FAZER LOGINAuthor's PovNakaupo si Alexandro sa leather sofa sa pinakamalayong sulok, malapit sa malaking glass window na nakaharap sa tanawin ng gabi. Mula kanina ay tahimik lang siya. Ang baso ng whiskey sa kanyang kamay ay kalahati nang laman, pero hindi niya ito hinihigop. Pinaikot-ikot lang ng kanyang mga daliri, ginagalaw ang kulay dilaw na likido upang bumuo ng maliliit na ipoipo.Sa tabi niya, nakaupo si Fabio nang relax, naka-cross ang mga binti, isang kamay ang may hawak ng tabako na may manipis na usok. Sa tapat nila, nakatayo si Marco nang matatag malapit sa pinto, ang kanyang mga kamay ay nasa likuran, ang kanyang mga mata ay paminsan-minsang nagmamasid sa paligid."Ilang oras ka nang tahimik na ganyan? Simula nang pumasok tayo rito, wala ka pang sinabi kahit isang salita," sabi ni Fabio.Hindi sumagot si Alexandro."Kung tatahimik ka lang at magmumuni-muni, mas mabuting gawin mo iyan sa bahay. At least doon ay nandiyan ang iyong magandang asawa na maaari mong tingnan," dagdag ni Fa
"Hindi pa tayo tapos," sabi niya.Tumayo siya. Hinawakan ng kanyang kamay ang kanyang sinturon, binuksan ang buckle sa galaw na pamilyar na sa aking mga mata. Nahulog ang kanyang pantalon sa sahig. Tumayo siya sa harapan ko nang nakahubad, na ang kanyang matipunong katawan ay basa ng pawis, na ang kanyang mga tattoo ay gumagalaw kasabay ng bawat pag-urong ng kanyang mga kalamnan.Lumapit siya. Pero bago niya ako hinawakan, sinabi niya,"Dati, gusto ko ang threesome. Minsan apat. Minsan limang babae nang sabay-sabay."Nagulat ako. Nanlaki ang aking mga mata."Mahilig talaga ako sa sex. Maaaring sabihing hyper ako. Hindi ako kuntento sa isang babae. Kailangan ko ng higit pa. Kailangan ko ng iba't-ibang uri. Kailangan ko... ng kasiyahang hindi kayang ibigay ng iisang tao."Tumahimik ako.Tumingin siya sa akin, na parang naghihintay ng aking reaksyon. Baka inaasahan niyang magagalit ako. Baka inaasahan niyang magseselos ako. Baka inaasahan niyang iiyak ako.Pero wala sa mga iyon ang ginaw
Tumayo siya mula sa kanyang upuan. Lumapit siya, tumigil mismo sa harapan ko. Umangat ang kanyang kamay, hinawakan ng kanyang mga daliri ang aking pisngi, pinunasan ang mga luha na nagsisimula nang tumulo."Ang kontratang ito ay magtatapos sa isang taon, simula ngayong araw."Tumango ako. Hindi ako makapagsalita. Isang taon, isang taon na lang pagkatapos ay matatapos na ang lahat. Aalis na ako sa bahay na ito. Maghihiwalay na kami ng lalaking ito. Babalik ako sa walang laman na mundo na wala siya.Pero ang kanyang kamay ay nasa aking pisngi pa rin. Ang kanyang mga daliri ay patuloy na pumupunas ng aking mga luha."Ito ay hindi katapusan ng lahat! Huwag kang umiyak."Gusto kong maniwala pero paano? Isang taon ay maikling panahon at pagkatapos noon... pagkatapos noon ay hindi ko alam.Lumapit siya. Dinikit niya ang kanyang katawan sa akin. Umurong ako ng isang hakbang, pero ang aking likuran ay sumalpok na sa dingding. Walang lugar para tumakas.Ang kanyang kamay na kanina ay nasa aking
Ngumiti ako.Nagdengas siya pero ang kanyang kamay ay patuloy na humahaplos sa aking buhok. Nanatili kaming tahimik nang ilang sandali, kaming dalawa lang sa tahimik na kwarto ng ospital na iyon, na ang monitor ng EKG ay patuloy na tumitibok nang regular sa tabi ko."Ale," mahina kong tawag."Oo?""Alam mo, hindi pa kita narinig na nagsabing 'mahal kita'."Tumahimik."Pero alam kong mahal mo ako, mula sa paraan ng pagprotekta mo sa akin, mula sa paraan ng pag-aalala mo kapag may sakit ako, mula sa paraan ng paninibugho mo kay Damien."Tahimik pa rin siya pero sa sulok ng kanyang mga labi, may manipis na ngiti."Hindi ko kailangan na sabihin mo ito, sapat na na ako ang nagsasabi. Mahal kita, Hubby. Ngayon at magpakailanman," sabi ko."Pabigat ka," sabi niya sa wakas.At oo, walang matatamis na salita ang lumabas mula sa kanyang bibig.---Ilang Araw MakalipasPinayagan na akong umuwi.Sinabi ng doktor na stable na ang puso ko, pero kailangan kong magpahinga nang lubos nang hindi bababa
