Share

บทที่ 21 : เสียว (18+)

Author: L.sunanta
last update Last Updated: 2025-07-03 00:10:57

เทปกาวหลายขนานปิดทับช่องว่างใต้ประตู ขอบหน้าต่างอัดแน่นไปด้วยกาวยางซิลิโคน ชนิดที่แม้แต่แมลงวันสักตัวก็แทรกผ่านเข้ามาไม่ได้ แอร์ถูกปิด เปิดเพียงระบบฟอกอากาศพอให้ได้ใช้หายใจ และถ้าหากฆ่าแพรวที่มีส่วนร่วมในการแย่งหายใจทิ้งได้ พีก็คงทำไปแล้ว

.

“มึงเว่อร์อ่ะอีพี!”

แพรวตะโกนบอก  ขณะนั่งกดโทรศัพท์เล่นอยู่บนโซฟา

.

“ช่างมึงสิ! ก็นี่มันห้องกู ๆ จะทำอะไรก็ได้ มึงไม่เห็นสิ่งที่มิวท์ทำเหรอ? มึงเห็นกับตาแล้วมิใช่รึไงว่าข้างนอกนั้นเป็นยังไงบ้าง กันไว้ดีกว่าแก้นะมึง!”

ร่างหนาดั่งหมีป่าแบกตู้กับข้าวโครม ๆ พีลากมันมากั้นประตูหน้าห้องเอาไว้ เขากลัวเชื้อไวรัสขึ้นสมองจนต้องรีบกลับมารีโนเวทห้องตัวเอง ให้เป็นดั่งห้องปิดตายอย่างที่เห็น

.

“เฮ๊อะ! ตื่นตูมชะมัด! ต่อให้มีโคนัน 10 คนก็ไขเข้ามาไม่ได้หรอกถ้ามึงทำขนาดนี้”

แพรวประชด

.

“ไม่ช่วยก็อย่าพาลดิ กูรู้หรอกว่ามึงคิดอะไรอยู่ในหัว ทำเป็นกลบเกลื่อนความเสียใจใช่ไหมล่ะ? ตอนซ้อนมอไซต์กูกลับมามึงถึงไม่พูดไม่จาสักคำ”

.

เจอประโยคนี้เข้าไปเล่นเอาสาวเจ้าถึงกับจุก แพรวเสยผมหนึ่งทีถึงรู้ว่าใบหน้าที่เคยขาวเด้งบัดนี้มีแต่คราบน้ำตา พีแทบไม่อยากเชื่อว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเห็นแพรวนั่งนิ่งไม่สนใจโลก แต่แท้ที่จริงแล้วเพื่อนกลับชุ่มโชกไปด้วยความเศร้าโศก

.

“ฮะ..ฮือ..อ..อ~!”

มุมปากเบ้ออกข้างทำเหมือนจะร้อง  

.

สตรีผู้มีสามีคนเดียวกับเพื่อนลุกขึ้นยืนกอดอก พลางเลี่ยงสายตามองไปทางอื่น สุดวิสัยที่พีจะต้องรีบเข้าไปปลอบ

.

“เฮ๊ยแพรวกูขอโทษ ปากกูไม่ดีเอง มึงทำใจดี ๆ ไว้นะ”

“เดี๋ยวมันก็ผ่านไปมึง อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด สันดานคนมันไม่ดีมึงจะไปแก้อะไรได้”

“มึงร้องไห้ไปทั้งมิวท์ทั้งพี่เปรมเขาก็ไม่รู้หรอก มีแต่ตัวมึงแล้วก็กูนี่แหละที่ต้องแบกรับแทน”

ร่ายยาวเป็นฉาก ๆ ปากพูดไปมือก็โอบไหล่เพื่อนไว้ด้วย

.

