บทที่ 26 : (เอา) ตัวรอด

“โครมมม!”

.

“หึ! ทำไมประตูบานนี้พังเข้ามาง่ายจัง เหมือนแค่วางพิงไว้เฉย ๆ เลย?”

เจ้าหน้าที่ผู้ถือวิทยุหันมาคุยกับเพื่อน พวกเขาทำแบบนี้กับทุกห้องและล่าตัวบุคคลกลุ่มเสี่ยงสูงที่เป็นชาวสีม่วงผิดเพศ ลงไปกักขังไว้ด้านล่างได้หลายรายแล้ว

.

“ระวังตัวด้วยล่ะ อาจจะเป็นกับดักก็ได้ คนข้างในอาจจะมีอาวุธ”

เสียงทีมที่มาด้วยกันร้องเตือน

.

“อืม..จริง ทุกคนระวังตัวด้วยนะ!”

เขาตะโกนบอกทุกคนพลางกระชับวิทยุไว้จนมือเปียก โดยทุกคนที่พูดถึงนั้นก็มีทั้งกระสอบป่าน , ปืนช็อตไฟฟ้า , แล้วก็ลูกดอกอาบยาสลบ

.

ประหนึ่งรู้มาก่อนกาล ว่าที่นี่คือห้องของพีกระเทยควายรูปร่างสูงโปร่งแห่งทุ่งบางกะปิ ผู้ซึ่งบัดนี้กำลังหมดแรงอ่อนล้าหลังเพิ่งผ่านการถ่างขาสังวาชกับเพื่อนสาวมาหยก ๆ

.

“สองคนทิศ 12 นาฬิกา อีกคนมากับฉัน! ชิดกำแพงไว้! เราจะโอบจากด้านข้าง!”

.

“ตรึม! , ตรึม! , ตรึม! , ตรึม! ”

.

ฝ่าเท้าโหมกระหน่ำโรมรันไม่มีการย่องเบาแบบภารกิจสายลับใด ๆ ทั้งสิ้น ทุกอย่างเต็มไปด้วยความอึกทึกครึกโครม ส่วนหนึ่งก็เพราะอุปกรณ์เซ็นเซอร์ที่ติดตั้งอยู่บนแขน ที่มีการแจ้งเตือนอย่างแน่ชัดว่าในห้องแห่งนี้มีชาวรักร่วมเพศอาศัยอยู่ เลือดของพวกเขากำลังเป็นที่ต้องการต่อวงการแพทย์

.

กระเทยหนึ่งคนสามารถหลั่งเลือดได้ถึง 4000 ซีซี / น้ำหนักตัว 50 กก. ซึ่งพีหนักกว่านั้นหลายเท่า  กล้ามเนื้อมัดใหญ่ , กล้ามเนื้อลาย , ไบเซ็บ  ฯลฯ  ล้วนต้องการฮิโมโกลบินไว้ขนถ่ายออกซิเจนไปหล่อเลี้ยงทั้งสิ้น ด้วยเหตุนี้กระเทยควายสายแดกเหล้าอย่างเขาจึงเป็นที่ต้องการสูงสุด เซ็นเซอร์จับสัญญาณถึงได้ร้องดังกว่าใคร ๆ

.

“ตี๊ดดด!!! , ตี๊ดดด!!! , ตี๊ดดด!!!”

(ดังเหมือนรู้ว่าเจ้าของสัญญาณชอบเที่ยวผับ EDM) 

.

แต่ครานั้นอุปกรณ์ดังกล่าวก็มิได้ระบุรูปพรรณสันฐานที่ชัดเจนลงไป มันแจ้งได้แค่ว่ามีชาวสีม่วงอยู่ แต่ครั้นจะหาเจอรึเปล่าก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของเจ้าหน้าที่หน่วยคัดกรองอีกที และสิ่งที่ได้ก็คือ

.

“ไม่เจอเลยครับหัวหน้ามีแค่ห้องเปล่า ๆ ?”

.

“บัดซบ! มันจะไม่มีได้ไงก็เซ็นเซอร์มันสั่นจนแขนฉันระบมไปหมดแล้วเนี่ยะ ไปหาดูใหม่?! ”

.

“ครับ!”

.

ตวาดใส่ลูกทีมราวกับแรมโบ้หลุดออกมาจากจอทีวี วิทยุที่ถือมาโดนกำจนแทบจะปริแตก พลันภาวนาเป็นหนักหนาว่าอย่าให้เบื้องบนติดต่อมาตอนนี้ เจ้าหน้าที่หนุ่มค่อนข้างแปลกใจกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ เพราะก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะเป็นชั้น 3 หรือชั้น 4 เซ็นเซอร์บนข้อมือนั้นไม่เคยผิดพลาดเลยสักครั้ง มันชี้เป้าได้อย่างแม่นยำ จะมีก็แค่หนนี้ ณ ห้องที่อยู่จุดสูงสุดของอพาร์ทเมนต์ ที่ไม่ว่าจะหายังไงก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้าของห้องเลย  

.

จนกระทั่งเจ้าหน้าที่มาสะดุดตากับบางสิ่งบนโซฟาเข้า!

