บทที่ 25 : กระเทย!

จ้วงขาออกไปพร้อมกับการเชิดหน้า บานประตูกลายเป็นที่รองตีนให้เหยียบย่ำ ประดังความแค้นสุมทรวงทำให้แพรวแสดงออกเช่นนี้ เธอหยุดเจรจาพาทีมุ่งหน้าออกไปจากอพาร์ทเมนต์แห่งนี้โดยเร็ว และถึงแม้ว่าพีจะพยายามตะโกนไล่หลังพลันวิ่งเปลือยท่อนบนออกมาตาม แพรวก็ไม่สนอีกแล้ว

.

“อีแพรวเดี๋ยว! ชุดมึงมันไม่เรียบร้อย มึงจะโนบลาออกไปเดินโทง ๆ ไม่ได้!”

.

เห็นแต่แผ่นหลังเดินลงบันไดไปไกลลิบ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงตามสไตล์ของคนที่เพิ่งเสียตัว พีหยุดแล้วแต่แพรวไม่ยอมหยุด เขาไม่ใช่พระพุทธเจ้าแล้วแพรวก็ไม่ใช่องคุลีมาล ไม่มีทางที่จะตรัสรู้ชอบได้ด้วยตนเอง กระเทยหนุ่มเลยต้องปล่อยเลยตามเลยเดินวกกลับเข้าไปในห้อง พร้อมกับยกบานประตูทั้งบานเอาไปประกบไว้คืนที่เดิม

.

“อีห่า! ค่าส่วนกลางกูก็ต้องจ่ายอีก! ขอให้มึงไม่ท้องอย่าให้กูต้องจ่ายค่าเสียหายเป็นการแต่งมึงเป็นเมียเลยอีแพรว!”

.

.

ตัดภาพมาที่หญิงสาวเพื่อนสนิท เธอยังคงมุ่ยหน้าเดินเหวี่ยงลงบันไดมาด้วยความหงุดหงิด ห้องของพีอยู่ชั้นบนสุดคือชั้น 5 ซึ่งไม่สูงพอที่จะทำให้อพาร์ทเมนต์แห่งนี้มีลิฟท์ไว้อำนวยความสะดวก สาวเจ้าจึงได้แต่เดินแล้วก็เดิน เดินไปคิดไปว่ายังไงซะสถานที่ ๆ จะไปก็คงไม่พ้นร้านขายยาที่ไหนสักแห่งที่ไม่ใช่ร้านของเปรม นิสิตหนุ่มโดนจับตัวเข้า State quarantine ไปแล้วในฐานะของบุคคลสำคัญที่ผลิตเชื้อสายพันธุ์ใหม่จากการร่วมเพศ จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่ร้านของเขาจะไม่ถูกสั่งปิด

.

“ตุบ , ตุบ ,  ตุบ , ตุบ ,”

ฝีเท้ากระทบขั้นบันไดหนักแน่น แก้มบวมตุ่ยอมพะนำกล้ำกลืนกลัวว่าตัวเองจะท้องกับเพื่อน และนั่นเท่ากับว่าแพรวก็ไม่ใช่คนดีอะไร เผิน ๆ จะแรดกว่ามิวท์ที่เอากับพี่เปรมซะอีก

.

“สาธุขอให้มีสักร้านเหอะ เราไม่อยากไปซื้อยาคุมฉุกเฉินไกล ๆ  ยิ่งเข้าใกล้ผู้คนน้อยเท่าไหร่ยิ่งปลอดภัยเท่านั้น”

แพรวอธิษฐานแต่ท่วงท่าก็หาใช้การยกมือประนมจรดหน้าผากไม่ เธอดันเลือกที่จะวาดฝ่ามือลงมานาบกับหน้าอก พลางบีบจับปรับให้เข้ารูป ป้องกันการดีดเด้ง

.

“ชิ! ดันลืมบลาไว้บนห้องอีพีซะได้! ช่างเหอะเสียเวลา! ไปมันทั้ง ๆ โป้ ๆ อย่างงี้แหละ ยังไงซะพอออกไปข้างนอกเราก็ต้องใส่หน้ากากครอบแก้วคลุมทั้งหน้าอยู่แล้ว”

.

.