Bumaba ako mula sa ring bago siya nakasagot.Nanghina ang aking mga paa. Bawat hakbang ay parang humahakbang sa bulak. Ang mga ilaw sa itaas ay parang masyadong maliwanag, ang ingay ng mga manonood ay parang masyadong malakas.Tumigil ako sa huling baitang. Hinawakan ng aking kamay ang lubid ng ring para suportahan ang aking sarili pero nanginginig ang aking kamay, nanginginig ang aking buong katawan."Lulu? Anong nangyari sa iyo?" tanong ni Alexandro.Hindi ako nakasagot, natuyo ang aking bibig. Hingal ang aking paghinga at hindi regular ang tibok ng aking puso, minsan mabilis, minsan mabagal, minsan parang hihinto na."Lulu!" nasa tabi ko na si Alexandro. Hinawakan ng kanyang kamay ang aking baywang, sinubukang pigilan akong mahulog. "Tingnan mo ako. Nakikita mo ba ako?"Tumango ako pero malabo ang aking paningin.Sinubukan niya akong buhatin. Handa na ang kanyang mga kamay sa ilalim ng aking mga tuhod.Inalis ko ang kanyang mga kamay."Okay lang ako.""Hindi ka okay. Namumutla ka."
Matapos ang laban ko kay Roseanne, tinulungan akong bumaba mula sa ring na may nanginginig na mga kamay at mga paa na parang bulak. Agad na binalot ako ni Gianna ng tuwalya, binigyan ako ng tubig, at sinuri ang aking mga sugat. Mga pasa sa pisngi, basag na labi, tiyan na parang sinuntok ng elepante, pero nakakatayo pa rin ako.Wala pa akong pagkakataong umupo sa upuan ng mga manonood nang ang susunod na anunsyo ay umalingawngaw sa buong gusali."Para sa pangunahing laban ngayong gabi, mula sa asul na sulok, na may rekord na labindalawang panalo sa amateur, si Damien!"Mga hiyawan. Hindi masyadong malakas. Kilala si Damien, pero hindi siya idolo. Mas kilala siya bilang isang mapanganib na lalaki na may malamig na asul na mga mata at mga tattoo sa buong katawan."At mula sa pulang sulok, si Alexandro De Luca!"Tumuwid ako. Naglakad ako sa unang hanay. Sumunod sa akin si Gianna, pinoprotektahan ako mula sa dumaraming tao.Sa ring, ang dalawang lalaki ay nakatayo na sa kani-kanilang sulok
Lucia's Pov"Ano ito?!"Nanginginig ang puso ko sa lakas ng boses na iyon. Lumingon ako at naroon na ang tiyahin ko sa may pintuan, pula ang mukha, at ang kanyang mga mata ay nakatutok agad sa gown na iyon. Sa ibabaw ng mesa, nakalatag nang sira ang pastel na kulay na gown. Itim ang mga gilid nito,
Si Carlo Bianchi ay nakatayong nag-aalinlangan sa harap ng malaking pintong iyon. Namamasa ang kanyang mga kamay kahit malamig ang hangin ng gabi. Maayos ang pagkakasuot ng kanyang jacket, ngunit hindi nito kayang itago ang pagkabalisa sa likod ng kanyang matigas na mga balikat. Dalawang malalaking
Tinitigan ko ang huling pangungusap na iyon nang napakatagal.Ang itim na tinta nito ay mukhang ordinaryo lamang, pero parang posas na nakakabit na sa magkabilang pulso ko.Hindi maaaring bawiin.Dahan-dahan kong isinara ang folder na iyon. Naninikip ang dibdib ko. Muntik nang abutin ng kamay ko an
Pumasok ako sa mamahaling sasakyang iyon na nanginginig ang mga kamay. Hindi ako nagdala ng maraming gamit — isang maliit na bag lamang na may mga pamalit na damit, cellphone, at ang manipis kong pitaka. Nakapulupot pa rin sa aking leeg ang kwintas ng aking ina — tumanggi akong tanggalin iyon. Iyon






![His Lasting Impression : Mafia Don Obsession [ Book 1 ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
