MasukAlam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
Natawa ako ng mahina, sabay iling. Hindi tawang masaya, kundi tawang punong-puno ng disbelief.“Maui…” dahan-dahan kong sabi, halos may lambing pero puno ng pang-aasar. “Sa tingin mo ba aksidente lang ang pagtatagpo namin sa restaurant?”Natigilan siya. Kita kong bahagya siyang kumurap, at para bang
Napasinghap ako, mabilis na sinalubong ang mga mata niya. “C-Chansen…”“What?” mayabang pero puno ng tension ang tono niya. “You started this.”Bigla akong napatigil nang maramdaman ko ang isa niyang daliri na marahang gumagalaw, parang may hinahanap sa pagitan ng mga hita ko. Ramdam ko ang init niy
Estella“Saan ka natutong kumanta, Estella?” tanong bigla ni Cha habang inaayos niya ang baso sa harap niya. Just in time din na dumating ang pagkain, kaya pasubo na sana ako pero biglang natigilan.“Sa orphanage,” tipid kong sagot, sabay tingin sa plato ko. Hindi ko na hinayaan pang maglabas ng det
Estella“Bakit ba gusto mong masaktan pa ang damdamin mo, Estella?” tanong ni Puring Salvador, sabay irap na parang hindi niya alam kung maiinis ba siya o maaawa sa akin. “Sa audition pa lang, siguradong hindi ka na papasa. ‘Wag mo na lang sayangin ang oras mo.”Napangisi ako kahit ramdam ko ang kir