ชั้น 5 ผ่านไปไล่ไปถึงชั้น 4 ลดมาถึงชั้น 3  แพรวจึงเริ่มรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ ลองจินตนาการถึงประตูห้องที่เรียงกันเป็นตับแต่สุดแสนจะเงียบเหงาดูสิ ใช่! มันควรจะเป็นอย่างงั้น ทุกคนควรจะเก็บตัวเงียบเพื่อความปลอดภัย แต่ไม่ใช่ที่ชั้น 3 แห่งนี้ แพรวประหลาดใจมากจนต้องใช้แผ่นหลังอันบอบบางพิงกับกำแพง แล้วหยุดฝีเท้ารอตรงบันไดทางลง

.

“เหมี๊ยววว!”

เสียงแมวปุกปุยร้องระงม

.

“แมวมาจากไหน? ที่นี่เขาห้ามมีสัตว์เลี้ยงไม่ใช่เหรอ?”

หญิงสาวคิด

.

“เหมี๊ยววว!”

มันแผดเสียงร้องแบบไม่หยุดหย่อน ก่อนที่ต่อมาจะกระโจนพรวดลงบันไดวิ่งตื๋อตัดหน้าแพรวลงไปยังชั้น 2 คล้ายกับตื่นคน แล้วก็หายลับตาไป

.

“เอ๋.. หรือจะเป็นแมวที่คนแอบเลี้ยงไว้นะ แกหนีออกมาจากห้องหรอ? หรือหิว? เป็นไปได้! อาจจะขาดอาหารเพราะเจ้าของหนีออกจากกรุงเทพไปแล้วก็ได้”

“ถ้าเป็นงั้นจะน่าสงสารมากเลย.. แกถูกทิ้ง.. แกคงเป็นของเล่นชั่วครั้งชั่วคราว พอเขาหมดสนุกแล้วก็ปล่อยทิ้งขว้างให้พบกับชะตากรรมอันแสนเจ็บปวด.. ฮือ.. อ.. อ.. อ”

“ฮือ.. อ.. อ.. ชีวิตพวกเรานี้ช่างเหมือนกันเหลือเกินเจ้าแมวตัวเล็ก ฉันไม่ได้น่ารักเหมือนแกหรอก ฉันน่าสงสารเหมือนแกต่างหาก ฮือ.. อ.. อ.. ฮือ.. อ.. อ”

.

คิดเองเออเองเป็นฉาก ๆ หนักกว่าทฤษฎีจับแพะชนแกะก็คือการจับแมวมาชนเมียนี่เอง ดูเหมือนจิตใจแพรวจะเจ็บช้ำขั้นสุด ทุกอย่างที่คิด ทุกจิตที่ทำ ทุกการกระทำที่รู้สึก จึงมีแต่เรื่องของเปรมกับมิวท์อยู่ในหัว จากที่เคยกลัวว่าตัวเองจะท้องและรีบเดินทางตามหายาคุม ไป ๆ มา ๆ ด้วยความหวั่นไหวกึ่งสงสาร เธอกลับเลือกที่จะแวะออกข้างทางเพื่อตามหาแมวผู้ร่วมอุดมการณ์ตัวนี้ซะก่อน

.

เธอหักเลี้ยวไปด้านซ้ายเมื่อเดินลงบันไดชั้น 3 ลงมา นี่คือทิศทางที่เจ้าเหมียววิ่งลับตาไปครั้งล่าสุดและเธอจะต้องตามตัวมันจนเจอให้ได้  

.

“เหมี๊ยว.. เหมี๊ยว.. เหมี๊ยว.. เจ้าเหมียวออกมาเร๊ววว! มากับฉันนี่มาฉันมีของกินด้วยนะ เหมี๊ยว..ว..ว ๆ”

.

ป้องปากร้องเรียกพอเป็นพิธีระหว่างนั้นสองขาเจ้ากรรมก็ย่ำเดินสำรวจไปพลางด้วย ภาพที่แพรวเห็นมีเพียงโถงทางเดินกว้าง ๆ ที่ปูพรมสีแดงฉานกับห้องหับต่าง ๆ ที่ปิดประตูเงียบสนิท หลอดไฟเพดานยังคงสว่างไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนหนังผีแต่อย่างใด แต่ทำไมเจ้าเหมียวถึงไม่ยอมโผล่มาอันนี้เธอก็มิทราบ

.

“เอ๊ะ! หรือเราจะคิดผิดนะ”

.

“ไม่สิ! นั่นไงมันอยู่นั่น!?”

.

“เหมี๊ยววว!!!”

“แคว๊ก ๆ , แคว๊ก ๆ , แคว๊ก ๆ , แคว๊ก ๆ”

.

