บทที่ 2 แบกกลับบ้าน

Crazy Rain Lounge & Bar

เจ๊กัลยาจัดแจงให้คนขับรถตู้พาลูกสาวคนเล็กมาส่งที่หน้าตึกสูงระฟ้าแล้วมีชายในชุดสูทสีดำสองคนเดินลงมาต้อนรับเธอ ปาลินรู้สึกประหม่าเล็กน้อยมือของเธอชื้นเหงื่อไปหมด เธอเดินตามชายสองคนขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 29 ยามที่ประตูลิฟต์เปิดออก กลิ่นหอมของน้ำมันหอมระเหยและเสียงเพลงคลาสสิกก็ทำให้บรรยากาศที่ชวนหดหู่อยู่ในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความผ่อนคลาย ดวงตากลมซุกซนตวัดเห็นป้ายพลาสวูดขนาดใหญี่ที่เขียนว่า Crazy Rain ก็รู้สึกว่าชื่อนี้มันคุ้นหูเหมือนกับร้านที่พี่บอสธิเคยมาจัดงานวันเกิดให้กับพี่ครีม แต่ตอนนั้นเธอไปต่างจังหวัดกับพวกพี่สาวก็เลยไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดด้วย

"ทางนี้ค่ะคุณปาลิน" ผู้หญิงหน้าตาสะสวยติดป้ายแจ้งตำแหน่งไว้ที่อกว่าเป็นผู้จัดการร้านนำทางเธอเข้าไปยังห้องด้านในสุด ทว่าห้องด้านในที่หรูหรานั้นกลับไม่ได้มีแค่เธอ แต่ยังมีผู้หญิงอีกสองคนนั่งตัวทื่อเหมือนกลัวอะไรสักอย่างอยู่ข้างในนั้น

ทันใดที่ปลายรองเท้าส้นสูงสีดำก้าวเข้าไปในห้องดังกล่าว ใบหน้าคมขาวที่โคตรเย็นชาก็ตวัดมองมาหาเธอด้วยความตื่นตะลึง ซึ่งเธอเองก็ตกอกตกใจไม่แพ้กัน พิรุณในชุดเสื้อเชิ้ตดำปลดกระดุมโชว์แผงอกขาวจั๊วะที่ซ่อนอยู่ด้านในทำให้ปาลินถึงกับมองด้วยความเลิ่กลั่ก ขณะที่เจ้าของเลานจ์สุดหรูเองก็งุนงงไม่แพ้กัน แต่ที่สำคัญรูปลักษณ์ของปาลินที่อยู่ต่อหน้าเขาในตอนนี้แปลกตากว่าทุกวัน

ผิวขาวเหลืองในชุดเดรสสายเดี่ยวผ้ากำมะหยี่สีแดง และมันก็บังเอิญว่าเป็นสีที่เขาชอบที่สุด เมื่อมันสวมอยู่บนตัวของเธอมันยิ่งทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องอย่างน่าประหลาด ทั้งที่เขาไม่เคยมีอาการว้าวุ่นใจมาก่อน ทว่าพอเป็นปาลินทีไร เขาทั้งกระวนกระวาย หงุดหงิดไม่เป็นอันทำอะไรเลย

"เชสนายส่งแขกสาวสองคนกลับด้วย" พิรุณกระซิบให้กับมือขวาคนสนิท แล้วจึงตวัดมองหน้าที่กำลังเบี่ยงอายเพราะกำลังถูกเขาจดจ้องมองมาไม่วางตา

"คุณแพรว คุณใบข้าวเชิญครับ" สองสาวทำหน้าสลด

"อะไรกันคะยังไม่ทันได้คุยกับคุณเรนเลย"

ป้าบ!!

มือขาวที่เต็มด้วยเส้นเลือดปูดโปนตบลงบนโต๊ะด้วยความรำคาญ จนสองสาวถึงกับสะดุ้งตัวโยนพร้อมกัน ปาลินเองก็ด้วยนี่สงสัยผีคงจะเข้าอีกแล้วล่ะมั้ง

"อย่าเรื่องมาก ออกไป!" เสียงเข้มคำรามต่ำแววตาโกรธกร้าว

แขกสาวที่พ่อของเขาส่งให้มาดูตัวที่เลานจ์ลุกขึ้นเดินกระฟัดกระเฟียดออกไป พร้อมกับมองขวางมาให้ปาลินอย่างไม่พอใจ คนที่โดนมองขวางตาขาวจึงตวัดมองกลับไปอย่างไม่ยอม พิรุณกระตุกยิ้มที่เห็นใบหน้าแสนแสบนั่นทำเป็นเล่นหูเล่นตาใส่สองสาวอย่างไม่เกรงกลัว

"เธอไม่กลัวโดนตบปากฉีกหรือไง" เขาบอกแล้วลุกขึ้นย่างสามขุมเหมือนเพิ่งขึ้นมาจากนรกมาหาเธอเรื่อย ๆ ปาลินถอยหลังหนีจนแผ่นหลังชิดแนบกระจกห้อง "เชสพาทุกคนออกไปให้หมด แล้วถ้าฉันไม่สั่งก็อย่าเสนอหน้าเข้ามา"

"เมื่อกี้คุณถามฉันว่าอะไรนะ เมื่อกี้อ่ะ" ปาลินรีบยกมือขึ้นมากอดอก แต่ใบหน้าขาวคมก็ไม่ยอมออกห่างกลับก้มลงใกล้จนระยะสายตาที่มองกันห่างเพียงไม่กี่เซนเท่านั้น

