บทที่ 23 : เจ็บ!

ภายใต้ผนังห้องที่ทึบตันอับทึบแสง แดดจะแยงยังยากลำบาก มิหนำซ้ำยังถูกพอกทับด้วยกระดาษกาวนานาชนิดที่ปิดผนึกทุกอย่างเอาไว้กันเชื้อโรค ให้ตายเถอะถ้าไม่ขาดใจตายก็มีแต่จะร้อนตายกันเท่านั้น เพื่อนซี้ที่เพิ่งได้กันเลยค่อย ๆ เผยอเปลือกตาสะลึมสะลือขึ้น

.

แพรวลุกขึ้นได้ก่อนเธอเห็นทุกอย่างขาวพร่าดวงตายังไม่โฟกัส แต่สติยังอยู่ดีไม่ได้ความจำเสื่อม กลีบผกายังคงแสบเสียวสะท้อนให้เห็นว่ากระเจี๊ยวที่แยงแหย่นั้นเร่าร้อนขนาดไหน

.

“ซีดดด.. มึนหัวจัง”

พูดพลันเอื้อมมือไปคว้าเอาเสื้อยืดตัวบางมาสวมใส่แบบโนบลา ก่อนจะนั่งลงห้อยขาโน้มตัวมาด้านหน้าทำสีหน้าเศร้า

.

“มึงเป็นไงบ้างพี..?”

.

ร่างใหญ่ตวัดพลิกดีดตัวขึ้นนั่งขัดสมาธิ ในชุดนุ่งลมห่มฟ้าเนื้อตัวดำกร้านของเขากลืนไปกับบรรยากาศห้องที่มืดหม่น เขาลุกขึ้นมานั่งบนโซฟา เอามือผสานกันวางไว้ที่ตักแบบเดียวกับที่แพรวทำ

.

“ครือ..อ..อ..อ..อ~!”

เสียงแอร์ดังกลบทุกสรรพสิ่ง ราวกับว่าต่างคนต่างรอให้อีกคนมีปฏิกิริยาก่อน  

.

“เราได้กันแล้ว..”

พีเปิดประเด็น

.

“กูขอโทษ~ กูไม่เมาหรอก~ กูไม่~ แบบ..บ..บ..บ”

“เหี้ยเอ๊ย! แม่งทำอะไรลงไปวะ?”

ตีอกชกตัวทำทุกอย่างที่มีความรุนแรง แต่ใบหน้าดำคล้ำกลับไม่มองมาทางแพรวเลย กระเทยควายอยู่ในโหมดสับสน เขาเอาแต่พล่ามบ่นแล้วก็โทษตัวเอง จนแพรวต้องฉุดข้อมือเอาไว้พลันบอกให้หยุด

.

“มึงไม่ต้องโทษตัวเองหรอกพี กูผิดเองที่ไปยั่วมึง”

สาวเจ้าจ้องมองเข้าไปในแววตา เธอประกบฝ่ามือนาบกับหลังมือเพื่อนเพื่อให้คลายความกังวล

.

“แพรว?  มึง?  กูแม่ง!”

.

“ไม่.. ไม่เป็นไรเลย.. ไม่เป็นไร.. กูก็ไม่ใช่สาวซิงสักหน่อย กูน่ะมีสามีตั้งแต่เมนส์แรกแล้ว มึงมันคนที่ 300 ”

.

“อีห่า! กูไม่ขำด้วยนะเว๊ย!”

.

จริงอย่างที่พีบอกเพราะกระเทยหนุ่มสังเกตเห็นว่าไร้ซึ่งรอยยิ้มใดหลุดออกมาจากปากเพื่อน ใบหน้าแพรวเรียบเฉยเหม่อลอย จะมีก็แต่ฝ่ามือที่กุมมือเขาเอาไว้ไม่ห่าง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? แพรวทำแบบนี้ทำไม? นี่คือสิ่งที่พีอยากรู้เป็นที่สุด เขาเลยทอดตัวลงนอนบนตักเพื่อนสาว พลันหันหน้าเข้าไปชนกับหน้าท้องอันแสนแบนราบ

.

