Crescent Moon Alphas

เสียงฝีเท้าของหญิงสาวบางคนที่กำลังเร่งรีบเพื่อมุ่งหน้าไปยังปลายทางตามที่ตั้งใจ หลังจบคลาสเรียนสุดท้ายของวันก็รีบออกจากมหาวิทยาลัยตรงไปยังสวีทคาเฟ่ซึ่งเป็นสถานที่ทำงานงานพาร์ทไทม์ของเธอ สายตาของหญิงสาวเหลือบมองดูเวลาที่ข้อมืออยู่เป็นพักๆ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็ชนเข้ากับชายหนุ่มบางคนที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่โดยไม่ทันได้ตั้งตัว

“ขอโทษค่ะ” หญิงสาวรีบเอ่ยขอโทษต่อบุคคลที่เธอได้เดินชนเมื่อสักครู่

“ไม่เป็นไรครับ คุณล่ะเป็นอะไรมั้ย” ชายหนุ่มที่ถูกชนยิ้มรับอย่างเป็นมิตร เขารู้ว่าหญิงสาวไม่ได้ตั้งใจ

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” เอ่ยจบ หญิงสาวดังกล่าวก็รีบเดินออกจากชายหนุ่มไปในทันที ขืนอยู่นานกว่านี้คงได้เข้างานสายอย่างแน่นอน

“จะรีบไปไหนกัน!”

ชายหนุ่มที่ถูกชนพึมพำตามหลัง ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นกระเป๋าสตางค์สีเขียวใบเล็กตกอยู่ใกล้ๆ คงจะเป็นกระเป๋าสตางค์ของหญิงสาวเมื่อสักครู่ที่ทำตกไว้

“ไหนดูสิ เขมมิกา…เรียนที่เดียวกันกับเรานี่ น่ารักซะด้วยสิ” ชายหนุ่มยิ้มหวานเปิดกระเป๋าสตางค์ใบเล็กดู ก่อนจะจ้องไปที่บัตรนักศึกษาของหญิงสาวดังกล่าวที่ทำตกไว้ และละสายตานั้นออกเมื่อเพื่อนชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทัก

“ดูอะไรอยู่ธาร”

“ไม่มีอะไร พอดีมีคนทำกระเป๋าสตางค์ตกน่ะ ไว้ค่อยคืนละกัน เรียนที่เดียวกันคงหาตัวไม่ยากหรอก ไปเถอะเดี๋ยวพวกนั้นจะรอนาน” ชายหนุ่มยิ้มรับ ก่อนจะกอดคอเพื่อนชายเดินออกไปยังสถานที่ที่ได้นัดกลุ่มเพื่อนเอาไว้

ธาร หรือธารา หนุ่มนักศึกษาปี3 คณะนิเทศศาสตร์เอกโฆษณาของมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร ธาราเป็นหลานชายคนโตของครอบครัวธารารินทร์ ซึ่งมีธุรกิจเฟอร์นิเจอร์รวมถึงตกแต่งภายในหลายสาขาอยู่ทั่วประเทศ ถือว่าตระกูลธารารินทร์เป็นตระกูลที่มีฐานะร่ำรวยอยู่ในระดับหนึ่ง

ธาราเป็นชายหนุ่มที่รักความเรียบง่าย ใช้ชีวิตสมถะ ความฝันคืออยากเปิดบริษัทโฆษณาเป็นของตัวเองโดยไม่ได้สนใจที่จะรับช่วงต่อบริหารธุรกิจของครอบครัวแม้แต่น้อย ส่วนเรื่องสืบต่อธุรกิจนั้นจะเป็นน้องชายคนกลางที่จะรับช่วงต่อนี้แทน

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

สวีทคาเฟ่

“ขอโทษค่ะพี่นนที่เขมมาสาย พอดีวันนี้เขมต้องรีบปั่นงานส่งอาจารย์น่ะ” หญิงสาวที่พึ่งมาถึงคาเฟ่เอ่ยขอโทษต่อชายหนุ่มเจ้าของร้าน

“ไม่เป็นไรหรอก เธอจะมาสายเป็นชั่วโมงพี่ก็ไม่ว่าหรอก เพราะมีคนมาทำหน้าที่แทนเธอแล้ว”

“ใครคะ?”