เจ้าเหมียวหมอบอยู่สุดทางเดินอีกฟาก เหมือนมันกำลังตะกุยพื้นมุดเข้าไปในห้องเบอร์หนึ่งด้วยความลำบากลำบน 

"มันต้องได้กลิ่นของกินในนั้นแน่ ๆ หยุดนะเจ้าเหมียวขืนเธอทำต่อไปเท้าจะเป็นแผลนะ!”

.

นิสิตสาววิ่งแจ้นเข้าไปดู อพาร์ทเมนต์แห่งนี้มีบันไดขึ้นลงสองทาง คือฝั่งซ้ายสุดกับขวาสุดและแพรวกำลังวิ่งจากซ้ายไปขวา จากห้องเบอร์ 10 ไปถึงห้องเบอร์ 1 ซึ่งมีแมวเหมียวขนสีทองกำลังตะกุยพรมหน้าห้องอย่างขมีขมัน มันกำลังหวาดกลัวไม่ได้หิวอย่างที่แพรวคิด การกัดฟันแยกเขี้ยวบ่งบอกตามสัญชาตญาณสัตว์ว่ามันต้องการจะเอาตัวรอด ไม่ใช่อยากได้อาหารอย่างที่แพรววิเคราะห์

.

“เหมี๊ยว.. เหมี๊ยว.. เหมียว..ว..ว.. ชู่วววว.. หยุดนะหยุด โอ๋ ๆ ๆ”

.

“อ๊ะ! , ใครอ่ะ?”

.

เดชะบุญที่ระหว่างจะเอื้อมตัวลงไปอุ้มหญิงสาวกลับสังเกตเห็นการมาถึงของคนกลุ่มใหญ่ พวกเขาเดินตรงขึ้นบันไดมา โดยมีเป้าหมายเป็นเจ้าแมวตัวนี้ แพรวรีบหามุมหลบก่อนที่ต่อมาหนึ่งในนั้นจะพูดผ่านวิทยุให้ได้ยิน

.

“พบแล้วครับบอสรูปพรรณสัณฐานเป็นสัตว์สี่เท้าไฟลัม: Chordata  คลาส: Mammalia สีทอง ขนาดอัณฑะบิดเบี้ยวเสียรูป มีรอยฉีกขาดบริเวณทวาร เข้าข่ายกลุ่มเสี่ยงสูงเป็นสิ่งมีชีวิตข้ามเพศ ขออนุมัติคำสั่งจับกุมตัวครับ!”

.

“ครืดดด.. ครืดดด.. ครืดดด.."

เสียงวอดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความเงียบสงัดของชั้น 2 ที่ประตูทุกห้องปิดสนิท เจ้าเหมียวจวนตัวเสียแล้วและในที่สุดแพรวก็รู้จนได้ว่ามันกำลังหนีอะไร

.

กลุ่มคนพวกนี้มีกันนับสิบชีวิตพวกเขาใส่ชุดคล้ายกับชุด PPE ของหน่วยตรวจเชื้อเชิงรุก แต่คาดปลอกแขนสีรุ้ง มิหนำซ้ำสีของเครื่องแบบก็ไม่ใช่สีขาวบริสุทธิ์แบบที่เคยเห็นในข่าว หากแต่เป็นสีเขียวเข้ม ๆ คล้ายกับชุดของคุณหมอในห้องผ่าตัด แพรวได้แต่นิ่งเงียบเธอสั่นเทาไปหมดในที่ซ่อน แต่ก็ยังไม่สู้เจ้าเหมียวที่เหมือนจะรู้ชะตากรรมตัวเอง เมื่ออีกฟากหนึ่งของวิทยุตอบกลับมา

.

“ครืดดด.. ครืดด.. ครืดดด.."

.

“จัดการเลย! ล่าพวกวิปริตมาให้หมด ไอ้พวกสองเพศ! จะคนหรือสัตว์ก็กวาดให้เกลี้ยงตึกอย่าให้เหลือ!”

.

“รับทราบครับ”

.

สิ้นสุดคำสั่งเสียงปืนยิงตาข่ายพร้อมกระสอบป่านก็เข้าประจำที่ พวกเขาใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีจับเจ้าเหมียวตุ๊ดซี่ยัดใส่ในถุง หนึ่งคนแบกมันลงไปด้านล่าง ส่วนที่เหลือพากันวิ่งกรูขึ้นไปข้างบนเพื่อเคาะไล่ทีละห้องหาเหยื่อรายต่อไป

.

