kailangang pirmahan o kaya naman ay may update tun
ChandlerTanghalian na nang matapos ang meeting namin ni Sol kaya nagpadeliver na lang ako ng pagkain para sa amin ni Mitch. Dahil pareho kaming magiging abala sa hapon, sinulit na namin ang natitirang oras na pwede kaming magkasama.Sa seventh floor kami kumain habang nagkukwentuhan tungkol sa kung
Pagkatapos noon, wala na akong balak maghintay pa.I wanted to marry her as soon as possible.Ang sumunod na mga sandali ay ginugol namin ni Sol sa pag-uusap tungkol sa mga detalye ng pagha-hire para sa bagong team manager ng ArmyGamers Honorable. Hindi rin biro ang responsibilidad na iiwan niya dah
Chandler“Kamusta na ang Papa ni Mitch?”Iyon agad ang unang tanong ni Sol nang makapasok siya sa opisina ko. Nakaupo pa lamang siya sa upuan sa tapat ng mesa ko ngunit halata na agad ang pag-aalala sa mukha niya. Hindi na ako nagtaka. Simula pa noong ma-admit sa hospital ang ama ni Mitch ay isa siy
“Then we can get married as soon as possible!” mabilis kong tugon.Ngunit bigla akong natigilan.Hindi pa nga pala ako nagpo-propose!Isang malakas na tawa ang biglang umalingawngaw sa buong silid.Kumunot ang noo ko kasunod ang panlalaki ng aking mga mata ng bigla na lang siyang umupo sa ibabaw ko.
Estella Iba talaga ‘yung saya kapag marami kayo. Habang pinagmamasdan ko sina Mommy, pati na sina Ate Cha at mga bilas ko, napapangiti na lang ako. Isama pa ang makukulit na pamangkin ni Chansen na parang walang kapaguran sa kakalaro, parang biglang gumaan ang buong paligid. Ang ingay nila, pero ‘y
Chansen Meryenda muna ang pinahanda ni Mommy, at gaya ng dati, parang fiesta ang dating kahit simpleng get-together lang. Paborito ko pa naman ‘yung ginataang bilo-bilo niya, kaya napangiti ako habang inaayos ni Estella ang mangkok ko. Sa patio na rin kami kumain. Pero bago pa man kami makapagsimu
EstellaHindi siya fancy, walang guests, walang magarbong lugar, at mas lalong walang sing-sing. Pero higit sa lahat, hindi ko inaasahan na maiisipan pa niyang yayain akong magpakasal ulit — and that’s what really matters. Parang na-freeze ang mundo ko sa moment na ‘yon. I swear, parang lumulutang a
Nanginginig ang kamay ko. Lumuluhang hindi ko alam kung dahil sa hilo o sa takot. Maya-maya, narinig ko ang pinto na bumukas. “Estella!” sigaw ni June, agad akong nilapitan. Kasunod niya si Vivian, may hawak na bote ng tubig. “Girl, what happened? Okay ka lang?” Umiling ako, nanginginig pa rin.