“เฮ้อ~!”

“กูถามจริง ๆ แพรว มึงยั่วกูทำไมวะ?” 

.

มือเรียวย้ายมาวางบนศีรษะ เธอลูบผมพีไปมาอย่างอ่อนโยน

.

“ทำไปตามอารมณ์น่ะ”

“ขนาดมึงเป็นกระเทยมึงยังเงี่ยนจนเอากับกูได้ ประสาอะไรที่มิวท์กับพี่เปรมจะไม่เอากัน”

“ลูกคุณหนูบ้านรวยอันดับหนึ่งของประเทศ ส่วนอีกคนก็ลูกชายเจ้าของบริษัทยายักษ์ใหญ่ พวกเขาเหมาะสมกันจะตาย กูมีสิทธิ์ไปโกรธเขาด้วยเหรอ หึ.. หึ.. หึ..”

“กูมีสิทธิ์อะไร? ฮือ..อ..อ”

“ฮือ.. ฮือ.. ฮือ.. ฮือ.. ฮือ.."

.

“โถ่..แพรวเอ๊ยมึงนี่น้าาา”

.

พีชันกลายขึ้นอีกหนคราวนี้เห็นกันโต้ง ๆ ว่าหยาดน้ำตาได้ไหลลงมาตามร่องอกอูมอิ่ม มันคือกระแสธารแห่งความผิดหวัง พีจึงต้องทำในสิ่งที่ควรจะทำ ตาประสานตา หน้าประสานหน้า สองชายหญิงอยู่ห่างกันเพียงแค่คืบ เขาใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากแก้มที่แดงฉ่ำ พลันคว้าตัวเพื่อนดึงเข้ามากอด

.

“อุ๊บ!”

.

“โอ๊ย~! มึงจะเอากูอีกรอบเหรอ~”

แพรวกระแอมถามเสียงอ่อย

.

ดึงตัวออกพรวด พีรีบตะโกนตอบ

.

“พ่องมึงสิ!  ไม่ ๆ ๆ ! ไม่ทำแล้ว! กูแค่พยายามจะเข้าใจมึงอีดอก!”

“เสียเวลาชะมัดคนอุตส่าห์จะปลอบ , ฮึ่ย!”

.

สะบัดตัวลงด้านข้างกลับคืนสู่ท่านั่งปกติเหมือนตอนต้น สองเพื่อนซี้นั่งข้างกันอีกครั้งแล้วพีก็พูดต่อ

.

“มีอีกเรื่องที่กูกังวล..”

.

“อะไร?”

.

“กูกลัวมึงท้องจัง..”

.

“พูดเป็นเล่นจะท้องได้ไง!  มึงเอากับใครไม่เคยเห็นท้อง?!”

.

“เอ้า! ก็นั่นมันผู้ชาย มึงมันผู้หญิงอีโง่!”

.

“งั้นก็แปลว่าเมื่อกี้มึงปล่อยในใส่กู?”

.

“เออดิครับ!”

“จะให้กูเก๊กเสียงแมนเป็นซาวด์เอฟเฟ็คด้วยไหมล่ะแม่คุณ?!”

.

หน้าซีดเป็นไก่ต้มกันทั้งสองคนโดยเฉพาะพีที่ถึงกับเหงื่อแตก เขาไม่เหลืออารมณ์หื่นกามใด ๆ แม้ร่างกายจะล่อนจ้อน ภาพการตกใจของแพรวทำให้เขาช็อค แพรวไม่ได้ป้องกันเขาเองก็เช่นกัน แล้วยิ่งมารู้ว่าเชื้อโควิดสายพันธ์ุใหม่ (New hell) ติดต่อกันทางน้ำกามด้วยแล้ว คราวนี้ก็วิบากกรรมกันเลยล่ะ