“ฉันเอง!”

“ธี! เอาอีกแล้วนะ เขมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องมาช่วยเขม” หญิงสาวหน้างอเล็กน้อยใส่ชายหนุ่มที่พึ่งเดินออกมาจากหลังบาร์ ก่อนจะยื่นมือไปรับผ้ากันเปื้อนจากมือชายหนุ่มมาสวมใส่ไว้

“นิดๆ หน่อยๆ เอง พี่นนเองก็ดีใจจะตายที่เห็นธีทำงานโดยไม่ได้รับค่าจ้าง” ชายหนุ่มยิ้มกว้างตอบรับหญิงสาว ก่อนจะหันไปยักคิ้วแซวชายเจ้าของร้านที่ยืนยิ้มชอบใจอยู่

เขม หรือเขมมิกา นักศึกษาสาวปี1คณะนิเทศศาสตร์เอกโฆษณา หลังจากจบชั้นมัธยมปลายที่บ้านเกิดจังหวัดเชียงใหม่ก็เข้ามาศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพมหานคร โดยเธอเช่าห้องพักอยู่กับเพื่อนสนิทที่เดินทางมาจากบ้านเกิดด้วยกัน

ครอบครัวของเขมมิกาเปิดโฮมสเตย์เล็กๆ อยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ ฐานะทางบ้านไม่ได้ถือว่าร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ขัดสนอะไร หลังจากย้ายมาเรียนที่กรุงเทพหญิงสาวก็หางานพาร์ทไทม์ทำเพื่อแบ่งเบาภาระจากทางบ้าน และที่ได้มาทำงานที่สวีทคาเฟ่ก็เป็นการแนะนำจากชลธีเพื่อนชายร่วมมหาลัยของเธอ ทั้งสองสนิทสนมกันตั้งแต่กิจกรรมเข้ารับน้องด้วยกันครั้งแรก ด้วยความที่ชลธีเป็นหนุ่มอารมณ์ดีและจริงใจเลยทำให้เข้ากับคนได้ง่าย

ช่วงค่ำของวัน

“ธีกลับไปเถอะเดี๋ยวเขมอยู่ปิดร้านคนเดียวได้”

“เอาน่า ธีจะได้ไปส่งเขมด้วยไงกลับห้องคนเดียวมืดค่ำแบบนี้โดนฉุดขึ้นมาจะทำยังไง”

“ไม่เป็นไรหรอกวันนี้พี่นนให้ปิดร้านเร็วน่ะ อีกเดี๋ยวก็ปิดแล้ว”

“งั้นก็ดีสิ ปิดร้านแล้วจะได้ไปหาของอร่อยๆ กินกัน”

“ธีจะกินอะไรล่ะเดี๋ยวเขมทำให้ก็ได้”

“ไม่เอา ไม่อยากกินที่ร้านพี่นนน่ะเบื่อแล้ว ไว้ไปหาของอร่อยๆ ร้านอื่นกินกันดีกว่า”

“ก็ได้ๆ งั้นเขมขอโทรบอกอิงก่อนนะว่าจะกลับห้องช้าสักหน่อย”

หญิงสาวยิ้มรับก่อนจะเดินไปตรงกระเป๋าสะพายที่วางเอาไว้ เขมมิกาพึ่งสังเกตว่ากระเป๋าของเธอไม่ได้รูดซิปให้สนิท จึงรีบเปิดสำรวจของที่อยู่ในกระเป๋า เกือบทุกอย่างยังอยู่ครบขาดก็แค่กระเป๋าสตางค์ของเธอที่หายไป พอคิดดูอีกทีน่าจะเป็นช่วงเย็นที่เธอเดินชนกับธารา และอาจไม่ได้บังเอิญชนอย่างที่เธอเข้าใจ ชายดังกล่าวคงเห็นว่ากระเป๋าสะพายของเธอรูดซิปไม่สนิทเลยตั้งใจชนเพื่อจะล้วงทรัพย์เธอก็เป็นไปได้

“โธ่เว้ย!”

