บทที่ 24 : ทะเลาะ

“วางถุงกาวแล้วตั้งสติ” ถ้าเป็นวลีฮิตสมัยก่อนต้องใช้คำนี้ แต่ถ้าเป็นตอนนี้ต้องบอกเลยว่าพลาดที่ไม่ได้ใส่ถุง แพรวลุกขึ้นพรวดจากโซฟาเธอเดินไปเก็บเสื้อผ้า ค่อย ๆ ทยอยสวมใส่ทีละชิ้นด้วยความใจเย็น แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าใส่ไปก็มีแต่รอยขาดจากการถูกกระชากก็ตามที

.

“……”

เงียบเป็นเป่าสาก สาวเจ้าสวมเสื้อนอกตัวบางเป็นลำดับสุดท้าย ก่อนจะขยับตัวไปยืนอยู่หน้าประตู

.

“มึงจะไปไหน?” 

พีถาม เขาถูฝ่ามือขยี้หน้าตัวเอง  

.

กระเทยควายอยู่ในอาการจิตตกขั้นสุด บางทีเขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจที่จะปล่อยให้เซลล์อสุจิงอกอยู่ในช่องคลอดเพื่อน แพรวจึงโพล่งคำขึ้น

.

“ก็ไปหาทางแก้ปัญหาไง! กูขอถอนคำพูดที่ว่าไม่เป็นไรนะพี!”

“ไอ้พวกผู้ชายสารเลว หน้าไหนก็ไม่ต่างจากหมา ตอนเอาก็ทำรุนแรงพอเลยเถิดทำเรื่องแดง แม่งเห็นมีแต่ผู้หญิงอย่างกูนี่แหละที่เดือดร้อน!”

“เหี้ยเอ๊ย! ทำไมมึงปล่อยในวะ อีสัด..ด..ด..ด!”

กำหมัดแน่นแถมยังกัดกรามเค้นเสียงสั่นในลำคอ ดูทรงแล้วแพรวคงจะโกรธมากจริง ๆ

.

แข้งขาเธออ่อนยวบยาบไปหมด แค่นึกถึงกลีบผกาก็สั่นไหว ไม่รู้เหมือนกันว่าเกี่ยวกันไหมแต่เหมือนแพรวจะรู้สึกว่าจุดซ่อนเร้นข้างในนั้นช่างชุ่มแฉะ โกรธจนหยาดน้ำเสียวเล็ดซึมออกมาตามอูมร่อง มันไหลเรี่ยโคนขาอ่อนพลันหยดร่วงลงพื้น ให้ชอกช้ำใจในวินาทีที่คิดถึงเรื่องเก่า

.

“ไม่ ๆ ๆ ไม่เด็ดขาด! เราจะพลาดเสียตัวให้อีพีแค่หนเดียวเท่านั้น”

“สิ่งที่ต้องทำคือเรื่องเร่งด่วน เกิดพลาดท้องขึ้นมาจะน่ากลัวกว่าการติดโควิดซะอีก!”

สาวเจ้าคิดในใจ  ก่อนจะทำการออกแรงสุดกำลังเพื่อทำลายแถบเทปกาวที่พีปิดผนึกประตูเอาไว้

.

“แคว๊กกก!! , แคว๊กกก!! , แคว๊กกก!!”

.

สบช่องให้กระเทยหนุ่มได้ตะโกนสวน

.

“อีห่า! กูซีนไว้กันเชื้อโรคเข้ามึงอยากตายเหรอ? สมองแพรว? สมอง? มึงใจเย็นหน่อยดิวะ!?”

พูดพลางสปริงตัวขึ้นจากโซฟา ตาจดจ้องเป้าหมายไม่ห่างส่วนมือก็ควานหาเสื้อผ้ามาใส่กันโป๊

.

ทว่าแพรวก็เลือกที่จะเถียงสู้

.

“สมองพ่องมึงสิอีตุ๊ด! กูจะฆ่าเด็กในท้องทิ้งด้วยซ้ำถ้าเกิดท้องขึ้นมา!”

.

“นั่นลูกเรานะ?”

.

“ลูกมึงนี่ไม่ใช่ลูกกู!”

.

“อีแพรว! อีสัด!”

.

“สัดก็สัดดิ! ใครใช้ให้มึงยัดดุ้นเข้าแคมกูมิทราบ!”

.

เกิดเป็นการโต้เถียงกันอย่างเผ็ดร้อนในอีกหลายนาทีต่อมา สารพัดถ้อยคำหยายคายพุ่งประหัตประหารกันราวกับไม่ใช่เพื่อนกันมาก่อน ต่างคนต่างโกรธ ต่างคนต่างกลัว และจนแล้วจนรอดก็กลายเป็นฝ่ายชายที่พุ่งตัวเข้าไปประกบติด เปล่าหรอก! พีไม่ได้สติหลุดจนพลั้งมือทำร้ายร่างกาย หากแต่เป็นเขาเองที่เพิ่งคิดได้ว่าแพรวน่าจะออกไปที่ไหน เจ้าตัวก็เลยต้องรีบปรี่เข้าไปหาเพื่อถามเช็คดู

.

