บทที่ 27 : 37 องศาอุณหภูมิสั่งตาย

/พี.. มีเจ้าหน้าที่บุกขึ้นไปบนตึก/

แพรวส่งข้อความแชทมาทางโทรศัพท์

.

/เออ..กูเห็นล่ะ/

ปลายนิ้วบิ๊กเบิ้มแต่พิมพ์ตอบได้เร็วเป็นจรวด กระเทยหนุ่มเครียดจัด

.

/มึงอยู่ไหน?/

.

/หลังห้อง.. ตรงระเบียง/

.

/รีบหนีด่วน ด้านล่างมีกระเทยกับทอมโดนจับเข้ารถผู้ต้องขังเพียบ พวกเขาจะเอาไปขังต่อที่ไหนไม่รู้ น่ากลัวมาก!/

.

สิ้นสุดข้อความนี้แพรวก็ยืนก้มหน้าจ้องจอสมาร์ทโฟนอยู่นาน สลับกับการแหงนหน้ามองไปยังห้องของพีที่อยู่ชั้นบนสุด แน่นอนว่าเธอมองเห็นระเบียงก็จริง แต่ด้วยความที่ตึกอพาร์ทเม้นท์นั้นสูงลิบตามาก ร่างหนาของเพื่อนจึงมิอาจสังเกตเห็น  

.

ประกอบกับเมื่ออยู่นานเข้าเจ้าหล่อนเองก็ถูกมองว่าเป็นผู้ต้องสงสัยไปด้วย กล่าวคือมีเจ้าหน้าที่ในชุด PPE เข้ามาสอบถามว่าเหตุใดเธอถึงมายืนด่อม ๆ มอง ๆ อยู่ตรงนี้ ประชาชนคนอื่นเขาอยู่ในเคหะสถานล็อคดาวน์หนีการติดเชื้อกันหมด แต่ด้วยความที่แพรวมีไหวพริบปฏิภาณดีเลิศบวกกับถือโทรศัพท์ไว้ในมือ สัญชาตญาณจึงบอกทันทีว่าจะให้เจ้าหน้าที่เห็นบทสนทนาในแชทไม่ได้เป็นอันขาด ทางออกของเธอจึงเป็น..

.

“ฮัลโหล.. แม่เหรอคะ? ใช่ค่ะ! ใช่แม่..แป๊บนะเดี๋ยวหนูรีบเข้าไป”

.

“ค่ะแม่! เดี๋ยวนี้แหละ ตอนนี้เลยอีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว”

.

แสร้งทำเป็นรับสายมันซะดื้อ ๆ ด้วยท่าทางที่ต้องยกโทรศัพท์แนบหูไว้ตลอดเวลา บวกกับอาการลุกลี้ลุกลนคล้ายกำลังรีบเจ้าหน้าที่เลยปล่อยผ่าน สบช่องให้เจ้าหล่อนรีบเดินเลี่ยงไปทางอื่น ตั้งใจว่าให้ไกลจากที่นี่ได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดี เพราะมือถือของเธออาจจะเป็นเบาะแสที่นำไปสู่ความชิบหายของพีได้

.

กระทั่งผ่านไปพักใหญ่ ในซอกตึกเปล่าเปลี่ยวรกร้างผู้คน ที่นี่ถือเป็นสถานที่ ๆ เหมาะมากที่จะใช่ติดต่อสื่อสารกันแบบลับ ๆ แพรวตัดสินใจเช็คข้อความที่คุยค้างกันเอาไว้ ก่อนที่เธอจะได้พบกับความจริงที่ว่าพีไม่ได้อ่านข้อความที่เธอส่งไปหลังจากนั้นอีกเลย เผิน ๆ เขาอาจจะปิดเครื่องไปแล้วด้วยซ้ำ

.

“เวรล่ะ!”

“อย่าบอกนะว่ามึงโดนจับ! ไม่นะ!  อีพี! ขออย่าให้เป็นแบบนั้นเลย”

.

ไม่มีใครหาคำตอบให้นิสิตสาวได้สักคน ทุกอย่างรอบตัวทึบตันดุจดั่งผนังตะไคร่ขึ้นที่ล้อมกรอบเธอเอาไว้ในซอกตึก แพรวเป็นห่วงเพื่อนจับใจ หรืออาจจะเป็นเพราะลึก ๆ แล้วเป็นเพราะพีปล่อยใน ทำให้เขากลายเป็นหนึ่งในผัวนอกคอลเล็กชั่นของเธอก็มิอาจทราบ

.

.

ตัดภาพมาที่อพาร์ทเม้นท์  ณ ห้องชั้น 5 ที่ประตูถูกวางพิงไว้เฉย ๆ

.

บรรดาคณะแพทย์ยังคงขะมักเขม่นในการค้นหาสัญญาณชีพ ของสิ่งมีชีวิตผิดเพศที่เซ็นเซอร์แจ้งเตือน ทั่วทั้งพื้นที่ 45 ตรม. ของห้องแห่งนี้มีประตูอยู่ 4 บานด้วยกัน หนึ่งคือประตูหน้าที่พัง , สองคือประตูห้องน้ำ , สามคือประตูห้องนั่งเล่น , แล้วก็สี่ประตูที่ระเบียง ซึ่งถ้าไม่นับประตูตู้เสื้อผ้าแล้วล่ะก็ 3 บานแรกเรียกได้ว่าถูกรื้อค้นจนหมดสิ้นแล้ว ทีมงานคนสุดท้ายเพิ่งก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำเมื่อครู่ พร้อมกับถ้อยคำรายงานที่แสนจะผิดหวัง

.