“มีอะไรหรือเปล่าเขม”

“กระเป๋าสตางค์เขมหายน่ะ ต้องเป็นคนเมื่อตอนเย็นแน่เลยที่เอาไป บัตรอะไรก็อยู่ในนั้นหมดเลย” หญิงสาวหน้ามุ่ย สีหน้าไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก

“งั้นไปแจ้งความไว้มั้ย”

“อย่าพึ่งดีกว่า เขมจำหน้าเขาได้เหมือนเคยเห็นที่มหาลัยอยู่ ไว้พรุ่งนี้ค่อยตามหาเขาดีกว่า”

“อืม เดี๋ยวธีช่วยหาเป็นเพื่อนนะ” ชายหนุ่มพยักหน้าร่วมด้วย

จากนั้นทั้งสองคนก็ช่วยกันปิดสวีทคาเฟ่ให้เรียบร้อยก่อนจะพากันเดินออกไป เขมมิกายังคงขุ่นเคืองต่อชายหนุ่มที่เอากระเป๋าสตางค์ของเธอไป ถ้าเป็นการจงใจขโมยเธอจะไม่ยอมปล่อยไว้แน่

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

“ฮัดเช้ย! ใครบ่นถึงเนี่ย”

ธาราที่นอนอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาอยู่ดีๆ ก็จามขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ชายหนุ่มดีดตัวนั่งที่โซฟาวางหนังสือที่อยู่ในมือลง ก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบกระเป๋าสตางค์ใบสีเขียวที่เก็บได้เมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมาเปิดขึ้นดูอีกครั้ง ชายหนุ่มยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จ้องไปที่รูปที่ติดบัตรนักศึกษาด้วยความพอใจ

“เขมมิกา วรารักษ์ ชื่อก็เพราะ หน้าตาก็สวย เรียนนิเทศเหมือนกับเราด้วย อย่างนี้ต้องทำความรู้จักสักหน่อยแล้ว”

“ฉันเห็นนายจ้องบัตรนักศึกษานี้มาหลายรอบแล้ว ทำไม…อย่าบอกนะว่าสนใจน้องเขาน่ะ” เพื่อนชายที่พึ่งเดินออกจากห้องน้ำเอ่ยถามเพราะความอยากรู้ เมื่อเห็นธาราเอาแต่จ้องบัตรนักศึกษาดังกล่าวอยู่บ่อยครั้ง

“ไม่รู้สิ รู้สึกถูกชะตายังไงไม่รู้ อยากทำความรู้จักน้องเขาน่ะ นายไม่คิดว่ามันเป็นพรหมลิขิตหน่อยเหรอ ดูสิ…น้องเขาเรียนคณะเดียวกันกับฉันด้วย”

“คงจะพรหมลิขิตอย่างที่นายพูดแหละมั้ง ร้อยวันพันปีนายเคยสนใจสาวๆ ที่ไหน พอเจอน้องคนนี้ครั้งแรก นายก็เกิดอาการเคลิ้มซะขนาดนี้ แต่ระวังหน่อยนะ จะชอบใครก็ดูด้วยว่าน้องเขามีเจ้าของหรือยัง”

“ไม่มีหรอก”

“มั่นใจขนาดนั้นเชียว แล้ววันนี้นายจะนอนนี่หรือจะกลับบ้าน”

“นอนนี่ดีกว่า พรุ่งนี้ค่อยกลับแล้วกัน” ชายหนุ่มยิ้มรับก่อนจะจ้องและยิ้มไปที่บัตรนักศึกษาที่ถืออยู่ในมืออีกครั้ง

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

วันต่อมา

เขมมิกายืนด้อมๆ มองๆ อยู่บริเวณทางเข้ามหาวิทยาลัยเผื่อได้เจอชายหนุ่มที่เธอเดินชนในช่วงเย็นของเมื่อวาน หญิงสาวมั่นใจว่าชายหนุ่มดังกล่าวเป็นคนเอากระเป๋าสตางค์ของเธอไปแน่นอน รออยู่ได้ไม่นานก็เห็นเป้าหมาย เขมมิกาไม่รีรอรีบวิ่งเข้าไปดักหน้าธาราไว้ทันที

“กระเป๋าสตางค์ฉันอยู่กับคุณใช่มั้ย” หญิงสาวถามออกไปตรงๆ แววตาจ้องไปที่ธาราด้วยความมั่นใจ