เพื่อนก็ห่วงโรคก็กลัวไวรัสร้ายไม่เข้าใครออกใคร ในยามที่ยาฆ่าเชื้อกับแอลกอฮอล์หาซื้อลำบาก วิธีไหนพอจะทำได้ก็ต้องทำไปพลางก่อน นี่ถ้าวันหนึ่งวันใดเชื้อเกิดมีแนวโน้มแรงขึ้นกว่าเก่า พีก็เตรียมใจไว้แล้วว่าอาจจะต้องสละเหล้าที่สะสมไว้ เขาคงต้องอาศัยแอลกอฮอล์ที่อยู่ในขวดเหล่านั้นราดรดโซนอาศัยตรงนี้ไปพลางก่อน

.

ดึงสติกลับมา ณ เหตุการณ์ปัจจุบัน ในอ้อมกอดอันสุดล่ำแพรวเอ่ยคำขึ้น

.

“มึงดีกับกูจังเลยพี~!”

หน้าสวยแฉลบสายตาขึ้นถาม กายของพวกเขาติดกันแนบชิด ชนิดที่ระยะห่างที่เกิดขึ้นมีเพียงฝุ่นผงบนโซฟาเท่านั้นที่แทรกตัวเข้าไปได้

.

“เอ้า! ก็มึงเพื่อนกูนี่นา?!”

.

“แต่มิวท์ก็เพื่อนกูเหมือนกันนะ ทำไมถึงทำกับกูแบบนี้ได้ ไม่อยากจะเชื่อเลย ฮึ.. ฮือ.. ฮือ.. ฮือ ๆ ”

น้ำในตาเอ่อล้นดวงเนตร ปลายเล็บจิกลงที่ต้นแขนพีจนเกิดเป็นรอยข่วน

.

“แกร๊ก!”

.

“โอ๊ย! กูเจ็บนะอีแพรว! , อีดอก!”

โน้มตัวลงตะแคงข้างเข้าใส่ บัดนี้กลายเป็นร่างกายของพวกเขาที่หันหน้าเข้าหากันนอนเหยียดขาตีคู่กันอยู่บนโซฟา ตาประสานตาได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของคนตรงข้าม

.

“พี~~!”

กระเส่ากว่านี้ก็เสียงของนางเอก AV ตอนโดนเล้าโลมแล้ว

.

“มึงเคยได้กับพี่เปรมไหมกูถามตรง ๆ ?”

.

จ้องเขม็งตะแคงมองจริงจัง มือเรียวกรีดกรายขึ้นไปอังกับแผงอกแกร่ง แม้จะแตะโดนแค่เสื้อแต่แพรวก็สำผัสได้ถึงลอนกล้ามแน่น ๆ กับเสียงเต้นของหัวใจพีที่สั่นรัวผิดปกติ

.

“อีบ้า! ไม่เคยโว๊ย! กูแค่ไปกินเหล้ากับพวกพี่ ๆ เขาเฉย ๆ กูไม่เคยคิดจะทำอะไรกับแฟนเพื่อนหรอก ถึงกูจะเป็นเกย์แต่พี่เขาไม่ได้เป็นโอเค๊!”

.

“งั้นที่มึงเล่าตอนอยู่ร้านเหล้าก็โกหกสิ?”

.

จากแค่แตะคราวนี้ปลายนิ้วซุกซนถึงขั้นเขี่ยวนที่ยอดถัน นั่นทำให้แพรวรับรู้ได้ถึงความชูชันอันเกิดจากการปลุกเร้า พีจึงรีบสวนคำกลับ 

.

“กูไม่ได้โกหก!”

.

“งั้นก็พิสูจน์มา!” 

.

“อะไร?! ยังไง?!”

.

“จูบปากกู!”

.

“เพื่อ..?”

“มึงเป็นบ้าเหรอ..อีแพร..ว..ว… อุ๊บ!!!”

.

“จุ๊บ ,จุ๊บ , จ๊วบบบ..บ..บ..บ , จุ๊บ”

.