แต่ทว่า!

.

“ติ๊ด , ติ๊ด , ติ๊ด , ติ๊ด”

.

“เดี่ยวก่อน! สัญญาณจากเครื่องเซ็นเซอร์แจ้งว่ายังมีพวกสองเพศอยู่บนชั้นนี้อีกหนึ่ง?!”

เจ้าหน้าที่คนเดิมหยุดชะงัก เขาคว้าไหล่ทีมงานคนอื่นเอาไว้ พลางบอกว่าอย่าเพิ่งขึ้นไป

.

“เอ้า! ก็แมวสีทองในกระสอบไง นั่นล่ะนับเป็นหนึ่ง!”

.

“เหรอ! งั้นก็ไปต่อได้ ขอโทษที”

.

ทำเอาแพรวถึงกับโล่งอก เธอยังคงซุ่มดูอยู่ตรงซอกประตูดวงเธอดีมากที่คณะตรวจเชื้อกลุ่มนี้ทยอยวิ่งผ่านชั้นสองไปทีละคนสองคน บางทีอาจจะเป็นเพราะเจ้าเหมียวที่ช่วยเธอไว้ ถ้าไม่ได้มันชั้นนี้ทั้งชั้นคงถูกตรวจสอบ แล้วก็คงจะเป็นเธอที่โดนสอบสวน

.

“ฮู่วววว..”

เป่าปากพรูหลังเจ้าหน้าที่คนสุดท้ายวิ่งผ่านไป

.

เหงื่อนองท่วมหน้าสาวเจ้าค่อย ๆ ย่องลงบันไดมาช้า ๆ จนถึงชั้นล่าง ก่อนจะเดินออกจากอพาร์ทเมนต์แห่งนี้ได้สำเร็จ โดยไม่ลืมที่จะกดปุ่มเรียกใช้หน้ากากครอบแก้วที่ผลิตโดยบริษัท AP 

.

"กริ๊ก!!!"

“ฟรึบ! , ฟับ! , ฟรึบ , ฟับ!”

.

หมุนเวียนเปลี่ยนสลับราวกับหนังทรานฟอร์เมอร์ เพียงเท่านี้ใบหน้าของแพรวก็ถูกอำพรางไว้ด้วยกระจกครอบแก้วแล้ว เดินไปไหนก็ไม่มีใครสงสัย กลมกลืนกับผู้คนแถมยังปลอดภัยจากไวรัสสุด ๆ

.

“เอาล่ะทีนี้ก็แค่เดินหาร้านยา ท่ามกลางบ้านเมืองและถนนหนทางที่มีแต่รถคุณหมอ?”

“มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ยะ? แค่แวะไปมีอะไรกันแป๊บเดียวทำไมด้านนอกถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้!”

.

ไม่แปลกที่แพรวจะตื่นตูมเพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เหมือนกับเวลาคนอึ๊บกันแล้วหลั่งไวเกินควรนั่นแหละ ยวดยานคันอื่นจอดนิ่งข้างทาง ที่วิ่งอยู่จึงมีแต่รถพยาบาลที่เปิดหวอไซเรน กับคาราวานตรวจโรคเชิงรุกที่มีเปรมเป็นหัวหน้าชุด รถของหน่วยนี้ทุกคันถูกทาเป็นสีม่วง มีธงสีรุ้งผูกอยู่ท้ายรถด้านหลังเพื่อให้ประชาชนทุกคนสังเกตเห็น การตรวจโควิด-19 ได้เปลี่ยนรูปแบบไปแล้ว พวกเขายกเลิกการตรวจหาผู้ติดเชื้อ แต่เปลี่ยนมาตรวจจับบุคคลผู้มีรสนิยมรักร่วมเพศแทน ซึ่งก็อย่างที่เห็นว่าตรวจแม้กระทั่งกับสัตว์!

.

ทั้งหมดทั้งมวลก็ไม่ใช่เพราะใคร สิ่งนี้ถูกออกแบบมาเพื่อเปรม! พลังการรักษาของเขาทำให้กระเทยในสังคมตกอยู่ในสภาวะเสี่ยง

.

แพรวแหงนมองย้อนขึ้นไปบนอพาร์ทเมนท์ หน้ากากครอบแก้วทำให้เธอมองเห็นห้องของพีชัดเจนแม้จะอยู่ในทิศย้อนแสง

.

.

“อีพี? มึงอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วเพื่อน!”