“เธอจำฉันได้ด้วยเหรอ แล้วรู้ได้ไงว่ากระเป๋าสตางค์เธออยู่ที่ฉันล่ะ” ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม พอรู้ว่าหญิงสาวจำเขาได้ก็ดูจะพอใจเป็นอย่างมาก

“แปลว่ากระเป๋าฉันอยู่ที่คุณจริงๆ ด้วย คิดไว้แล้วเชียว เอาคืนมานะไม่งั้นฉันจะแจ้งความจับคุณ”

“เธอจะแจ้งความข้อหาอะไร เธอทำตกไว้เองแล้วฉันเก็บได้ แทนที่จะขอบคุณกันดีๆ กลับมากล่าวหากันซะงั้น”

“งั้น…ก็เอาคืนมาสิ ฉันไม่เอาเรื่องคุณก็ได้”

“ไม่ได้เอามา ลืมไว้ที่ห้องเพื่อน งั้นพรุ่งนี้เดี๋ยวเอามาให้แล้วกัน” ชายหนุ่มยิ้มรับก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป

“เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ” เขมมิการั้งแขนธาราไว้ ก่อนจะตะโกนเรียกชลธีให้มาช่วยเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังเดินมาทางเธอพอดี

“ธี คนนี้แหละที่เอากระเป๋าเขมไป”

“เอ้า..พี่ธาร นี่พี่ขโมยกระเป๋าเพื่อนผมเหรอ”

“ใช่ที่ไหน เพื่อนนายต่างหากที่ทำกระเป๋าตกเองแล้วมากล่าวหาฉัน ทีแรกว่าจะคืนให้เหมือนกัน แต่ตอนนี้ไม่ค่อยอยากคืนแล้วสิ อยู่ๆ ก็มาบอกว่าฉันเป็นขโมย”

“นี่ สองคนรู้จักกันด้วยเหรอ” เขมมิกาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูท่าทีสนิทสนมของชายหนุ่มทั้งสองก็อดแปลกใจไปไม่ได้

“รู้จักสิ นี่พี่ธารพี่ชายธีเอง คนที่ธีเคยเล่าให้เขมฟังไงว่าเรียนเอกโฆษณาเหมือนกับเขม ธีรับประกันได้เลยว่าพี่ชายของธีไม่ใช่ขโมยแน่นอน คงเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันน่ะ”

“ขอโทษค่ะ” เขมมิการีบคลายมือของจากแขนธารา หญิงสาวเอ่ยขอโทษต่อชายหนุ่มที่เธอกล่าวหาเมื่อสักครู่ เพราะถ้าเป็นพี่ชายของชลธีจริงยังไงก็คงไม่ใช่ขโมยอย่างที่เธอเข้าใจผิดแน่นอน

ธาราค่อยๆ เดินเข้าหาเขมมิกาให้มากขึ้น ชายหนุ่มก้มลงเล็กน้อยเพื่อมองใบหน้าหญิงสาวให้ชัดเจน ท่าทีเขินอายของเธอทำให้ธาราเอ็นดูมากนัก ชายหนุ่มมองและยิ้มให้หญิงสาวอย่างไม่ละสายตาจนชลธีผู้เป็นน้องชายต้องกระแอมออกมาเพื่อให้ผู้เป็นพี่ชายรู้ตัว

“เอ่อ..พี่ธาร กระเป๋าสตางค์เขมอยู่กับพี่ใช่มั้ย งั้นพี่ก็คืนเขมไปสิ”

“อยู่ที่ห้องเบียร์นะ เมื่อวานพี่นอนที่ห้องเบียร์ลืมเอามาด้วย งั้น..ไว้พรุ่งนี้พี่จะเอามาคืนให้เธอนะ” ชายหนุ่มตอบผู้เป็นน้องชายก่อนจะหันมาแจ้งต่อเขมมิกาที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขายังคงยิ้มและมองเธอด้วยท่าทีพอใจก่อนที่จะขอตัวออกไป

ชลธีมองผู้เป็นพี่ชายที่มีท่าทีพอใจเขมมิกาก็อดกังวลไม่ได้ สายตาที่ธารามองหญิงสาวนั้นดูพอใจเป็นอย่างมาก ถ้าเป็นเช่นนั้นเท่ากับว่าผู้เป็นพี่ชายได้สนใจผู้หญิงคนเดียวกันกับเขาเสียแล้ว

