Corazón que miente

ADDISON'S POV

Paulit-ulit kong binasa ang huling text ng aking fiancé. Parang bawat letra ay karayom na tumutusok sa dibdib ko.

Lucian:

I have an important meeting to attend, Addison. You can eat dinner alone without me anyway. Huwag ka nang mag-inarte. Busy ako.

Huwag mag-inarte. It wasn’t just a simple dinner date. It’s our anniversary. I arranged a very special dinner for him, hoping he’d finally make time for me. Pero gaya ng dati, ako lang ulit ang mag-isa.

Bumuntonghinga ako at pilit nilunok ang bara sa aking lalamunan. It's already 8:00 PM. Naghintay ako sa opisina, umaasang susunduin niya ako para sabay na kaming pumunta sa restaurant. Pero iisang malamig na text lang pala ang mapapala ko.

"Aalis ka na, Addi?" tanong ng kasamahan ko habang nagliligpit ako ng gamit.

Pilit akong ngumiti at tumango. "Oo."

"Sige na, iuwi mo na 'yang pagod mo! Dapat lang naman, tatlong araw na lang at kasal mo na. Baka nga dapat hindi ka na pumasok bukas, i-enjoy mo muna ang pagiging bride-to-be!" tawa niya.

Umiling lang ako at nagpaalam.

Kung alam niya lang.

Tatlong taon na akong engaged kay Lucian Aurelius. Ang totoo, our engagement is only for business convenience.

Pinuwersa lang kami ng Mommy namin na magpakasal, at hindi naman ako pumalag. Bakit ako papalag? Mahal ko si Lucian simula pa noong college kami. Umaasa ako na sa loob ng tatlong taon, matututunan niya rin akong mahalin.

"I'm really sorry. I'll just pay for the reservation and damages. Kukunin ko na lang po 'yung ipinahanda kong cake," pakiusap ko sa manager ng restaurant.

I cancelled the date. Wala naman akong rason para manatili roon at kumain... nang mag-isa.

Habang nagmamaneho pauwi, pilit kong pinapakalma ang sarili. Dumiretso ako sa bahay na inihanda ng mga magulang ni Lucian para sa amin pagkatapos ng kasal. Madalas siyang wala roon.

May sarili siyang condo at mas pinipili niyang doon manatili, kaya nasanay na akong mag-isa sa malaking bahay na 'yon.

Pero nang matanaw ko ang pamilyar niyang sasakyan sa garahe, biglang napatigil ang puso ko.

Akala ko ba may meeting siya?

Mabilis kong ipinarada ang sasakyan. May kakaibang saya at excitement na biglang sumiklab sa puso ko.

Nandito siya!

Baka naman sinorpresa niya ako?

Sumilay ang malaking ngiti sa aking mga labi habang dala-dala ang gamit ko at ang cake.

Ngunit unti-unting napawi ang ngiti ko nang mabuksan ang p***o.

Nagkalat ang mga damit sa sahig ng sala.

Lucian's suit, pants, and polo were scattered carelessly. At sa tabi ng mga 'yon... may punit na pulang dress, isang mamahaling pares ng heels, at isang designer purse.

Napahawak ako sa aking dibdib nang bigla itong sumikip.

Sobrang sakit, parang may kung anong mabilis na lason na dumaloy sa mga ugat ko.

Nabitawan ko ang cake sa sahig. Nanlabo ang paningin ko dahil sa mga luhang nagbabadyang umagos.

"N-no... please... this is not happening..." bulong ko sa sarili, umiiling habang humahakbang paatras.

Pero parang may sariling isip ang mga paa ko. Dahan-dahan akong umakyat sa pangalawang palapag. At nang tuluyan akong makarating sa tapat ng master's bedroom, hindi ko na naitago ang katotohanan.

Rinig na rinig ko ang ingay ng kababuyan ng lalaking papakasalan ko.

"Ahhh... Shit! Ang... s*rap-s*rap mo talaga, babe..." ung*l ni Lucian.

Napasandal ako sa dingding, nanghihina habang nagsisimulang pumatak ang maiinit na luha sa aking pisngi.

"Ohh! Ahhh! Bilisan mo pa, Lucian! I'm c-c*mming!"

Nalasahan ko kaagad ang dugo sa sarili kong labi. I will never ever forget that voice. Kilalang-kilala ko kung sino 'yan kahit hindi ko sila silipin.

It was Trinity.

My own half sister.

"A-ahhh!"

"Ohhh!"

Tinakpan ko ang aking mga tainga, pero huli na. Maya-maya pa ay narinig ko ang mahina nilang hagikhikan sa loob.

"Dapat sinamahan mo muna iyon kumain, babe! Baka mamaya niyan mabaliw 'yon doon sa restaurant at magaya sa ama niyang nasa mental facility! Nakakahiya!" malakas na tawa ni Trinity.

Napakuyom ako ng kamay.

Mas lalo akong nadurog nang marinig ko ang tawa ni Lucian. Walang bahid ng konsensya.

"Hayaan mo siya. Pareho lang naman sila ng tatay niyang baliw, may sira sa utak. Kung hindi lang talaga sa Mommy mo at kay Mommy, hinding-hindi ko pakakasalan 'yang babaeng 'yan! Sobrang boring sa kama, mukhang tuod. At napaka-pathetic, sakitin pa!"

Boring. Pathetic. Sakitin.

"Hay, nako. Kung hindi lang dahil sa inheritance, baka matagal na siyang pinalayas ni Mommy sa bahay," dugtong ni Trinity.

"Pabigat lang naman siya sa pamilya. Nakakatakot pa siyang kasama, baka bigla na lang ding magwala. Mas mabuti pang mabulok na lang din siya sa mental kasama ng daddy niya!"