ให้ตายเถอะพับผ่า! ชั่วเสี้ยววินาทีแห่งความสับสนในอารมณ์ทางเพศ แพรวก็ได้จู่โจมเข้าก่อน หล่อนยื่นริมฝีปากตัวเองเข้าไปประกบกับพี ทั้งยังมีการสอดลิ้นเข้าไปเวียนวนจนสาสมใจ รสสัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความรุนแรงหน่วงหนัก พีพยายามจะดึงรั้งแต่ก็ถูกแพรวขืนเอาไว้ บางจังหวะก็ถึงกับตบแขนของพีออก

.

“จ๊วบบบบ..!”

“จุ๊บ! , จุ๊บ! , จุ๊บ!”

.

“อ่าาา~! เอากับกูสิพี~! เอากู! กูมันผู้หญิงขี้เงี่ยนที่ไร้ค่าไม่มีราคาอะไร อ่าาา~!”

“ก็แค่อีตัวที่ถูกผู้ชายฟันแล้วก็ทิ้ง , อืม ,  อ่าาา..า..า..า" 

.

" จุ๊บ , จุ๊บ , จุ๊บ , จ๊วบบบ! ”

.

สติแพรวหลุดไปไกลมาก จนพีต้องกลั้นใจสุดแรงเกิดเพื่อผลักแพรวให้กระเด็นออกไปห่าง ๆ ทั้งสองรุกขึ้นนั่งหยุดการกระทำทุกอย่าง แล้วคุยกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น ไม่สิ! พีตะโกนอัดหน้าแพรวเลยต่างหาก

.

“อีแพรว! อีบ้า! ผีเข้ามึงหรออีห่า?!”

พูดไปพลางเช็ดคราบน้ำลายออกจากปากตัวเองไปด้วย ชายหนุ่มเร่งจัดระเบียบเสื้อผ้าตนเองบัดสีบัดเถลิงที่สุด ตุ๊ดที่ไหนจะรับได้เกือบถูกชะนีปล้ำ

.

แพรวก็เลยตอบกลับไป

.

“ก็พิสูจน์ไง? พิสูจน์ว่าเพื่อนแต่ละคนจะจริงใจกับกูรึเปล่า กูรู้จักกับคนไหนคนนั้นแม่งหักหลังกูหมด!”

“มึงเองก็ด้วย มึงไม่ต้องทำเป็นพูดดีเลย อยากเอากูก็บอกเหอะ!?”

.

จบคำพูดนี้เจ้าของหุ่นสวยก็สานต่อ แพรวปรี่เข้าไปคร่อมทับร่างของพีไว้ในท่านั่ง เธอสอดมือเข้าไปใต้เป้ากางเกงเขาก่อนจะใช้เพียงปลายนิ้วเกลี่ยแยงเบา ๆ พอให้ได้อารมณ์

.

“ซีดดดดดด~!”

.

“อย่าแพรว.. กูขอร้อง.. กูไม่หักหลังมึงหรอก.. กูสาบาน”

“มึงทำแบบนี้.. กูกลัวใจตัวเอง.. โอ๊ยยย..ย..ย.. อย่าแพรว..ว.ว.ว~!”

.

“อื้อ!!!”

.

“หึ..!”

แพรวได้แต่แสยะยิ้มเธอไม่แม้แต่จะปริปากพูดอะไรเพราะหลักฐานก็เห็นอยู่ทนโท่ แม่งเกร็งโด่อย่างกับสากตำน้ำพริก ไหนล่ะที่บอกว่าจะไม่เอาเพื่อน ทำจู๋แข็งใส่เพื่อนสนิทได้นี่คือสิ่งที่คนเป็นเกย์เขาทำกันงั้นเหรอ

.

มือเรียวยังคงชักต่อ มันตะกุยเขี่ยแท่งเอ็นมหัศจรรย์ราวกับเห็นเป็นคอนโทรลเลอร์ของเกมเพลย์สเตชั่น ข้อมือหมุนติ้วปั่นควงชักเข้าชักออก ฝั่งเปรมเองก็ไม่หยอก เขาเร่งใช้เท้าเขี่ยเอากางเกงของตนออกไปไกล ๆ

.