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

วันต่อมา

เขมมิกานั่งอยู่ในชั้นเรียนรอผู้เป็นอาจารย์เข้ามาสอน ระหว่างนั้นธาราที่ตั้งใจมาหาหญิงสาวก็เดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ข้างๆ เธอ พร้อมกับยื่นกระเป๋าสตางค์ใบสีเขียวคืนให้กับเจ้าของ ชายหนุ่มยังคงรอยยิ้มสดใสเหมือนเช่นที่เจอหญิงสาวเมื่อครั้งก่อน

“ขอบคุณค่ะ”

“แค่นี้เองเหรอ พี่อุตส่าห์เก็บกระเป๋าเธอได้เลยนะ”

“แล้วฉันต้องทำยังไงล่ะคะ”

“เลี้ยงข้าวพี่สักมื้อสิ ข้าวโรงอาหารก็ได้”

“อ่อ ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวยิ้มรับ อย่างน้อยก็ถือเป็นน้ำใจตอบแทนที่ชายหนุ่มเก็บกระเป๋าสตางค์เธอได้ การเลี้ยงข้าวสักมื้อก็ถือว่าเหมาะสมอยู่

เขมมิกานั่งตัวเกร็งเพราะถูกธารานั่งจ้องมาที่เธอตลอด หญิงสาวเองก็ไม่รู้ชายหนุ่มจะนั่งจ้องเธออีกนานแค่ไหน กระเป๋าก็คืนให้แล้ว ข้าวก็รับปากจะเลี้ยงแล้ว แต่ทำไมชายหนุ่มถึงไม่ออกไปจากคลาสเรียนของเธอสักที

“รุ่นพี่ไม่ไปเรียนเหรอคะ"

“พี่มีเรียนช่วงบ่ายน่ะ ทำไม…พี่ทำให้เธออึดอัดเหรอ”

“ค่ะ รุ่นพี่เล่นจ้องฉันอยู่แบบนี้เป็นใครก็อึดอัดกันทั้งนั้น”

“พี่ไปก็ได้ งั้นขอเบอร์เธอหน่อยสิ ไว้นัดกินข้าวกันไง” ธารายื่นมือถือตัวเองเพื่อให้หญิงสาวกดเบอร์

เมื่อได้เบอร์มาเรียบร้อยก็รีบกดโทรเช็กในทันทีว่าใช่เบอร์ของหญิงสาวจริงๆ หรือไม่ เมื่อรู้ว่าเป็นเบอร์จริงก็ยิ้มกว้างอย่างพอใจ ก่อนจะเอ่ยลาหญิงสาวแล้วเดินออกจากคลาสเรียนไปในที่สุด

“นั่นมันพี่ธารไม่ใช่เหรอ เธอไปรู้จักพี่เขาได้ยังไงอ่ะเขม” อิงดาว เพื่อนสาวคนสนิทที่แอบดูทั้งคู่อยู่นาน เมื่อเห็นธาราเดินออกไปก็รีบเข้ามาถามเพื่อนสาวของเธอในทันที

“เขาเป็นพี่ชายของธีน่ะ”

“เหรอ เธอควรตีสนิทพี่เขาไว้นะ พี่ธารก็เรียนเอกเดียวกันกับเธอนี่ มีอะไรจะได้ปรึกษาพี่เขาได้ ชีวิตการเรียนในมหาลัยจะได้ง่ายขึ้นด้วย จะพูดไปสองพี่น้องนี้หน้าตาดีทั้งคู่เลยเนาะ…เธอว่ามั้ย”

“พูดมาก อาจารย์มาแล้ว”

เขมมิกาบ่ายเบี่ยงไม่อยากพูดเรื่องของธาราต่อ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นหญิงสาวก็อดนึกถึงใบหน้าที่ยิ้มแย้มของชายหนุ่มไม่ได้ ไหนจะแววตาที่มองมาที่เธออีก ถ้าไม่คิดเข้าข้างตัวเองสักหน่อยก็คงคิดว่าชายหนุ่มคงสนใจในตัวเธออย่างแน่นอน