“ไม่มีครับหัวหน้า ในอ่างอาบน้ำก็ไม่มี!”

.

“งั้นเปิดเซ็นเซอร์ตรวจจับความร้อนเลย สวมแว่นซะแล้วแสกนหาเป้าหมายให้เจอ ไม่เห็นให้มันรู้ไปสิวะ! อุปกรณ์ของเราไม่เคยผิดพลาดเลยสักครั้งบัดโถ่!”

เจ้าหน้าที่หนุ่มออกคำสั่งเข้ม เขายังคงรู้สึกอับอายทุกครั้งเวลาที่หันไปเห็นโซฟาบุ๋ม ๆ อันเป็นสังเวียนสังวาสที่บังเอิญไปนั่งทับเข้า แม้จะยังไม่ชินแต่ก็นับว่ามากพอที่จะทำให้เขาฉุดคิดถึงบางสิ่งบางอย่างที่เชื่อมโยงกันอยู่

.

“เดี๋ยวนะ! แล้วประตูเลื่อนตรงนั้นล่ะเช็คกันรึยัง?”

ปลายนิ้วชี้หันไปทางทิศที่มีประตูระเบียงอยู่

.

“เช็คแล้วครับ แต่มันเป็นกำแพงที่ถูกฉาบทับด้วยกระดาษลังเก่า ๆ ที่เห็นก็แค่ของหลอก ๆ เป็นวอล์เปเปอร์รูปประตูที่ใช้ติดเพื่ออำพรางสายตาให้ห้องดูกว้างเท่านั้นครับ”

.

“หืม.. แบบกระจกเงาตามร้านฟิตเนสน่ะเหรอ?”

.

“คิดว่าใช่ครับ ผู้รับเหมากับเซลล์มักจะหลอกขายคอนโดด้วยวิธีนี้ สมัยนี้แค่ถ่ายรูปสวยไม่ต้องเห็นของจริงคนก็ตัดสินใจซื้อกันแล้ว”

.

“คลิก!”

เสียงหัวหน้าหน่วยสวมใส่แว่นตรวจจับความร้อน

.

“คลิก!” , “คลิก!” , “คลิก!” , “คลิก!”

ตามหลังมาติด ๆ จากการสวมใส่ของทีมสืบสวนโรคเชิงรุกคนอื่น ๆ

.

อุปกรณ์ดังกล่าวมีคุณสมบัติในการทำให้พวกเขา มองเห็นวัตถุที่มีความร้อนสูงกว่าหรือเท่ากับ 37 องศาได้ มองเห็นเป็นรูปร่างพลังงาน ซูมเข้าซูมออกได้ รวมไปถึงสามารถมองทะลุผ่านกำแพงได้เช่นกัน การจะยืนยันว่ามีคนอยู่ในห้องนี้หรือไม่จึงเป็นอะไรที่ง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วยเข้าปาก  

.

หัวหน้าหน่วยสวมมันและเริ่มมองไปรอบ ๆ แน่นอนว่าเขาเห็นคลื่นความร้อนเป็นเปลวออร่าของลูกน้องตัวเอง แล้วก็เห็นอีกด้วยว่ามีอีกกลุ่มก้อนพลังงานหนึ่งที่อยู่หลังกำแพงลังกระดาษ ตอกย้ำว่าวอล์เปเปอร์ปลอม ๆ คงจะไม่ใช่อย่างที่ลูกน้องรายงานไว้ในตอนแรก

.

“เฮ้! มีคนอยู่หลังกำแพงนั่น ฉันเจอเขาแล้ว!”

“แต่เดี๋ยวก่อน! อย่าเพิ่งโถมเข้าไปนะฉันว่ามันแปลก ๆ ”

.

จริงอย่างที่เขาพูด เพราะแม้แต่ลูกทีมเองก็เห็นพ้องต้องกันว่าออร่าความร้อนที่อยู่หลังกำแพงนั้นมีความพิสดารเป็นอย่างสูง ทุกคนต่างค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้ด้วยเสียงอันแผ่วเบา ไม่มีใครต้องการให้เหยื่อรู้ตัว แต่ทว่ายิ่งใกล้ในแว่นตาก็ยิ่งแปลกเพราะดันไม่เห็นเป็นรูปร่างของคน ที่ด้านหลังนั่นทุกคนเห็นแต่มวลคลื่นสีแดงฉานที่แผ่กระจายฟูฟ่องเป็นวงกว้างเต็มระเบียง

.

“แล้วคนอยู่ตรงไหนวะ?  ,  มันใช่คนรึเปล่าเหอะ?”

หนึ่งในลูกน้องกระซิบบ่น

.

เจ้าหน้าที่รายนี้สัมผัสได้ถึงความไม่ปลอดภัย อุปกรณ์ไม่เคยพลาดสักครั้งก็จริง แต่ก็ไม่ได้แปลว่ามันจะไม่มีโอกาสผิดสักหน่อย เขาถึงกับขึ้นไกปืนยิงลูกดอกอาบยาสลบรอเอาไว้

.

.

เปลี่ยนมุมกล้องสลับฝั่งไปหากระเทยควายผู้หัวหมอ ดูเหมือนศึกระหว่างเภสัชกรหนุ่มกับแก๊งค์แพทย์วัยรุ่นจะจบยกแรกลงด้วยชัยชนะของฝั่งยา พีอยู่ในสถาพที่ชุ่มโชก เนื้อตัวเขาเปียกปอนและเหม็นคลุ้งไปด้วยสสารเหลวที่บรรจงหยิบยกมาใช้ได้อย่างทันท่วงที ว่าแต่มันคืออะไรกันล่ะ? เรื่องนี้คงต้องตามอ่านกันในตอนต่อไป