Hindi ko na kinaya. Gamit ang natitira kong lakas, sinipa ko ang pintuan ng kuwarto.

Namilog ang mga mata nila nang makita ako, ngunit mabilis ding napalitan 'yon ng walang pakialam na ekspresyon.

"Oh? You're home? Mabuti naman at dumating ka na. Pakilinisan 'yung kalat sa sala pagkatapos mong magbihis." Walang pakialam na utos ni Lucian habang kaswal na tumatayo sa kama at nagbihis.

Naiwan si Trinity sa ibabaw ng kama, nakakumot lang. Malawak ang ngiti sa akin bago itinaas ang kamay para kumaway.

"Hi, sister! Happy anniversary pala!"

"What is happening here, Lucian?!" Hindi ko tiningnan ang kapatid ko at mas tinuon ang buong atensyon kay Lucian.

"Isn't it obvious? Nagpapakasaya. Huwag ka ngang tanga, Addison."

"What is this?! Are you... cheating on me?! We're getting married in three days!" sigaw ko, gumaralgal ang boses.

Sinipat niya ako mula ulo hanggang paa, puno ng pandidiri ang mga mata. Trinity, on the other hand, slowly went out of the bed. Walang saplot na naglakad sa harap ko habang nakangisi bago pumasok sa walk-in closet. Kinuha niya ang isa sa mga paborito kong dress at isinuot 'yon sa harap ko.

"Shut up, Addison! What cheating?!" asik ni Lucian, humakbang palapit sa akin at dinuro ako. "From the very start, alam mo namang hindi kita gusto. This engagement is just for business! Kaya pwede kong gawin ang kahit anong gusto ko at kung sino ang gusto kong galawin. Huwag kang umasta na parang pag-aari mo ako, dahil hinding-hindi ako magiging sa'yo!"

Para akong unti-unting dinudurog ng bawat salitang lumalabas sa bibig niya.

Humarap sa akin si Trinity habang inaayos ang dress. "Huwag ka nang magreklamo, Addison. Alam mo naman mula umpisa na ako ang gusto ng fiancé mo, 'di ba? Don't act as if you're a poor little victim here. Kung tutuusin nga, dapat magpasalamat ka pa sa amin. Because of Lucian's family, nakatira ka pa rin sa poder namin ni Mommy. At dahil sa pera nila, nasa magandang facility ang baliw mong daddy."

Lumapit siya sa akin, nakangisi.

"At kung hindi dahil sa amin ni Mommy, baka kung saang kangkungan ka na pinulot. Kaya naman, keep your ugly mouth shut and just... go with the flow."

Nanginig ang buong katawan ko sa galit. Tiningnan ko si Trinity nang may labis na poot.

"Ganyan ba talaga kawalang-kwenta ang buhay mo, Trinity?" ganti ko, pilit pinatatag ang boses kahit lumuluha. "Na kailangan mong mamalimos sa tira-tira ko? Lumaki ka ngang maganda, pero basurera ka pa rin!"

Agad na nagbago ang mukha niya. Umarte siyang nasaktan at mabilis na nagtago sa likod ni Lucian, kunwaring umiiyak. "Lucian, oh! Tignan mo siya, sinasaktan niya ako!"

Kaya naman galit na galit akong dinuro ni Lucian.

Kasabay ng pagkulog at biglang pagbuhos ng malakas na ulan sa labas ay ang pagbaha ng galit sa mukha niya.

"The audacity of you to insult her in front of me! Get the fuck out of here! Stay outside the house and you can't come inside until I say so!" sigaw niya.

Nabigla ako. Nanlaki ang mga mata ko sa malakas niyang sigaw. "L-lucian... it's r-raining outside. Gabi na..."

"The fvck I care?!" Galit na galit niya akong itinulak palabas ng kuwarto. "Get out! O gusto mo bang ipatapon ko ang tatay mo palabas ng facility na 'yon ngayon din?!"

Wala akong nagawa. Ang banta niya kay Daddy ang pinakamabisang kadena sa akin.

Hinayaan ko ang sarili kong mabasa sa malakas at malamig na ulan. Nakatayo ako ngayon sa tapat ng bahay, nanginginig.

Tumingala ako sa terrace ng master's bedroom. Nandoon silang dalawa. Kita ko ang anino nila habang tinatanaw ako mula sa itaas... at sa harap ko mismo ay muling naghalikan.

"Diyan ka lang! Bagay na bagay ka diyan, Addison!" huling sigaw ni Trinity bago siya binuhat ni Lucian papasok sa loob.

I cried. Sumabay sa agos ng ulan ang mga luha ko. Nilamig agad ang buong katawan ko, pero mas malamig ang katotohanang hinarap ko.

Hindi ko magawang umalis. Wala akong matatakbuhan.

Maya-maya pa, may isang sasakyan ang biglang pumasok sa subdivision. Nasilaw ako sa ilaw nito.

Akala ko mababangga ako.

Ngunit marahan itong huminto sa mismong gilid ko.

Bumukas ang p***o ng kotse. May lumabas na tao roon, ngunit hindi ko maaninag ang mukha dahil sa liwanag ng headlight. May dala siyang itim na payong, at dahan-dahang lumakad palapit sa akin.

I braced myself. Inasahan ko na ang mga masasakit at mapanghusgang salita na karaniwang lumalabas sa bibig ng mga estranghero sa mga ganitong sitwasyon....

Pero nagkakamali ako.

Naramdaman ko ang pagkawala ng lamig ng ulan nang liliman niya ako gamit ang payong.

"Get inside."