Chapter 6 – The First Night

Althea’s POV

“Drink,” utos ni Damian habang iniabot ang isang baso ng wine.

“Sir Damian?” tanong ko, bahagyang nanginginig.

Tahimik kong kinuha ang baso, pinilit kong lunukin ang pait ng alak na tila ba sumusunog sa lalamunan ko. Tumulo pa ang ilang patak sa gilid ng labi ko pababa sa leeg ko… kasabay ng bigat ng desisyong pinasok ko.

“Now, serve me,” malamig niyang sabi. Ang bawat salita niya ay parang tanikala.

“Talaga bang… gagawin na natin ito?” mahinahon kong tanong, halos pabulong.

Ngumiti siya, ngunit walang lambing sa kanyang mga mata. “It’s written in the contract, Althea. You signed it. You knew what this meant.”

His tone was calm but firm… too controlled, too dangerous. “I always keep my promises. And I expect the same from you.”

Huminga ako nang malalim, pilit na pinatatag ang sarili. In order to save my mom, kailangan kong i-sacrifice ang virginity ko… ‘yung matagal kong iningatan. May boyfriend naman ako, pero never pa kaming umabot sa ganitong punto. Kahit nagtatrabaho ako sa bar, hindi ako tumatanggap ng customer… sayaw lang, ‘yun lang talaga. Sa isip ko, paulit-ulit kong sinasabi na ito ay trabaho lang… na kaya ko itong tiisin. Napabuntong-hininga ako bago tumayo mula sa kama at lumapit kay Damian. Dahan-dahan kong hinubad ang suot niyang robe. I have no choice…. But…

Napahinto ako saglit at malungkot na yumuko.

Hinawakan niya ang kamay ko… mainit, mabigat, nangingibabaw.

“Don’t fight what you’ve already chosen,” bulong niya. “This is the world you stepped into.”

Bigla akong tinulak ni Damian sa kama, dahilan para mapahiga ako. Napasinghap sa gulat.

“Don’t try to challenge my patience,” malamig na sabi ni Damian. “It won’t do you any good to irritate me.”

“I–I’m not ready yet…” mahinang tugon ko, nanginginig habang pilit na lumalayo.

Lumapit si Damian, at sa boses nitong mababa ngunit matigas ay sinabi, “Now you’re regretting your decision? It’s too late.”

Itinaas ni Damian ang paa ko at hinalikan ako sa leeg. Napaliyad ako. Ahhhh. Namumulang sabi ko. Ramdam ko ang bawat hininga nito sa leeg ko. Itinaas niya ang dalawang kamay ko. Ramdam ko ang kiliti habang hinahalikan niya ako. Hinubad niya ang robe niya at pumatong sa akin.

Tinitigan niya ako nang matagal, ang mga mata’y puno ng determinasyon. Pinadapa ako ni Damian habang nakapatong sa likuran ko.

“Sir… please, hindi ko pa kaya…” halos pabulong na sabi ko, nanginginig ang boses.

Saglit na natahimik si Damian, saka sinabing. “From now on… you belong to me,” malamig ang tinig.

Hindi na ako nakapagsalita. Ang takot at pangamba ang tanging naramdaman ko hanggang sa tuluyang nagdilim ang aking paningin.

Kinabukasan, nagising ako sa liwanag mula sa bintana. Nasa loob pa rin ako ng silid, mag-isa. Suot ko pa ang parehong damit.

Walang nangyari…? bulong ko sa sarili. At tiningnan ang kama pero walang bahid ng dugo.

Biglang may kumatok sa pinto.

Pagbukas ko, isang waiter ang nakatayo, may dalang tray ng almusal.

“Pinabibigay po ni Sir Damian. Sabi niya, huwag mong kalimutang kumain.”

Tahimik kong tinanggap iyon. Habang kumakain, napansin ko sa salamin… may mga marka sa leeg ko, hindi halata pero malinaw ang bakas ng kagabi: hindi galit, pero pag-angkin.

May nagpadala rin ng mga damit, pati mga gamit na eksakto ang sukat ko.

“Bakit alam niya?” mahina kong sabi, namumula ang pisngi.

Naligo na ako at after kong maligo ay biglng tumunog ang cellphone ko. Mensahe mula kay Damian:

“Be ready by seven. We have somewhere to go. Wear what I sent.”

Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin… ang babaeng nakatingin pabalik ay hindi na ang dating Althea Cruz.

Ito na ang simula ng kontrata…

at marahil, ng pagkalunod ko sa mundong pinili kong pasukin.