“ไม่ไหวแล้วโว๊ย!!!”

“อ่าาาา…อั๊กก…ก…ก…ก”

“กูเตือนมึงแล้วนะแพรว!…อื้อ..อ..อ..อ..อ่าาา”

.

“ก็เอาสิ! เอาเลย! ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ผู้ชายมันก็สันดานเดียวกันทั้งโลก”

ฟังก็รู้ว่าประชด

.

แต่!

.

“ซีดดดด! มึงนี่มันนน!”

กัดฟันแน่นเสียวสะท้านปลายเท้าแทบจะหงิกงอเป็นยอดผัก ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ณ ตอนนี้พีเหลือแค่เสื้อผ้าท่อนบนเท่านั้นที่ยังไม่ได้ปลดเปลื้องออกไป ก่อนที่แพรวจะแทรกขึ้น

.

“ต่อไปกูจะอมแล้วนะ?”

.

“อย่า!!!” 

.

“เอ้าพี! ทำไมต้องปฏิเสธล่ะ มึงโกหกร่างกายตัวเองไม่ได้หรอกนะ มึงอ่ะแข็งใส่เพื่อน! ”

.

ถึงตรงนี้ระเบียบร่างกายก็ได้มีการเปลี่ยนแปลง แพรวยืดตัวเองกระเถิบขึ้นด้านบนพลางปล่อยให้เปรมนั่งถ่างขาเอาแผ่นหลังพิงโซฟาเอาไว้ มันคือท่า cow girl ตามแบบฉบับของชาวอเมริกัน เพียงแค่ขย่มไม่กี่ครั้งกระดูกเชิงกรานก็จะกระแทกกับหัวหน่าวในจังหวะที่เร้าใจฟินโคตร ๆ

.

แต่ก็ไปไม่ถึงฝันเพราะพีที่เป็นคู่นอนดันเกิดอาการตบะแตกขึ้นมาซะก่อน เขากลายเป็นเกย์เสินเจิ้นไปแล้ว ทันทีที่พ่ายแพ้ให้แก่กลิ่นกายสาวของเพื่อนและเรือนร่างอันอ้อนแอ้นแอ่นนูน

.

“พรวดดดดด!”

.

“ว๊ายยย!”

.

สปริงตัวขึ้นทีเดียวเนื้อตัวแพรวก็ถึงกับกระเด้งกระดอน เธอนอนเอียงกระเท่เร่อยู่บนโซฟาขาไปทางแขนไปทางกลับหัวกลับหาง โดยมีร่างหนาถมึงทึงของพียืนค้ำในมุมสูง เขาเอาเธอแน่เธอรู้สึกได้ ตอกย้ำสิ่งที่คิดด้วยคำพูดคำจาที่คิดไว้แล้วว่าคงได้ยินเข้าในสักวันหนึ่ง

.

“มึงยั่วกูเองนะอีแพรว!”

“ถ้าอยากโดนนักกูก็จะจัดให้ เอาให้แม่งคลานไปฉี่ไม่ไหวเลยคอยดู!”

.

เค้นเสียงแน่นในลำคอเสียงกรามขบกันเหมือนจะแตก แถมไม่มีพฤติกรรมเกย์ที่หลงเหลือ พีพุ่งเข้าไปขย้ำแพรวโดยไม่ทันให้ตั้งตัว เขาขึ้นคร่อมทับร่างกดน้ำหนักตัวทั้งหมดขึงให้แพรวไร้ซึ่งการขัดขืน ตามติดมาด้วยการสอดฝ่ามือเข้าไปใต้ชายเสื้อ ตวัดแค่ทีเดียวเสื้อยืดคอกลมตัวบางก็ฉีกขาดเป็นแนวลึกแหกเป็นสองซีก

.

“แคว๊กกกกกก!!!”

.

