로그인Chancy sana okay ka lang...
ChandlerHindi pa tuluyang nawawala ang bigat ng usapan namin, pero napansin ko agad ang pagbabago sa kilos ni Lily.Kanina, mabagal at halos mekanikal ang galaw niya habang inaayos ang mga gamit niya, parang wala siyang ibang iniisip kundi matapos ang ginagawa. Ngayon, mas maingat at hindi nagmamad
ChandlerMasarap ang naging gising ko dahil sa presensya ni Mitch na kinailangan na rin bumaba. Ayaw ko rin naman na pag-usapan siya ng buong HQ.May mga bagay akong dapat asikasuhin sa opisina pati na rin si Lily.Hindi ko ito ginagawa dahil may natitira pa sa pagitan namin. Matagal nang tapos ang
MitchNagising ako sa pakiramdam na parang may nakayakap sa akin nang sobrang higpit—hindi yung nakakainis na sikip, kundi yung klase ng yakap na parang ayaw kang pakawalan kahit saglit. Sa una, hindi ko agad naintindihan kung nasaan ako. Mabigat pa ang talukap ng mga mata ko, at ang katawan ko ay p
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
Honey“Hindi ko malalaman kung hindi mo sasabihin sa akin,” dugtong pa niya, mas mababa na ang boses, mas seryoso. Kita ko sa mga mata niya na genuine ang concern. “Be honest with me, okay?” Bahagya siyang yumuko para magpantay ang mga mukha namin. “Ilang araw ka nang ganyan. Simula nung umuwi tayo
“So, okay ka na talaga?” paniniguro pa ni Dad, may halong pag-aalinlangan.“Yes,” sagot ko agad, mas masigla na ang tono, mas buo. “So don’t worry about me.”“I’m worried about you,” biglang sabi ni Dad, ramdam ang bigat sa boses niya habang unti-unting lumilihis ang usapan. “Hindi mo alam kung gaan
“Pwede mo rin akong tawaging baby kung gusto mo…” dagdag ko pa, mas mababa ang boses, halatang nanunukso na talaga.“Chanton, let’s be clear, okay?”Natigilan ako.Bigla akong napahinto sa pagnguya, napababa ang kamay kong may hawak pang tinapay. Ang seryoso ng tono niya. Walang biro, walang lambing
ChantonMahimbing na ang tulog ni Honey habang ako naman ay nananatiling gising, tahimik na nakatitig sa kanya. Nakatagilid siya sa kama, bahagyang yakap ang unan, at sa bawat mahinang paghinga niya ay parang may kung anong humihila sa dibdib ko.I feel the same way, aminado ako sa sarili ko. Kung p