“หมับ!”

.

“โอ๊ย! อะไรอีกล่ะจะมาจับมือกูทำไม? แล้วถ้าจะไม่ช่วยก็กรุณาถอยไปด้วย แม่งจะติดห่าอะไรเยอะแยะไอ้กระดาษกาวซังกะบ๊วยเนี่ยะ!”

.

“กูรู้แล้วว่ามึงจะไปไหน?”

.

“ก็ต้องรู้สิเพราะมึงเรียนเภสัชมาเหมือนกูไงอีควาย!”

.

พีแทรกตัวเข้ามายืนขวางหน้าประตู เขาใช้ร่างกายอันกำยำดันแพรวให้ถอยห่างออกไป

.

“ยาคุมฉุกเฉินเหรอ?”

.

“เออ! ยาที่แดกหลังมีเซ็กซ์ 24 ชั่วโมงแล้วจะไม่ท้องนั่นแหละ ฉลาดขึ้นแล้วนี่! ทีนี้ยังคิดจะขวางกูอยู่ไหม?!”

.

“ไม่ล่ะ”

สิ้นสุดคำพูดนี้ร่างหนาก็ย่อตัวลงชันเข่า พีพลิกหันหน้าเข้าประตูก่อนจะใช้เพียงติ่งของนิ้วก้อยสะกิดเขี่ยชายเทปกาวให้เผยอออกเล็กน้อยพอให้จับได้ แล้วจากนั้นก็

.

“แคว๊กกกกก!!!”

“พรืดดด..!, พรืดดด..! , พรืดดด..! , พรืดดดด..!” 

“แคว๊กกกกก!!!”

“พรืดดดดดด!!!”

.

หลุดออกทั้งยวงหลุดแบบไม่มีอะไรกั้น สิ่งที่แพรวสู้อุตส่าห์ออกแรงทำอยู่ตั้งนานดันกลายเป็นพีที่ใช้เพียงปลายเล็บ บานประตูเริ่มเผยอออกทั้งสองมองเห็นแสงสว่างจากภายนอกอยู่รำไร พีจึงพูดต่อ

.

“มึงรีบไปให้เร็วที่สุดเลยนะ แต่ก่อนจะไปกูมีคำถามต้องถามมึงข้อหนึ่ง”

.

“อะไรอีกล่ะ อย่าลีลาน่ะมึง?”

.

“มึงจะไปหาซื้อยาคุมที่ไหนในเมื่อบ้านเมืองภายนอกรกร้างขนาดนั้น ถนนคอนกรีตแตกเป็นเสี่ยง แผงเหล็กกั้นทางหลอมละลาย แล้วมึงคิดว่าจะมีของอย่างยาคุมกำเนิดขายอยู่เหรอ?”

.

“เอิ่ม..ม..ม..เรื่องนั้นมันก็.. อืม..ม..ม~!”

.

เสียอาการหนักทีเดียวหญิงสาวอึ้งกิมกี่ไม่คาดฝันว่าจะเจอโจทย์ยาก คำพูดของพีช่างทำลายความหวังสุด ๆ ทั้ง ๆ ที่เขาเองก็อาจจะเป็นพ่อคนจากการประมาทร่วม มิหนำซ้ำยังเดินอาด ๆ อ้อมมาด้านข้าง ราวกับจะท้าทายให้แพรวรีบผละตัวออกไปจากห้องเร็ว ๆ  

.

“ว่าไง? ไหนคำตอบ?”

.

“กูไม่รู้!!!”

.

ส่ายหน้าปลดปลงพีถอนหายใจยาว พลางวางมือลงบนหัวไหล่แพรวอย่างนวลนุ่ม

.

“เฮ้อ~!”

“เอางี้! กูคิดออกที่หนึ่ง เป็นที่ ๆ ใหญ่ที่สุด มีครือข่ายค้ายาใหญ่โตครอบคลุมทั่วประเทศ โชคดีมากที่ร้านสาขาเขาอยู่ใกล้กับมหาลัยเรา แล้วก็ใกล้หอพักแห่งนี้ด้วย”

.

“ที่ไหนวะ?”

.

“ร้านพี่เปรม”

.

“อีเหี้ย!”

.

“ตูมมมมมมม!!!”

พลังฝ่าตีนพิทักษ์โลก เคยได้ยินแต่แรงบันดาลใจเพิ่งรู้ว่าการบันดาลโทสะก็ย้ายลงสู้ส้นตีนได้เช่นกัน หมดกันกระดาษกาวที่อุตส่าห์แกะออก ด้วยฤทธิ์ของความโกรธแพรวแม่งกระโดดถีบพรวดเดียว บานประตูถึงกับหักครึ่งปลิวทะลุออกไปด้านนอก

.

“โครมมมมมม!!! , โครมมมมมม!!!”

ใช้หลังตีนเขี่ยเคลียร์เศษซากอีกสองสามที  ก่อนจะก้าวขาออกไปแพรวหันกลับมาบอกพีในลุคหม่น ๆ ว่า

.

.

“มึงอย่าพูดชื่อนี้ให้กูได้ยินอีกนะ!”