“กรี๊ดดดด! , เบาหน่อยพี!”

.

“เบาพ่องมึงสิ! กูทนไม่ไหวแล้วโว๊ย! นมมึงใหญ่มาก!”

.

เป็นอีกครั้งที่พละกำลังอยู่เหนือทุกอย่าง ไม่ถอด! ไม่ปลด! ไม่แกะ! ห่าไรทั้งนั้น! พีแค่ทำการขย้ำแล้วก็กระชาก! สายเสื้อในสีพาสเทลขาดกระจุย! เขาปามันทิ้งไปด้านหลังแบบไม่ไยดี พอก้มหน้าลงมาก็เห็นเป็นเนินภูเขาคู่ที่กระเพื่อมดีดเด้งต้านทานแรงโน้มถ่วง

.

“ซีดดดดดดดด!”

.

ความกำหนัดกามสะท้านทรวง เพื่อนก็เพื่อนเถอะเกย์ก็เกย์เถอะในเมื่อผู้หญิงเขายั่วจะให้ทำยังไง อดใจไม่อยู่กระบวนการสมสู่จึงเริ่มต้นขึ้น พีเข้าเกียร์หนึ่งด้วยการซุกหน้าลงมาเลีย

.

“แผล็บ!”

.

“อื้อออ~! พี~! กูเสียว..ว..ว..ว~!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Covid-19 มะรุมมะตุ้มรุมรัก (Nc18+)   บทที่ 165 : จบบริบูรณ์

    "ด็อกเตอร์ไฟเริ่มมอดแล้ว!"แพรวตะโกนพลางใช้เสื้อคลุมตะปบลงบนตัวของเฟิงฉินด้วยความรุนแรง.สอดคล้องกันกับมิวท์ที่เริ่มมองเห็นช่องว่่างระหว่างแนวไฟสีม่วง ที่โหว่เป็นรอยเว้าพอที่จะวิ่งแทรกตัวออกไปได้ ไม่รอช้าเธอรีบลากตัวเฟิงฉินที่สลบเหมือดออกไปทันที ร่างกายของเขาไถลไปกับพื้นครูดไปกับดิน มิวท์ลากขาส่วนแพรวยกแขนสภาพดูทุลักทุเลมาก ร้อนก็ร้อนแต่ก็ต้องทำในเมื่อมีจังหวะและโอกาสพอที่จะเป็นไปได้ ถ้าไม่โดนด็อกเตอร์หัวฟูฉุดรั้งเอาไว้ก่อน แกเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อของแพรวเอาไว้ ก่อนจะพูดขึ้น."จุ๊ ๆ จุ๊ ๆ ไม่ต้องเสียแรงทำอะไรแบบนั้นหรอกพวกเธอ ฉันขอแค่ 10 วินาที แค่เสี้ยวอึดใจที่นี่ก็จะกลับมาเป็นปกติ""แล้วก็เลิกพยายามได้แล้ว พ่อหนุ่มนั่นไม่รอดหรอกไม่สังเกตเลยรึไงว่าเขาหยุดหายใจไปตั้งนานแล้ว!".แพรวมองตามเป็นพัลวัน น้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้."บ้า! ไม่จริงน่ะด็อกเตอร์~!".10 , 9 , 8 , 7 , 6 นับถอยหลังยังไม่ถึงศูนย์ดี กำแพงเพลิงสีม่วงอเมทิสต์ก็เริ่มลดระดับความรุนแรงลงตามที่ด็อกเตอร์บอก พวกมันด้อยพิษสงลงประหนึ่งงูเห่าที่ถอดใจยอมแพ้ต่อพญาพังพอน แสงสว่างเริ่มจางลงความร้อนเริ่มส่างซา เปิดช่องให้ลม

  • Covid-19 มะรุมมะตุ้มรุมรัก (Nc18+)   บทที่ 164 : Armageddon!