.

“รอยบุ๋ม?”

“คราบหยดน้ำเกรอะกรังที่ยังไม่แห้งนี่ก็ด้วย?" 

“เฮ้! นายน่ะใช้แบล็คไลท์ส่องดูซิว่ามีปฏิกิริยาอะลูมินอลรึเปล่า? ประตูที่พังบวกกับตำแหน่งเฟอร์นิเจอร์ที่เกะกะทำไมถึงคล้ายจะมีการต่อสู้กันเลย บางทีเจ้าของห้องอาจจะเจอเหตุมิดีมิร้ายก่อนเรามาถึงก็ได้ ช่วยเช็คทีเร็ว!”

.

พูดไม่พูดเปล่าด้วยความที่สวมถุงมือกับชุด PPE ปลอดเชื้อเวอร์ชั่นหนาพิเศษจากบริษัท AP ทำให้หัวหน้าหน่วยกล้าที่จะใช้นิ้วแตะสัมผัสดู แล้วก็ขยี้ ๆ !

.

“ฉึบ ๆ , ฉึบ ๆ”

.

“มีเส้นผมด้วยแฮะ.. แบบนี้ชักไม่เข้าท่าล่ะ ถ้าเป็นเหตุฆาตกรรมขึ้นมาทีมเราจะซวยไปด้วย"

.

สะดุ้งโหยงออกอาการเลิ่กลักในทันใด ภาพที่เคยน่าเกรงขามกราวรูดหายไปหมดสิ้น เหลือไว้เพียงทีมแพทย์วัยละอ่อนสี่ถึงห้านายที่ทยอยนั่งทับลงบนโซฟาเพื่อรอฟังผลตรวจ

.

“ได้แล้วครับ!”

.

“ว่าไง.. ใช่เลือดไหม?”

.

ทีมงานพลิกข้อมืออ่านข้อมมูลจากจอแอปเปิ้ลวอร์ชประจำตัว

.

“ไม่ใช่ครับแต่เป็น “อสุจิ” ”

.

“ห๊าาาา!!!”

.

“พรวดดดดดดดด!!!”

. 

โซฟาเด้ง ๆ ยังไม่สู้แก้มก้นที่เหมือนติดสปริงเอาไว้ 3 ขด สกปรกบัดสีบัดเถลิง! เพราะนอกเหนือจากคำพูดนั้น ลูกทีมยังได้รายงานเพิ่มเติมอีกว่าโซฟาตัวนี้มีร่องรอยการมีเพศสัมพันธ์ที่รุนแรง มีการใช้ปากรวมไปถึงการสอดใส่อวัยวะเข้าทางรูทวารหนัก หยดกระเซ็นของเชื้ออสุจิและลักษณะของวงคราบ บ่งบอกถึงการมีเพศสัมพันธ์ที่เสร็จกิจกันถึง 3 ครั้ง และแต่ละครั้งฝ่ายหญิงจะเป็นผู้ถึงจุดสุดยอดก่อนทั้งหมด

.

“ทุกการกระแทกเกิดขึ้นบนโซฟาตัวนี้ครับ ส่วนการเล้าโลมมีที่~”

.

“พอ ๆ ๆ ฉันไม่อยากฟังแล้วมันละเอียดเกินไป”

.

“ไม่ได้ครับหัวหน้าอันนี้สำคัญมาก!”

.

ทำเอาบรรดาเจ้าหน้าที่ทีมงานราว 4 - 5  คนหยุดชะงัก พวกเขาเลิกตกใจเหลอหลา พลันหันมาฟังรายงานด้วยความตั้งอกตั้งใจ

.

“ต่อสิ.. ฉันฟังอยู่?”

.

“เอิ่ม.. ครับคือ.. จากกราฟระบุว่าพวกเขาเพิ่งจะมีเพศสัมพันธ์กันเสร็จไปเมื่อ 5 นาทีก่อนนี่เอง นั่นหมายความว่าถ้าจะออกไปก็ต้องผ่านพวกเราก่อน แต่ทำไมเราถึงไม่เห็นใครเลย?”

.

“ก็แปลว่าพวกเขายังอยู่ในห้องนี้น่ะสิ”

.

“ครับ! ผมก็ว่างั้น!”

.

สะบัดมือดีดเอาถุงมือเปื้อน ๆ ออกไปพ้น ๆ ไฟในตัวรุกโชนขึ้นอีกครั้งพร้อมกับการค้นหาครั้งใหม่ ถุงมือคู่ใหม่พร้อม , อุปกรณ์พร้อม , คนก็พร้อม เมื่อทุกอย่างเป็นใจพีจะไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนได้ ต่อให้ที่นี่จะเป็นห้องที่เขาใช้เชือดผู้ชายมาเป็นร้อย ๆ คนแล้วก็ตาม แต่อย่าลืมสิว่าหมอ ๆ ในชุดปฏิบัติการพวกเขาก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน ศึกระหว่างกลุ่มหมอหนุ่มกับนักศึกษาเภสัชจะจบลงอย่างไร?  ใครจะชนะ? เราต้องรอดู?