"เธอมันกวนบาทารู้ตัวไหม ไปทำหน้ายียวนกวนประสาทแบบนั้น ระวังจะปากฉีกเอา" ปลายนิ้วสวมแหวนเงินยกขึ้นไล้ลงมาที่ริมฝีปากเล็กบาง

"ฉีกก็ฉีกสิไม่กลัวหรอก" เรียวปากแดงเหยียดยิ้มยัยเด็กนี่ช่างเป็นตัวแสบขนานแท้ ไม่รู้นรกอเวจีขุมไหนส่งมาให้เขา แต่ที่รู้ ๆ เขาชอบอะไรที่เปรี้ยวเข็ดฟันแบบนี้ที่สุด

"ตอนเธอมารู้ตัวไหมว่าต้องมาดูตัวกับฉัน" พิรุณเอ่ยถามแล้ววางมือสองข้างคร่อมไว้กับกระจกจนปาลินถึงกับห่อตัวลีบ

"ไม่รู้หรอกค่ะ ฉันแค่มาแทนพี่สาว"

"ต่อให้พี่สาวเธอมา ฉันก็ไม่เอาอยู่ดี"

"แล้วไงต่อ ฉันกลับ-"

ปากบางเคลือบลิปกลอสมันวาวถูกปิดด้วยมือข้างนึงของพิรุณ ดวงหน้าเย็นชาจนหนาวสะท้านไปทั้งตัวก้มลงมาประชิดจนหน้าผากของเธอกับเขาแนบชนกัน นัยน์ตาเหยี่ยวที่เรียวคมกริบเหมือนมีดกระพริบมองเข้ามาในดวงตาของเธอ

"ต่อไปเรียกตัวเองว่าลิน อย่าฉันอย่านั่นอย่านี่อีก และฉันแก่กว่าเธอ 8 ปี เธอควรใช้คำเรียกให้ถูกกาลเทศะหน่อย"

พิรุณเอามือออกจากปากที่พูดอู้อี้อยู่แล้วรอคอยคำตอบจากริมฝีปากบาง

"คุณลุงดีไหม"

"เธออยากปากฉีกหรือไง"

"พี่ก็พี่...พี่เรน พอใจยัง" พิรุณหมั่นไส้คว้าเอวคอดเข้ามาแนบตัว ปาลินเบิกตากว้างมือน้อยยันอกเขาไว้ก่อนที่เนื้อนมของเธอจะเผลอไปบดเบียดกับตัวเขา

"เราแค่มาดูตัวกันเฉย ๆ เองนะคะ ยังไม่ได้ตกลงปลงใจกันเลยนะ"

"เธอไม่ตกลง แต่ฉันตกลง ปะกลับบ้าน" เขาประกาศกร้าวเสียงเข้มแล้วคว้าข้อมือของปาลินให้เดินไปด้วยกัน

"ขอบคุณนะที่จะไปส่งลินกลับบ้าน" ปลายรองเท้าหัวแหลมสีดำมันวับหยุดกึก แล้วหันกลับมากระตุกยิ้มอย่างวายร้ายส่งให้

"ใครว่าจะไปส่งบ้านเธอ กลับบ้านฉันต่างหาก"

"ฮะ..ไม่เอาลินจะกลับบ้านลิน" พิรุณรำคาญกับเสียงกระเง้ากระงอดเขาจึงรวบก้นงอนในชุดเดรสกำมะหยี่ขึ้นสูงแล้วแบกไว้บนบ่าเดินผ่าลูกน้องนับสิบออกไปจากเลานจ์โดยไม่สนใจแขนขาที่กำลังส่งลูกเตะและกำปั้นทุบตีลงมาที่อกเขาแต่อย่างใด

กรี๊ด!!! "ไอ้พี่ฝนบ้า ไอ้ฝนคลั่ง ปล่อยลินนะ ลินจะกลับบ้าน แม่จ๋าช่วยหนูด้วยยยย"

หลังจากที่ลงมาถึงลานจอดรถซูเปอร์คาร์สีส้มจี๊ดได้เขาจึงหย่อนปาลินลงกับพื้น แต่ไม่ทันไรยัยเด็กแสบก็เตรียมพุ่งหลาวสับส้นสูงหนีเขา โชคดีที่มือเขาไวแค่เหนี่ยวออกไปก็รั้งยัยตัวเล็กให้กลับมาได้อย่างง่ายดาย

หัวไหล่เกลี้ยงเกลาที่มีขี้แมลงวันเม็ดเล็กดูเซ็กซี่ถูกดันติดกับเสา ใบหน้าที่กระหืดกระหอบของพิรุณก้มต่ำลงมาให้หน้าผากของเขาชนกับเธอ เขาหลับตาแน่นิ่งอยู่แบบนั้นไม่พูดอะไร

"ห้ามวิ่งหนีอีก ถ้าทำอีกเป็นครั้งที่สองฉันจะทำให้เธอปากฉีกจริง ๆ "

"โหดเกินเบอร์" ปาลินพึมพำเบะปาก

"ขึ้นรถ!" ไอ้พี่ฝนคลั่งจอมบงการจับข้อมือเธอแน่นแล้วเปิดประตูพยักเพยิดให้เธอขึ้นรถสีส้มแสบทรวงของเขา

"โอเคขึ้นก็ขึ้นเจ้าค่ะ" ความจริงเธอก็กลัวที่เขาพูดขู่อยู่ว่าจะทำให้เธอปากฉีก ขู่กันพร่ำเพรื่อแบบนี้เป็นใครก็ผวากันทั้งนั้น