    ประหนึ่งดาวตกที่หลงทิศ กระสุนบ้านม่วงไม่ได้หล่นลงมาจากฟ้าแต่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน วิถีความรุนแรงกับไอพ่นเรียกได้ว่าลอยผ่านที่ไหนก็วอดวายที่นั่น สะเก็ดละอองไฟปลิวว่อนร่วงไปตามทาง มองผ่าน ๆ เหมือนกากเพชรแสนสวย แต่หารู้ไม่ว่าร่วงโรยโดนสิ่งใดการลุกไหม้แบบไวโอเลตก็จะเกิดขึ้นในทันที!.ยอดตึกสูงระหว่างทางล้มระเนระนาด! บางหลังแหว่งเว้าไปทั้งด้านทั้งที่กระสุนบ้านแค่พุ่งเฉียดไปแบบเฉี่ยว ๆ มีแต่ตายกับตายถ้าเปรมโดนเจ้านี่เข้า หนำซ้ำเขาที่เป็นถึงจักรพรรดิแห่งเชื้อก็ไม่ได้รู้ตัวถึงภัยคุกคามที่กำลังเกิดขึ้นเลย เครดิตคงต้องยกให้สองหัวหน้าหน่วยผู้เสียสละชีพ แนวปะทะที่ชานเมืองทำให้โฟกัสของเปรมเบี่ยงเบนไป เขาต้องใช้สมาธิระดับสูงในการควบคุมกองทัพนับล้านที่เพิ่มพลังให้แก่ตัวเองผ่านการเซ็กส์หมู่ จึงเป็นอะไรที่ยากมากในการกำกับดูแล.ประกอบกับความประมาทอันไม่คาดคิด ก็ใครมันจะไปรู้ล่ะว่าโลกใบนี้จะมีมนุษย์บ้าคนหนึ่งที่ยิงบ้านทั้งหลังเข้ามาใส่เขาได้! ประมุขแห่งองค์กรก็เลยไม่ได้เตรียมการใด ๆ สำหรับเรื่องนี้ไว้เลย.แสงสีม่วงสว่างวาบย้อมท้องฟ้า กระสุนบ้านลอยแหวกผ่านน่านฟ้าที่เคยเป็นสีแดงช้ำเลือดช้ำหนองมาอย่างทรนง

  • Covid-19 มะรุมมะตุ้มรุมรัก (Nc18+)   บทที่ 163 : Canon bomb!

    บ้านไม้ชั้นเดียวหมุนเชื่องช้าอยู่บนเนินดิน พลันย้ายส่วนของหน้าบ้านที่เคยอยู่ในทิศใต้ให้หมุนหันมาทางทิศตะวันออก ซึ่งเป็นตำแหน่งที่มองเห็นอาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัท AP ได้จากระยะไกล ความรโหฐานระฟ้าของมันกำลังเป็นภัยให้แก่ตัวเอง ก่อนที่ต่อมาไม่นานตัวหลังคาของบ้านก็เริ่มมีอาการผิดปกติ เหล่าแผ่นกระเบื้องพากันสั่นระงมรวดไปทั้งแผง เศษผงฝุ่นมูลดินที่เคยเกาะกรังร่วงกราวลงมากองอย่างน่าสงสาร."ฟึมมม~! , ฟู่~!"ลมตีกระพือฝุ่นฟุ้งกระจาย ตามติดมาด้วยการตะโกนสวนออกมาของด็อกเตอร์."ฉันมีโอกาสแค่ครั้งเดียวถ้าหากพลาดแรงระเบิดจะเฉียกเราเป็นชิ้น ๆ ! พวกเธอรีบไปหาที่หลบซะ! ถ้าจะมีคนตายก็ขอให้เป็นฉันเพียงคนเดียว! , ไป!"ถ้อยสำเนียงสะท้อนก้องกังวานราวกับข้างในมีไมโครโฟน นั่นเหมือนคำพูดเสียสละของคนที่พร้อมจะพลีชีพ ซึ่งก็อาจจะจริงเพราะชั่วยามนี้คนอย่างด็อกเตอร์ก็ไม่เหลืออะไรอยู่แล้ว.แพรว , มิวท์ , เฟิงฉิน เร่งทำตามคำสั่งเสีย เสี้ยวหายใจที่ทั้งสามวิ่งกุลีกุจอหนีห่างออกมา หางตาด้านหลังก็ได้เห็นว่าหลังคาบ้านที่เคยชนกันเป็นหน้าจั่วนั้นได้ทิ้งตัวครือลงมาทั้งแผง บทบาทการกันแดดกันฝนได้จบลงทันที พวกมันสั่นกระเพื่

