MasukAlam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
Hindi lang ito basta pag-aalala. Totoo, pinapabantayan ko si Gianna sa kanila. Ayaw ko na kung kailan wala ako, saka naman may biglang sumulpot na ibang lalaking magpaparamdam sa kanya. Hindi ako seloso na wala sa lugar, pero bilang lalaki at partner niya, gusto ko ring maging maingat. Protektahan a
Gianna Bakas ang hindi mapapantayang kaligayahan sa mukha ni Chancy habang pinagmamasdan ko siyang buhat-buhat ang aming baby boy. Ang hawak niya ay tila isang mahalagang tropeo na buong pusong ipinagmamalaki. JR daw ang tawag niya, Chancy Lardizabal Jr. at dahil ‘yon daw ang tunay na pangalan ng a
Gianna Sobrang nag-aalala sina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Halata sa bawat kilos nila ang kaba at takot na baka may sumunod pang gulo. Lalo na si Mommy, hindi mapakali, panay ang tingin sa telepono at mga bintana ng bahay, parang laging may inaabangan. “Nangako kami,” mariing sambit ni Daddy Ma
ChancyHirap man ako sa kalagayan ko ngayon, hindi ko maiwasang mapansin kung gaano kasaya si Gianna. Lalo na tuwing abala siya sa pagde-design at kumikislap ang mga mata niya, parang laging may bagong ideyang gustong ilabas sa papel. Hindi ko rin magawang lumayo sa tabi niya. Kahit nasa gilid lang