  • Covid-19 มะรุมมะตุ้มรุมรัก (Nc18+)   บทที่ 162 : แหวกแม่งทั้งบ้าน!

    มองที่ด้านหลังเห็นปลั๊กไฟเสียบใส่เต้ารับไว้แน่นหนา เอามืออังแถวด้านข้างยังสัมผัสได้ถึงความเย็นที่แทรกซึมออกมาจากตัวตู้ได้เล็กน้อย ไม่ผิดแน่แพรวค่อนข้างมั่นใจ ว่าในตู้ใบนี้จะต้องมีเบียร์แช่ไว้เป็นลัง ๆ เธอพยายามมองภาพหลาย ๆ มุม พยายามคิดแทนคุณพ่ออีพีว่าในชั่วยามแบบนี้ ยังอยากจะแดกแอลกอฮอล์เข้าสู่กระแสโลหิตอยู่อีกเหรอ คิดไปก็ปวดหัวสู้โพร่งถามออกไปตรง ๆ เลยดีกว่า ว่าแล้วสาวผมส้มก็ผละตัวเองออกมาเพื่อเปิดทางให้เฟิงฉินเข้ามาช่วย เธอสะกิดหลังด็อกเตอร์ไปสองสามที."ด็อกเตอร์คะ? , ด็อกเตอร์คะ? , คือ!"."อุ๊ย!".ตกใจสะดุ้งโหยงยังไม่ทันถามได้ศัพท์ดี ทั้งมิวท์และแพรวต่างก็สะบัดตัวหนีออกมาจากระยะ ด้วยความสัตย์จริงว่าเป็นอะไรที่ประหลาดตามาก เพราะทันทีที่เฟิงฉินขูดสติกเกอร์โลโก้ยี่ห้อที่ติดอยู่ตรงกลางออกจนหมด ตัวตู้เย็นที่สูงราว 4 ฟุตครึ่งอันนี้ก็ขยับเขยื้อน มันสะบัดตัวเองราวกับมีชีวิต แถมยังพ่นไอเย็นออกมาจากด้านล่างวูบหนึ่ง."ฟู่~!"."เหอะ.. ฉันอยู่กับไอเย็นมาทั้งชีวิตเถอะ แค่นี้คงไม่ทำให้ต้องกลัว"เฟิงฉินคิดในใจ ตามติดมาด้วยการเอ่ยเสียงถามด็อกเตอร์ว่าจะให้ทำไงต่อ."ตรงนี้เหมือนมีรูให้เสียบอะไ

  • Covid-19 มะรุมมะตุ้มรุมรัก (Nc18+)   บทที่ 161 : มันคงเป็นไวรัส!

    ปุ่มสวิตซ์ถูกกดไปตั้งแต่อยู่บนรถ ปล่อยเวลาผ่านเลยไปเล็กน้อยบ้านทั้งหลังก็จมหายยุบลงไปใต้ดิน! นี่คือระบบป้องกันตัวเองที่ด็อกเตอร์ออกแบบไว้นานแล้ว เพื่อใช้ป้องกันตัวบ้านไม่ให้โดนไวรัสกัดกร่อน แกมีนวัตกรรมเจ๋ง ๆ แบบนี้หลายอย่างเพียงแต่เป็นพวกเราเองที่ไม่ได้โฟกัสมาที่แกตั้งแต่แรก กลับมัวแต่ตามติดชีวิตของแพรวกับความมะรุมมะตุ้มเละเทะของเนื้อเรื่อง จนหวิดจะออกทะเลอยู่หลายรอบ.ซึ่งจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วเพราะนี่คือศึกสุดท้าย มีแผ่นเหล็กขนาดเท่าบานประตูสองบานวางแผ่หลาอยู่บนสนาม ตรงตำแหน่งที่เคยเป็นตัวบ้านมาก่อน ลักษณะของมันคล้ายกับประตูบานพับที่แข็งแรงแต่กลับวางนอนอยู่บนพื้น ไม่ได้ตั้งขนานกับพื้นโลกอย่างที่ควรจะเป็น แพรวที่อยู่ใกล้กับด็อกเตอร์เลือกที่จะทอดสายตาต่ำลง พลางเพ่งมองไปยังฝ่ามืออันหยาบกร้านของชายสูงอายุ พอดีกันกับมิวท์และเฟิงฉินที่เร่งเดินตามมาติด ๆ."อะไรอ่ะแพรว.. ไม่เห็นจะมี! , อุ๊บ!".โดนจ่อนิ้วเข้ากับริมฝีปาก ยินเสียงจี่จากแพรวทำให้เฟิงฉินกับมิวท์ต้องเงียบลงในทันใด ทุกคนต่างจ้องมองไปยังกระบวนการในการเปิดประตูอันพิลึกพิลั่นนั่น."เงียบก่อนอย่าเพิ่งพูดอะไร ประตูทางลงอุโมงค์มีเซ็นเ

  • Covid-19 มะรุมมะตุ้มรุมรัก (Nc18+)   บทที่ 160 : กลับบ้าน

    "ซ่าาาาา , ซ่าาาาา , ครืดดด.. ด.. ด.. ด , ครืดดด.. ด.. ด.. ด"ตามปกติถ้าเปิดวิทยุก็จะได้ยินเสียงประมาณนี้.แต่หนนี้กลับเป็นอะไรที่แตกต่างออกไป แพรวถึงกับกระชากตัวเครื่องออกมาจากช่องเสียบหน้าคอนโซลรถ แล้วเอามาแนบหูตัวเองให้ถนัดถนี่ โชคร้ายที่ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นเลย! เพราะเสียงที่ดังกลับมาก็มีแต่เสียงสะท้อนจากปลายกระบอกปืน."ปัง! , ปัง! , ปัง! , ปัง! , ปัง! , ปัง! , ปัง! , ปัง! , ปัง! , ปัง!"."อ๊ากกกก! , เอื๊อกกกก! , อ๊ากกกก.. ก.. ก.. , อ๊ากกกก!".ถ้อยสำเนียงผนวกรวมกับเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยอง บ่งบอกถึงสถานการณ์ที่เป็นอยู่ทางฟากโน้น หัวหน้าหน่วยทั้งสองและลูกทีมหลักร้อยคงไม่มีใครรอด แม้แต่ลูกทีมของเฟิงฉินที่พูดแต่คำจีนใส่กันก็ไม่มีการวิทยุตอบกลับมาแต่อย่างใด พวกเขาน่าจะตายคาสมรภูมิเยี่ยงทหารดินเผาของจิ๋นซีฮ่องเต้ และตอนนี้ก็คงจะเหลือแต่เฟิงฉินผู้เป็นหัวหน้า กับมิวท์ , แพรว , แล้วก็ด็อกเตอร์ ที่เป็นดั่งความหวังสุดท้าย.แพรวลองจูนสัญญาณคลื่นวิทยุไปอีกหลายย่าน แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมคือเงียบสนิท! ไม่ม่วี่แววว่าจะมีเสียงใดลอดเข้ามา เว้นก็แต่เสียงร้องคำรามของพวกผู้ติดเชื้อที่ดังไม่หยุดหย่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status